شهردار دیروزم، نماینده امروزم؛ سلام!

هو الحکیم

جناب آقای دکتر کریمی
شهردار دیروزم ، نماینده امروزم

از شنبه ی ۸ اسفند ۹۴ به شما سلام می دهم.

گویی همین دیروز بود که شما و دوستانتان را در بستنی فروشی شکوفه بعد از استیضاح در شورای شهر دیدم: آرام و لبخند بر لب.

چرخ روزگار همین است. چه روزگاری دست در دستان شهید ابوالفضل اسدی داشته باشی و چه روزگاری که در انتخابات مجلس شکست بخوری و چه امروزی که در کسوت نمایندگی مجلس شورای اسلامی در کنار همرزمانت در مزار شهدای اراک قدم بزنی.

سحر که رفتگران، وعده‌های انتخاباتی را از خیابان‌ها جمع می کردند به این فکر می کردم که چه کسی ردای نمایندگی اراک را می پوشد. رای در اراک پیچیده است به ویژه آنکه خنداب و کمیجان را هم کنارش بگذاری.

صبح به دانشگاه که رسیدم خبرهایی بود که دکتر کریمی جلو افتاده است و ساعتی نگذشت که شبکه‌های اجتماعی پر شد از پیروزی شما.

یاد راننده تاکسی خط سنجان به بازار افتادم که عکست را کنار عکس آقای مقدسی گذاشته بود روی داشبورد و افتخار می کرد که اجازه نداده در خط سنجان عکس کاندیدای دیگری را نصب کنند.

یادم آمد که مردم از زیرگذر هپکو می‌گفتند و از خیابان خرّم و شهرداری که بوی خدمت می‌دهد. وقتی عصر آمار ۱۰۳ هزار نفری آمد فکرم بیشتر مشغول شد. وقتی تصاویر بدون ماسک را در حیاط مسجد حاج آقا صابر دیدم فهمیدم که با ژست نمی توان رای آورد. وقتی اسم شما و کاندیداهای طیف اصلاح طلب را کنار هم روی برگه‌های رای دیدم فهمیدم همه اش هم لیست و جناح نیست. وقتی روستاهای دور افتاده هم به شما رای می‌دهند معلوم می‌شود خدمت هرچند تلخ تمام شود اما بادامی است که میوه شیرینی داده است.

وقتی ساعتی پیش یکی از دوستانم فارغ از هر جناح، خسته از وعده های گذشته از دعوت برخی دوستانش به انتخابات تعریف می کرد فهمیدم مردم، بیهوده با کسی قهر نمی‌کنند و اگر هم قهر کنند او را از اوج به حضیض می‌کشانند. کم نبودند غرّه شدگان به صندلی های بدون وفا که اکنون اگر کاندیدا شوند آرائشان از اقوامشان فراتر نمی رود.

پر واضح است که بسیاری بیش از شما هزینه کردند و بسیاری بیش از شما مشاور و تیم داشتند و بسیاری بیش از شما روی این صندلی حساب باز کردند اما "کریمی خوشنام" روی برگه های رای نوشته شد. این صفت را قدر بدانید که آراء شما را نسبت به جمعیت رای دهنده از آراء دکتر لاریجانی در قم بالاتر برد. اما بیش از هر چیز اکنون به اسفند ۹۸ فکر می‌کنم و نگرانم مبادا سرنوشت برخی گریبان جنابعالی را بگیرد پس نماینده همه جناح ها باشید. نماینده پیرزن تنهای محله فوتبال، پیرمرد نان خشکی چشمه موشک، پسربچه روستای سناورد و گیوه دوز سنجانی.

سایه‌ی خدمتتان مستدام.
احسان منصوری ۲۲:۴۵ شب، ۸ اسفند ۹۴



انتهای پیام/ک