به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از بجنا، انتخابات، بزنگاهی برای رشد و بلوغ سیاسی، اجتماعی و فرهنگی جوامع است. در این روزها، نگاههای مردم روی اخبار و اطلاعات انتخابات متمرکز میشود و حتی بیتفاوتترین افراد جامعه نیز به وقایع انتخاباتی حساس میشوند. در فضاها و شبکههای مجازی و غیرمجازی بازار بحث و تبادل آراء در رابطه با فرایند انتخابات داغ میشود. یکی از خبرهایی که فضای خبری کشور را متأثر میسازد و تقریبا همه خبرگزاریها، نشریات و روزنامهها در پوشش آن اهتمام ویژهای دارند، اخبار مربوط به لیستهای انتخاباتی است. طیفهای اصولگرا، اصلاحطلب، اعتدالگرا و شاخههای منشعب از آنها، روزها درگیر تدوین لیست انتخاباتی خود میشوند و خبرگزاریها و همچنین مردم را با خود همراه میکنند تا پس از انتظار فراوان، لیست نهایی خود را منتشر نمایند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, بجنا,مرکز افکارسنجی دانشجویان ایران (ایسپا)، اخیرا نتایج مربوط به یک نظرسنجی انتخاباتی را منتشر نموده است که نتایج قابل توجه و تأملی دارد. در آخرین نظرسنجی انتخاباتی ملی ایسپا، «37 درصد مردم ایران خود را در یکی از گرایشات اصولگرایی، اصلاحطلبی و اعتدالگرایی جای دادهاند. به عبارت دیگر، 63 درصد مردم خود را نزدیک به این گرایشهای سیاسی احساس نکردهاند که اگر اعتدالگرایی را نیز از معادله خارج کنیم 29 درصد مردم خود را اصولگرا یا اصلاحطلب دانستهاند».به عبارت دیگر، بر اساس نتایج این نظرسنجی انتخاباتی، 63 درصد مردم در زمان انتخابات آرایش سیاسی نمیگیرند و خود را وابسته به گروههای بزرگ سیاسی کشور نمیدانند و احتمالا لیستهای انتخاباتی نقشی در فرایند رأیدهی آنها ندارد یا تاثیر آنها اندک است. جالبتر آن است که بخشی از افرادی که خود را وابسته به اصولگرایان یا اصلاحطلبان میدانند، به آرایش سیاسی خود وفادار نمیمانند. در آخرین نظرسنجی انتخاباتی ایسپا در تهران که در اول دی ماه 1394 انجام پذیرفته «30 درصد از کل کسانی که خود را اصلاحطلب خواندهاند برای رأی دادن به یکی از چهرههای شاخص اصولگرایی که معمولاً سرلیست اصولگرایان است اعلام آمادگی کردهاند و بالعکس 22 درصد از کل کسانی که خود را اصولگرا خواندهاند نیز برای رأی دادن به یکی از شاخصترین چهرههای اصلاحطلبان اعلام آمادگی کردهاند. این دادهها نشان میدهد حداقل 30 درصد از افرادی که خود را در درون گرایشهای سیاسی طبقهبندی کردهاند در عمل و در رفتار انتخاباتی خود به آن پایبند نیستند. این یافته در اکثر نظرسنجیهای انتخاباتی ایسپا مشهود است. نتیجهای که میتوان تا اینجا گرفت این است که حداکثر 25 الی 30 درصد مردم بر اساس گرایش سیاسی کاندیداها رأی میدهند».بررسی مکانیسمهای علّی و عوامل موثر بر چنین رفتار انتخاباتیای خود پروژهها و مطالعات تحقیقاتی بسیاری را میطلبد اما من به عنوان یک جامعهشناس حداکثر بتوانم به گمانهزنیهایی بدون پشتوانه تجربی در این خصوص بسنده کنم.
,نتایج نظرسنجی ایسپا نشان میدهد، گفتمان جناحی و حزبی در جامعه ما فراگیر نشده است. احتمالا اکثر مردم تصور دقیقی از اصلاحطلبی، اصولگرایی، اعتدالگرایی و ... در ذهن ندارند و نمیدانند آنها بر چه اصولی تاکید میورزند. گروههای سیاسی، انرژی بسیاری را صرف تدوین و صورتبندی لیستهای انتخاباتی میکنند. لیستها مشخص میشود و کاندیداهایی که در لیست قرار گرفتهاند، در حوزه انتخابیه خود مشغول تبلیغ و جلب آراء مردم میشوند. اما واقعیت این است که درصد بالایی از کاندیداهایی که در لیست قرار گرفتهاند، به صورت جزیرهای جداگانه در شهرهای خود با استفاده از روشهای سنتی و با صرف هزینههای گزاف به تبلیغات میپردازند. آیا بهتر نیست، گروههای بزرگ سیاسی در کنار لیستهای تبلیغاتی خود، لیستی از مسائل و مشکلات کشور ارائه دهند و اولویتها و نحوه برخورد گروه خود با آن مسائل را شرح دهند؟ آیا بهتر نیست به جای صرف هزینه گزاف برای چاپ پوسترهای تبلیغاتی، مجموعهای گردآوری شود که در آن مسائلی چون بحران محیط زیست، بحران کمآبی، اشتغال جوانان، رکود و تورم، مشکل مسکن، بیمه سلامت اجتماعی، رشد علمی و ... تشریح گردد و در خبرگزاریها منتشر شود تا مردم بدانند گروههای بزرگ سیاسی چه برنامهای برای مواجهه با اینگونه مسائل دارند؟ آیا بهتر نیست کاندیداهای حوزه انتخابیه به جای چاپ عکس و پوستر تبلیغاتی و دادن کارت هدیه و شام، لیست مسائل بزرگ و راهکارهای آن را با توجه به مسائل حوزه انتخابیه خود بومیسازی و اولویتبندی نمایند و در اختیار مردم قرار دهند؟ آیا بهتر نیست به جای شعارهای کلی که در کارتها و پوسترهای تبلیغاتی حک میشوند، مردم با ساز و کار واقعی نحوه مواجهه گروههای بزرگ با مشکلاتشان آشنا شوند؟
,پیامها و کاریکاتورهای طنزآمیزی که اخیرا در رابطه با شعارها و ژستهای تبلیغاتی کاندیداهای انتخابات مجلس شورای اسلامی دهم در شبکههای اجتماعی رد و بدل شد، نشان میدهد که حداقل طبقه شهری از شعارها و عکسهای تبلیغاتی همیشگی خسته شدهاند و به دنبال طرحی نو میگردند. اطراف ستادهای تبلیغاتی کاندیداها مملو است از عکسهای تبلیغاتی که بر روی زمین ریخته و ظاهر شهر را نازیبا ساخته است. به نظر میرسد، وقت آن رسیده است که مردم بدانند گروههای بزرگ سیاسی کشور و شاخههای منشعب از آنهاچه اولویتبندیای از مسائل و مشکلات مردم و کشور دارند، آن مسائل را چگونه تعریف و تبیین میکنند و چه راهکارها و برنامههایی برای مواجهه با این مسائل دارند.
,انتخابات، بزنگاهی برای رشد و بلوغ سیاسی، اجتماعی و فرهنگی جوامع است؛ این فرصت را از دست ندهیم.
,مهردادکاظمیان-مدرس جامعه شناسی و پژوهشگر اجتماعی
,انتهای پیام/رض
]
ارسال دیدگاه