کامیاران گذرگاه تاریخی مدنیت در غرب ایران

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل ازشاهوخبر؛ رشته کوههای شاهو در جانب شمال غربی شهرکامیاران با پانزده قله مهم  عمده ترین برجستگی کوهستانی در جنوب استان کردستان است و به مانند نگینی در میان زنجیره کوه های زاگرس می درخشد.

درمیانه این کوه ها دشت حاصلخیز کامیاران مأمن مردمانیست که در گذرگاه تاریخ سپر هر نوع جنگ وبلا بوده اند و با تلاش خود دررستنگاه خوشه های طلایی گندم نان آفرین و وهاب نان بوده اند.

دشت کامیاران به یمن بارندگی تقریباً کافی و به سبب جهت مناسب رشته کوه های آن و نیز وجود رودهای کوچک و بزرگ که در کناره دامنه کوه ها جاری وساری هستند سیراب می شود؛ به جهت پر آبی رود «سیروان» و از نظر طویل بودن «گاورود» شاخص ترین رودهای کردستان هستند که در شهرستان کامیاران خروشان و پرآب هستند.

دشت کامیاران بخشی از سکونت گاه مردمانی بوده است که پس از ترک غارنشینی، تمدن «سفال نخودی» راخلق کردند. کاوش های انجام گرفته در تپه های «تروه ریز» واقع در 2 کیلومتری غرب کامیاران و «تیانه» در 16 کیلومتری غرب کامیاران حکایت از سابقه سکونت انسان در این منطقه در هزاره پنجم قبل از میلاد دارد.

«کتیبه تنگی ور»  و «قلعه سیرتاو» درپالنگان دو اثر تاریخی برجسته منطقه می باشد و نمادهایی از نامیرایی دوم انسان است واز فراسوی قرون و اعصار این معنا را فریاد می زنند.

شهر کامیاران دارای7 دهستان و 160 روستای تابعه با جمعیتی قریب به یکصد و پنجاه هزار نفر است که غالباً در شهر کامیاران به سر می برند.

 هسته اولیه شهر کامیاران که حوالی سال های 1300 خورشیدی به صورت روستایی با معیشت کشاورزی و دامپروری بوده در سال های بعد دستخوش تغییراتی سریع می گردد.

 از جمله این تغییرات استقرار یکسری امکانات و خدمات اداری و سرازیر شدن سیل جمعیت مهاجر روستاهای اطراف به جانب آن است به نحوی که در فاصله دو دهه ( 1355 تا 1375 ) جمعیت ساکن در آن سه برابر می شود.

از دلایل عمده مهاجرت مردم از روستاهای اطراف به کامیاران بیشتر به خاطر زمین گیر شدن اقتصاد سنتی منطقه و قرارگرفتن شهر کامیاران بر دو جانب محور ارتباطی دو مرکز استان سنندج و کرمانشاه و به تبع استقرار حجم قابل توجهی از امکانات و خدمات اداری است.

زبان کُردی زبان رایج و لهجه های سورانی اردلانی، اورامی و کلهری به ترتیب گویش زبانی غالب مردمان منطقه می باشد.

توانایی های بالقوه کشاورزی تدریجاً اقتصاد مبتنی بر کشت و زرع مردمان منطقه را به سوی باغداری، پرورش ماهی وزنبور عسل جهت داده است و بخش کوچکی از موهبت طبیعی در خدمت تأمین معاش مردم قرار گرفته است.

معادن سنگ ساختمانی از جمله مهم ترین منابع مورد استفاده در منطقه می باشد که در این میان می توان به معادن سنگ «گاوشان» و «شترمل» از توابع دهستان سورسور و معدن «کوبگار» از دهستان ژاوه رود از نوع سنگ مرمریت مرغوب اشاره نمود.

قالی بافی، جاجیم، گلیم و موج بافی از جمله مهم ترین صنایع دستی منطقه می باشد که در سالهای اخیر به تبع اشتغال زائی خانگی درحال گسترش است.

انتهای پیام/م