ندبه ای از جنس حضور دیکته زندگی مان شد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از " پایگاه اطلاع رسانی بوتیا " هفتمین روز از اسفند بهاری جاودانه شد تا سرمای زمستانی اش به گرمای حضور، دانشین شود.

ندبه ی جمعه هفتم اسفند ماه دیکته زندگی مان شد تا در فراق صاحب مان، امر ولی زمانمان؛ رهبر عظیم الشان انقلاب بر زمین نماند.

آری ملت غیور ایران، از ساعتی قبل از شروع رای گیری صف کشیده بودند تا با سر انگشت تصمیم شان مهر تاییدی بزنند بر اعتبار، صلاحیت و خواست عمومی حکومت جمهوری اسلامی ایران.

پیر و جوان، خرد و کلان همه پشت سر هم در صف های انتخاب ایستادند تا به جهانیان ثابت کنند که تا آخر پای دین، ولایت، ناموس و وطنشان مردانه می ایستند تا چشم طمع و چپاول گرانه استکبار و ظالمان کیلومترها از مرز و خاک وطن دور بماند.

عشق به رهبر و ایمان به دین و وطن در عمق وجود ملت ایران حل شده است که علیرغم همه تبلیغات دشمن ، تطمیع ها و تهدید های بی شرمانه استکبار برای حضور در این حماسه شکوه مند ملی، سر از پا نمی شناختند.

ما آمدیم تا به برکت انقلابمان، خودمان آینده کشور را رقم بزنیم؛ آمدیم تا با دستان خودمان کارگزارانمان را انتخاب کنیم تا نباشد کسی در اداره امور، مگر به خواست و انتخاب ما و حال که با بصیرت و تحقیق به کاندید اصلح رای دادیم به انتخاب عمومی احترام می گذاریم و از منتخبین این ملت حمایت می کنیم تا باری دیگر همدلی و همبستگی مان را به رخ جهانیان بکشیم.

حضور میلیونی و صف های طولانی ملت ایران، نه برای آب و نان است و نه برای شهرت و مقام؛ علت این حضور را می توان در صندلی چرخ دار پیرمردی یافت که ساعت ها با افتخار چرخید تا تا تن بی رمق راکبش را به میعاد گاه انتظار بکشاند.

آری پیرمردی که 30 سال قبل، پاهایش را در مجنون جا گذاشت؛ همت دستانش او را به پای صندوق های رای کشاند تا ارزش و اهمیت این حضور جلوه گر شود.

هفتم اسفند دستان لرزان جانباز 80 درصد جوهری شد تا جوهره مردانگی اش بر تارک تاریخ ماندگار شود چرا که او این حضور و لبیک به فرمان رهبری را به اندازه شهادت رفقای دیروزش مهم می پنداشت و حال امروز خود را مدیون همرزمان دیروزش می دانست.

علت این حضور را می توان در تخت بیمارستان یافت؛ آنجا که بیماری در واپسین روزهای زندگانی اش آینده ایران و دنیای دیگران را رقم می زد نه لذت زندگانی خود را.

آری هفتم اسفند همه آمدند، با تمام تفاوت در سلیقه ها، مذهب، فرهنگ و طبقات اجتماعی؛تا به برکت نام جمهوری اسلامی ایران، برادرانه اشک ها و لبخندهای خود را به هم گره بزنند تا سهمی مشترک در آینده ایران و جهان داشته باشند.

نوشته: محمدرضا مهدی زاده

انتهای پیام/