عشق یعنی از حرم کردن دفاع/ خان و مان و هستی و جان را وداع

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ و به نقل از خبرنگار پیک هشترود، متن این مثنوی بدین شرح است:

بار دیگر پیکِ غم آمد ز راه   – تا خبر گوید ز مرگ سرخ ماه

شد قمر رویی دگر لب‌تشنه باز – بر سر نی‌ها سرش گلگون فراز

عشق زینب کرده آن مه را هلاک – تشنه‌لب پوشیده تن در خون و خاک

تکه‌تکه، پاره‌پاره، بی‌رمق – بادۀِ لا کرده نوش از جام حق

باز باران آسمان را خون گرفت – قوم لیلا ماتم مجنون گرفت

بر زمین افتاده نعشی گشته چاک – در میان دشت تنهایی به خاک

تکه‌تکه پیکر مردان عشق – مانده جا بر خاک گلگون دمشق

خونِ مردانِ شهادت را طلب – لاله زاری کرده صحرای حلب

مانده جا در دشت تنهایی تنی – تا دهد بر قلب زینب ایمنی

بر زمین افتاده ماهی لاله‌گون –  جلوۀِ انا الیه راجعون

عشق زینب بی‌قرارش کرده بود – باده‌نوش لعل یارش کرده بود

بر تن او تیر و ترکش دوختند – آتش سنگین تنش را سوختند

آن‌چنان شد غرقه در آتش تنش – کو نماند از او به‌جا پیراهنش

او که باجانش حرم را داده پاس   – پا به سر آتش گرفت از عشق یاس

سوخت و خاکسترش را باد بُرد – هرچه جز عشق علی از یاد برد

هرکه او را عشق زهرا آرزوست   – بنگرد این عاقبت بر عشق اوست

عشق زهرا عاقبت اینست این-  تکه‌تکه پاره پیکر بر زمین

هرکه دارد در سرش شور ولا – بنگرد این است راه کربلا

کربلا یعنی طریق مرتضی    – غرقه گشتن در بلایی جان‌فزا

کربلا یعنی بلا را خواستن – پیش دلبر تن به خون آراستن

کربلا یعنی که مفقودیِ تن – کُشتۀِ دلبر شدن دور از وطن

آن شهیدِ کُشتۀِ از عشق، زار – تا همیشه همچو زهرا بی مزار

آن به خون بگرفته سر تا پا وضو – کو تنی تا در کفن پوشند از او

کو تنی تا در مزاری جا دهند – کو مزاری تا تنش در آن نهند

در کفن پوشیده کو پاره تنی – از برای چشم مادر روشنی

کشته‌اش کو تا برایش جان دهد –   تا بر او آیینه و قران نهد

کو مزاری تا بیاید مادرش –   نوحه و زاری کند او بر سرش

کو تنی برجا که پوشد در کفن – آن غریب کشتۀِ دور از وطن

پیکری کو بر سر دست آورند – تا ز عطرش عاشقان مست آورند

اَم حَسبتُم خوانده‌ای بر نیزه باز   – سرمۀِ خون می‌کشد در چشم راز

آن شهید گشته گُم تن ،عشق را – ما رایت الّا جَمیلاً عشق را

شور عشق آورده برپا دارها – تا به رقص آرد سر تمارها

در میان کوچه‌های اضطراب – می‌چکد خون از تن بانوی آب

کوچۀِ غم، بوی آتش، آه و اشک   – نعش سقا غرقه در خون، پاره مشک

کیست آیا با ولی یاری کند؟    –   بهر زینب او علمداری کند؟

عاشقانِ ماهِ نیلیِ فدک   – قوم مست از لَیتنا کُنا مَعَک

از سر زین بر زمین افتاده ماه  –   رود خون از پیکرش افتاده راه

ماه می‌گیرد به خون خود وضو – بسته قامت بر نماز آرزو

در هجوم نیزه‌ها و تیر او  –   میزند بر نه‌فلک تکبیر او

در نماز عاشقی لبریز یار –   مست صهبای اناالحق سر به دار

هرکه با زهرا زند او لاف عشق –   تکه‌پاره تن کنندش در دمشق

عشق یعنی فاطمه یعنی علی  – بر سر نِی آیه‌های منجلی

عشق یعنی کوچه، آتش، میخ در  – سینه بر حیدر کند زهرا سپر

عشق یعنی با ولی در وقت تنگ   – یک‌تنه با لشکری زهرابه جنگ

عشق یعنی رفتنِ بی‌بازگشت – تکه‌پاره پیکری تنها به دشت

عشق یعنی از حرم کردن دفاع   – خان و مان و هستی و جان را وداع

گشته گُم پاره تنش در ناکجا  – می‌رود او تا حرم ماند به‌جا

سوخت و خاکسترش را برد باد  – رفت او تا عاشقی ماند به یاد

عاشقی در یادها مانَد از او  – تا رسد بر شیعه صبح آرزو

در سحرگاهی به نام مهر و نور – سکه مهدی میزند عهد ظهور

به امید ظهور حضرت یار…

 منصور نظری

پایان پیام/م