به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از نسل فردا ؛ چگونگی ایجاد توسعه و پیشرفت همواره یکی از سئوالهای اساسی و مهم در ایجاد دگرگونی و تحول تکاملی جوامع بوده است. عده ای برای رسیدن به پیشرفت و توسعه اقتصادی الگوهای وابستگی به امپریالیزم اقتصادی غرب را تنها راه‌حل دانسته و به چیزی به نام «اقتصاد ملی»باور ندارند.
,
به مفهوم خودکفایی، استقلال، تقویت تولید داخلی، و عزّت اقتصادی و مبارزه با مصرف‌زدگی و مصرف‌گرایی و این قبیل مفاهیم نیشخند می‌زنند. این تفکر متأسفانه هنوز هم طرفدارانی در ایران و حتی در حاکمیت دارد که گاه تضعیف و گاهی قوی شده و از ابتدای انقلاب تاکنون، در نهادهای تصمیم‌گیر، نفوذ داشته‌اند.
,
,
این فکر، قبل از انقلاب در وجه افراطی‌اش بر کشور، اساساً حاکم بوده و پس از انقلاب در وجه نسبتاً تلطیف شده ادامه داشته است. یکی از شاخصه‌های رفتاری این تیپ مدیریت‌ها چنین بوده است که به جای پذیرفتن مسئولیت خود در احیای تولید داخلی ، اصلاح الگوی مصرف، مهار واردات به نفع صادرات و اصلاح روش بانک‌ها که به‌جای تقویت "تولید"، مشغول تقویت "دلالی و واردات" هستند و به‌جای اصلاح مکانیزم مالیات، گمرک، واردات، صادرات و تقویت تولید صنعتی و کشاورزی، همه حواسشان متوجه گرفتن وام و جذب سرمایه خارجی و لبخند سرمایه‌داری غرب یا حلّ مسئله تحریم با نگاه خوش‌بینانه بلکه ساده‌لوحانه بوده است؛ گویی دشمن به منافع و عزت این ملت اساساً می‌اندیشد! و وارد معامله‌ای خواهد شد که سود آن کمتر از ضررش باشد و نگران مصالح این ملت و حتی این دولت است.
,
در عین حال، کسانی همه امید خود را به سرمایه خارجی، مسئله تحریم و چشم و ابرو نشان دادن به سرمایه‌داران آمریکایی بسته و به‌جای اصلاح اقتصاد از داخل، حواسشان به دست خارجی است. اما نمی دانند خارجیها کاری نمی‌کنند که خود ضرر کنند و سایر ملت‌ها بهره ببرند!
,
به خرج خودتان، سود خودشان را تأمین می‌کنند و این است آنچه نخبگان ساده‌لوح متوجه نیستند و اگر هستند راحت‌تر است که به جای آن‌که مسئولیت بپذیرند و تولید داخلی را فعال کنند و اشتغال مفید و سالم ایجاد کنند و مجاری واردات و صادرات را در جهت رشد اقتصاد داخل، تأمین کرده و توزیع کالا را عادلانه و منطقی کنند، بروکراسی حکومتی و اقتصادی را اصلاح کنند و بوروکراسی نظام بانکی را در جهت تولید، مدیریت کنند، نیروی کار را آموزش دهند و به‌درستی توزیع و حتی صادر کنند، به جای همه این کارها، تنها نفت را صادر و کالای مصرفی وارد کنند و آن را «پیشرفت» بخوانند! که مثلاً روابط ما با غرب، خوب شد و رفاه اقتصادی آمد!
,
اما چرا عمدتاً کالاهای مصرفی و ماشین‌های گران‌قیمت و محصولات شیک و... خیلی راحت وارد کشور می‌شود و دلّال‌های کمپانی‌های غربی پشت این صحنه هستند و سود کلان هم می‌برند و برخلاف قانون حتّی تبلیغ هم می‌کنند اما شرکت‌های متوسطی که تعدادی مهندس دانشگاهی داخلی یا چند بازاری و سرمایه‌گذار سالم می‌خواهند کار کنند و نمی‌خواهند با دلّالی و واردات، ده‌ها برابر بیشتر، سود مشکوک ببرند بلکه می‌خواهند تولید و خدمت کنند، خیلی زود به انواع مشکلات برمی‌خورند؟
,
این پروژه ی رفاه و پیشرفت کاذب، چیزی نیست جز آن‌که کالاهای مصرفی در حجم انبوه وارد شوند و قیمت‌ها کمی پایین آمده و برای عوام، چشم پرکن باشد! ضمناً انحطاط از وابستگی اقتصادی و تطمیع نخبگان و مقامات آغاز می‌شود و به نفوذ سیاسی، اطلاعاتی و امنیتی و حتی سلطه نظامی تا حد کودتا و ترور و دخالت در انتخابات داخلی و فتنه‌انگیزی در انتخابات سالم یا برگزاری انتخابات قلّابی، سرمایه‌گذاری در احزاب و روزنامه‌ها و استخدام رجال داخلی و... دامن می‌گستراند.
,
البته این سخنان به معنای مخالفت مطلق با جذب سرمایه‌های خارجی یا تکنولوژی از غرب و شرق نیست، مسئله این است که در عمل، چه اتفاقی می‌افتد؟ با این توهّم مشکل داریم که برخی تصمیم‌گیران گمان می‌کنند هرچه وادادگی و تسلیم‌پذیری ما بیشتر باشد و خود را منفعلانه‌تر با خرده فرمایشات غرب، تطبیق دهیم، امکان انتخاب و تأثیرگذاری ما بیشتر می‌شود، حال آن‌که دقیقاً کمتر می‌شود.
,
در صورت التماس و انفعال در برابر جهان سرمایه‌داری، امکان این‌که سرمایه‌های کلان خارجی به قصد پیشرفت اقتصادی این کشور، وارد و به‌کار گرفته شود، به‌راستی و واقع‌بینانه چه‌قدر است؟ حتی اگر صرفاً اقتصادی هم فکر کنند، خواهند دید که این اتفاق هرگز در مورد تکنولوژی‌های تعیین‌کننده، در هیچ کشوری نیفتاده و این‌جا هم نخواهد افتاد! از تهدیدهای سیاسی و فجایع فرهنگی و مشکلات روان‌شناختی در جوامع غارت‌شده و تحقیرشده که بگذریم که آثاری مهم‌تر و بدتر از آثار اقتصادی دارد، در این پیش‌بینی هم اشتباه کرده‌اند و این وضعیت از زمان قاجار تا امروز تکرار می‌شود و پس از انقلاب هم متأسفانه ادامه داشته است.
,
یادداشت از خانم حسین آباد
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه