پی خدا به مصاف یزیدیان رفتند / خداشناس تر از بایزید برگشتند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از زیتون، مراسم اختتامیه همایش ادبی آهنگ آذربایجان با محوریت پاسداشت خانواده های شهدای مدافع حرم با حضور سعید بیابانکی و میلاد عرفان پور دو تن از شعرای مطرح کشوری در محفل شعرآورد تبریز برگزار شد.

شعار محوری مراسم " این همایش سکه ندارد، فی سبیل الله وارد شوید" بود. شعرای متعددی در وصف آذربایجان و مدافعین حرم شعر سرودند. برگزیدگان همایش ادبی آهنگ آذربایجان در بخش مدافعین حرم رتبه ی اول: سید احمد استوار، رتبه ی دوم: غلامرضا پورمحمد، رتبه ی سوم: مشترکا شعله نوبری و محمد شکری فرد بودند و در بخش آذربایجان به ترتیب، فرشید باغشمال، ابراهیم قبله آرباطان و مشترکا سحر عبدالله زاده و امین نوروزی، رتبه های اول تا سوم را کسب کردند.

در ابتدا رضا شیبانی اصل دبیر شعرآورد تبریز با بیان اینکه دو طیف در محافل ادبی کشور حاضر بودند اظهار داشت: طیفی بودند و هستند که هیچگاه بر مسائل روز حساسیت نشان نداده و افق دوردستی از خود به میان نیاوردند. اما طیفی هم بود که همواره در برابر مسائل روز و افق های دوردست حساس بوده و نقش ایفا کرده اند. نام اینگونه افراد و شعار جدید این طیف قطعا چند سال بعد در فرهنگ ایرانی متبلور خواهد بود.

در این مراسم میلاد عرفان پور در وصف شهدای مدافع حرم شعری سرود که متن آن بدین شرح است:

میان خون، به لباسی جدید برگشتند / رفیق های قدیمی شهید برگشتند

خدا همان دم اول، شهیدشان می خواست / به هیئتی که خدا آفرید برگشتند

مگر چه بر تن این سروها جراحاتی است؟ / خدا گواه که اینان رشید برگشتند

ستاره های سحر زاد از هیاهوی شاد / همه به دامن صبح سپید برگشتند

پی خدا به مصاف یزیدیان رفتند / خداشناس تر از بایزید برگشتند

مگو به دور سفر کرده اند..دور چرا؟ / به اقرب من حبل الورید برگشتند

به مادران به صدای بلند مژده دهید / چرا  شکسته خبر می دهید، برگشتند

کدام عید مبارک تر از شهادت بود؟ / عزا چرا که سحرگاه عید برگشتند

خلاصه قافله های امید رفتند / و دشمنان همگی ناامید برگشتند 

شعر سعید بیابانکی دیگر مهمان شعرآورد در وصف ادبیات پایداری به شرح ذیل است:

دور تا دور حوض خانه ما پوکه های گلوله گل داده است / پوکه های گلوله را پدر از آسمان بدست آورد

عید آن سال هرچه گل دادن بود، گل نداد و گلوله باران شد / پدرم رفت و بعد هشت بهار، پوکه های گلوله گلدان شد

پدرم تکه تکه هرچه که داشت رفت همراه با عصایش / سال 57 چشمانش، سال 75 پاهایش

پدرم روی جانماز خودش بی نیاز از تمام خواهش ها / سندی بود و بارگاهی شد کنج بنیاد حفظ ارزش ها

 روی این تخت رنگ و رو رفته، پدرم کوه بردباری بود / پدر مرد مرد تنهایی..ادبیات پایداری..

انتهای پیام/م