به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آناج، انتخابات، برای سیاسیون (آنها که سیاست، شغلشان است) صرفاً طریقیت دارد؛ یعنی سازوکار انتخابات، فقط به این درد می‌خورد که این‌ها انتخاب شوند و بروند مجلس و در ساختار قدرت حضور یابند. این تیپ نماینده‌ها، نوعاً، در همان تجربه‌ی اول، به حرفه‌ای‌های سیاست وصل می‌شوند تا بقای خود را از این طریق تضمین کنند. با آدم‌بزرگ‌های عرصه‌ی سیاست می‌بندند و می‌شوند آدمِ آدم‌بزرگ‌ها.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آناج,کاندیدای دوپینگیِ چند سال پیش، که کیسه‌ی خلیفه به دست، خانه‌به‌خانه و کوچه‌به‌کوچه می‌گشت و حاتم‌وار می‌بخشید و با وعده‌های پیش‌پاافتاده‌ای مانند انتقال دانشجو از فلان واحد دانشگاه آزاد به تبریز و وعیدهایی مشابه، جلب رأی می‌کرد، حالا دیگر، به چند بنر در چند نقطه‌ی شهر بسنده می‌کند. او دیگر به‌جای کارهای کلاس‌پایینی مانند کوچه‌گردی، حرف‌های باکلاس و اساسی می‌زند. مثلاً از رأی سرنوشت‌سازش برای تصویب برجام می‌گوید و اینکه در مکه بود و اگر خودش را بهارستان نمی‌رساند، آرای هیئت دوازده‌نفره در مورد تصویب یا عدم تصویب برجام، به نفع عدم تصویب بود. و او خودش را از مکه به تهران رساند و با یک رأی موافقش به برجام، معادله را عوض کرد. او حالا، مدعی است که سرنوشت کشور را و لابد جهان را با رأی خود رقم زده است! بازی در میدان بزرگان یعنی این. او دیگر کاری به کار مردم حیدرآباد و امامیه و ملازینال ندارد.
,طریقیت داشتنِ انتخابات، یعنی ابزارانگاریِ انتخابات. و ابزارانگاریِ مردم. این بیماری، البته در قماشی از شبه‌انقلابیون هم دیده شده. شبه‌انقلابیون، همانهایند که به مدد دلسوزی و دغدغه‌مندی متدینین، دوپینگ می‌کنند و با قاعده‌ی «چاره ای نیست» انتخاب می‌شوند ولی به مرامِ نخستین و به آمالِ و آرمانهای متدینین وفادار نمی‌مانند.
,اصالتِ حضور در مجلس، آنها را هم به دامِ حرفه‌ای‌ها انداخته و زیر یوغِ آدم‌بزرگ‌هایِ سیاست برده. آنچنانکه رأی و نظر خود را _ که امانت مردم است در دست او _ دودستی تقدیم رئیسِ قبیله (ترجمه‌ی باکلاسش، می‌شود فراکسیون) می‌کنند. آنها چشم در چشم رئیس قبیله دارند تا موافقت و مخالفتشان را با او تنظیم نمایند.
,دوپینگی‌ها، دیر یا زود بیمار می‌شوند. دوپینگی‌ها، در بزنگاه‌های انقلاب، قافیه را می‌بازند (می‌فروشند) به سوداگران. چندانکه باختند. چندانکه فروختند.
,انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه