دستمزدهایی که پول ماهی قرمز سفره عید هم نمی شود/کارگران همچنان بی نوایان ایران

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کردتودی، در طول سالیان متوالی اقشار مختلف در جامعه با بی عدالتی های جاری همواره به حاشیه رانده شده و در تامین ضروریات زندگی آنها نقص و نوسان وجود داشته است.

در سال ۹۵ دستمزد کارگران ۸۱۲ هزار و ۱۶۴ تومان برای تمام سطوح تعیین شده که افزایش ۹۹هزار و ۷۳۹ تومانی نسبت به مزد سال ۹۴ را به دنبال داشته است.

و جالب ترین بخش این مصوبه این است که قیمت های گران شده انواع و اقسام کالا و خدمات در تعیین این نرخ از دستمزد کارگری هیچ نقشی نداشته است.

11میلیون از جمعیت کشور ایران را کارگران تشکیل می دهند! کارگرانی که مزد یک سال آنها و خانوادشان کمتر از رزق و روزی یک مرفه بی درد مجلس نشین تعیین شده است.

حال سوال این است که در سال 95 قیمت، خواروبار، مسکن، غلات، پوشاک، گوشت، بهداشت و درمان، آموزش و دیگر مایحتاج ضروری زندگی هم به مقدار همین 14 درصد افزایش حقوق کارگران رشد خواهد داشت؟

باید گفت با تعیین ناکارآمدانه و غیرکارشناسی نرخ مزدها در سال 95 اظهار کرد که دولت فقط زورش به کارگران می رسد.

و حال جالب تر اینکه رئیس جمهور در سخنانی در بین خبرنگاران اظهار داشته بود، "تورم در کشور کاهش پیدا کرده و همه اینها به وضوح برای مردم ما روشن است و کسانی که در صادرات کالا و یا واردات مواد اولیه دستی دارند برجام را حس می‌کنند. هر کس که می‌خواهد یک حساب ال ‌سی را باز کند برجام را به خوبی احساس می‌کند. نوسازی ناوگان هوایی کشور و توسعه شبکه ریلی و ورود لوکوموتیوها و واگن‌های جدید خود از اثرات برجام است و مردم از این طریق برجام را حس می‌کنند. مردم به خوبی و قدم به قدم برجام را لمس می‌کنند."

وی افزود: "مردم و رسانه‌های منصف برجام را احساس می‌کنند اما برخی از رسانه‌ها برایشان بسیار سخت است که مدتی چیز دیگری را به مردم گفتند و حال واقعیت دیگری مشهود شده و این برای آنها خیلی سخت است."

این سخنان رئیس جمهور، ذهن هر فردی را به خود وا می دارد چرا که باید پرسید اثرات برجام در زندگی مردم و معیشت آنها چقدر بوده است؟ چرا که 75 درصد مردم خیلی کم اثرات برجام را حس کردند و این مخالف تمام آرمان های است که برای آن همت شده بود.

اما واقعیت این است که درک و لمس مردم از نتایج برجام با آنچه رئیس جمهور می گوید مطابقت ندارد، چرا که هزینه زندگی مردم کاهش نداشته است، درآمد مردم زیاد نشده و قیمت ها افزایش چند برابری داشته است.

اما در این میان کارگران بیشتر از همه ضربه پذیرند، چرا که قشری هستند با صدای ضعیف که هنگام تصویب دستمزدهایشان هم فقط شنونده خواهند بود و حق اظهار نظر نخواهند داشت.

و بعد از مصوباتی که به نام آنها تصویب می شود، درصد کمی از نیازهایشان مدنظر کرسی نشینان قرار گرفته و کمتر از حق و حقوق واقعی خود دریافت مزد خواهند داشت و این یعنی ظلم به نسلی که با تمام وجود مورد ستم کارفرمایان قرار می گیرند.

آخرین دستمزد اعلام شده کارگران در سال 95 یعنی اوج بی احترامی به زحمات آنها، چرا که تمام خستگی آنها تنها با روزی 27 هزار تومان ارج نهاده می شود و این یعنی هیچ...

آیا به راستی این دستمزد می تواند هزینه های جاری یک ماه یک خانواده را بدون کم و کسر و فارق از تجمل گرایی تامین کند؟

انتهای پیام/رض