برجام پوچ !

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آناج، روز 26 دی ماه، نفس های خیلی ها در سینه حبس شده بود؛ همه منتظر قرائت بیانیه مشترک موگرینی و محمد جواد ظریف بودند، از خبرنگاران گرفته تا عوام مردم ایران و حتی منتقدین. خیلی ها منتظر وارونه شدن مشکلات و رفع آنها و رسیدن روزهای خوب بودند. دولت چنان با اطمینان و افتخار، صحبت از حل مشکلات دم میزد که همه را برای فتح قله های سختی امیدوار کرده بود. هر چند رهبری معظم انقلاب از اول مذاکرات خوش بین نبودند؛ ایشان و حتی خیلی از کارشناسان اکونومیک و پولیتیک بین الملل اتفاق نظر داشتند که حل مشکلات اقتصادی ایران در گرو توافق هسته ای نیست.

در اوایل، دولت بر حرف سابق خود، یعنی گره زدن جیب مردم به چرخ سانتریفیوژ اصرار داشت، لکن در حوالی آغاز اجرای برجام به صورت تدریجی اقدام به انکار ادعاهای خود کرده و مردم در کمال بهت و ناباوری شاهد رفتار دوگانه دولت در قضیه برجام شدند و دولت به تاثیر کم برجام در مشکلات اقتصادی و معیشتی اعتراف کرد. دولتمردان که در صحبت های خود به صورت غیرمستقیم از همکاری غرب و آمریکا در پروسه مذاکرات دم می زدند، حال با گذشت 45 روز از فرجام برجام، از روزی که ایران گام های خود را تا روز قرائت بیانیه برداشته و امیدها را برای پیچاندن طومار تحریم ها زنده کرده بود، حال میشنویم که در اجلاس مونیخ که برای سوریه تشکیل شده، در پشت درهای بسته صحبت از اجرای برجام و پیگیری آن به گوش می رسد و یا رئیس سازمان انرژی اتمی این حرف را می زند:

"غرب در اجرای تعهدات خود بر اساس برجام، تأخیر دارد و هنوز برخی تحریم‌ها برداشته نشده است. تهران به آنچه باید، متعهد است، اما تأخیری در طرف مقابل هست که مسئولیتش هم با خودش است. هیچ مانع مشخصی وجود ندارد اما منظورم اینجا، تاخیرشان در اجرای برخی نقاط به شکل کامل است. تا الان برخی بانک‌های بزرگ اروپایی تحریم‌هایش را به طور کامل پایان نداده است چرا که قبلا تعهد داده که با ایران مراوده تجاری نداشته باشد. ما هنوز منتظر هستیم که وزارت خارجه ایران با اتحادیه اروپا تماس بگیرد و این بحران را حل کند."

دولت بدون توجه به فرمایشات رهبری که فرموده بودند، اقدامات باید گام به گام پیش برود حال ما همه ی گام ها را با نهایت سرعت برداشته ایم، از تعطیلی زاغند و فردو تا بدون قلب گذاشتن راکتور اراک و انبار کردن اورانیوم در عمان به بهانه خرید آمریکا!

حال سوال این است که طرف مقابل در قبال این همه عطوفت ایرانیان چه کرده است؟ آیا دلار به 1200 تومان برگشته؟ آیا بنزین با سالی 2 میلیون بشکه به فروش می رسد؟ آیا سکه زیز 700 هزار رفته است؟ آیا پول های بلوکه شده ایران آزاد شده؟ آیا وضع تولید بهبود یافته؟ بالاخره از این رکود گذر کرده ایم یا روی پل رکود قدم می زنیم؟

آیا دولت از خود سوال نمی کند که این همه خوش خدمتی چه عوضی دارد؟ آیا غیر از این است که برجامی را اجرا کرده ایم که غرب بازار مصرف 80 میلیونی را با عنوان و بهانه روابط تجاری دوباره یافته و از طرفی ایران را هم 15 سال از فناوری هسته ای عقب تر نگه داشته و در عوض آن هیچ تغییری در معیشت مردم و چرخش جیب مردم مشاهده نمی شود.

به راستی تا کی باید به روی آمریکا خندید و کنار رود راین و دامنه های کوه های آلپ به قدم زنی و قهوه خوری با یانکی ها پرداخت؟ تا کی به بهانه اجلاس سوریه، یمن و افغانستان، باید مذاکرات پسابرجامی را ادامه داد؟ برجام "یک" به بار نشسته که با افتخار همچون فتح خیبر و خرمشهر از آن نام می برید و به فکر برجام "دوِ" خود هستید؟