عصر ظهور یار است، ای عاشقان خدا را/ هل من مُعین بُکارا، آن یار آشنا را

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی پیک هشترود، متن این مثنوی زیبا بدین شرح است:

بگذار تا سعودی لشکر کشد به شامات  – بگذار آشکارا یک‌یک شود علامات

بگذار تا یمن را در خاک و خون کِشاند – بگذار داغ یاران، بر قلب ما نشاند

بگذار خون بنوشد، آن آلِ مار بر دوش – بگذار تا یهودا با او شود هم‌آغوش

بگذار تا ببارد، آتش به سر یمن را – بگذار خون بریزد، آن آل اهرمن را

بگذار تا که دجال، آید برون ز پرده – رسوا شود سعودی، آن فتنه‌ها که کرده

گردیده در تباهی، غرق این جهان سراسر – بگذار تا خدا را صبر آید عاقبت سر

بگذار تا سعودی لشکر کِشد حلب را – سلمان کند امیری، ظلم سپاه شب را

بگذار تا بکوبد بر طبلِ جنگ ما را –  بگذار در خیالش آرد به تنگ ما را

بگذار تا به صهیون ،عهد وفا ببندد – بر گریۀِ یمن او، رذلانه تا بخندد

بگذار تا یهودا، بوسد رخ از مسیحا – بر دوشِ بی‌گناهی، گیرد صلیب، عیسی

بگذار تا خدا را بر نیزه رو نمایند – از کینه طفل شیری پاره گلو نمایند

آن پیش چشم حیدر، سیلی زده به زهرا   -بر نیزه کرده از کین، سرهای شمس و مَه را

ناموسِ حیدری را آن کشته معجر از مو – بگذار کربلایی دیگر به پا کند او

بگذار پا به میدان، بگذارد آن حرامی – سیلی که زد به زهرا گیریمش انتقامی

بس کرده پُرشَرَر دل، داغِ سکینه ما را – از کینه می زند سر، آتش ز سینه ما را

عهدی است شیعه را با، خونِ دلِ رقیه  – گیریم انتقام از قوم بنی‌امیه

سوگند بر بُریده، آن تشنه‌لب سر از پُشت – بر دردِ غربتی که یاسِ سه‌ساله را کُشت

سوگند بر سِرشکِ بانوی رو کبودی –   ما انتقام زهرا، گیریم از سعودی

آلِ سقوط کرده، بشنو خروشِ ما را  – چاووش خوانیِ ما، از بهر کربلا را

بنگر دودم گرفته، در کف تو پیرِ ما را  – دریای پر ز موجِ شورِ غدیر ما را

بنگر که لشکرِ عشق، افتاده ره به سویت – خنجر ز کینه ما را بیتاب بر گلویت

لب‌تشنۀِ بلاییم از جامِ یالثارات –  دلدادۀِ ظهورش، در انتظار آیات

آشفته‌حالِ هستی، هر ذره بی‌قرار است  – ای عاشقان خدا را ،عصر ظهور یار است

آوای یالثارات از هر کران به گوش است – ای عاشقان مهدی، هنگامۀِ خروش است

ای قوم دیده بر در، دارم خبر شمارا   –     در موسم بهاران، دیدار آشنا را

یوسف رسد به کنعان، صاحب دلان خدا را   – عصر ظهور مهدی، گردیده آشکارا

عصر ظهور یار است، ای عاشقان خدا را – هل من مُعین بُکارا، آن یار آشنا را

آید ز کعبه هر دم بانگی جلیله بر گوش   – هفت‌آسمان، فلک را، شوریده ، مست و مدهوش

گوید به رمز و رازی، آن نغمۀِ حجازی   –   آید زِ رَه نگاری، محبوبِ دلنوازی

آید زره سواری اندر سحرگه راز – بیرق گرفته بر دوش، عباس دیگری باز

او که طُفِیلَش هستی، دُل‌دُل سوار مستی   – بگرفته حیدری ووش، تیغ دو دم به دستی

سر بنده بسته بر سر، منقوشِ نام زهرا – آید که تا بگیرد، او انتقامِ زهرا

این است آخر آری، بر شیعه روزگاری – از سمتِ مشرقِ عشق، برپا شود غباری

در صبح مکه سازد، شمسی طلوعِ موعود – تا شیعه را سر آید، یلدا شبِ غم‌آلود

بر ناقه بسته محمل، آن شهریار زهرا   – آید ز مصر دوری، یوسف تبارِ زهرا

گردد ز مکه صبحی، پیدا طلیعۀِ عشق – آید ز رَه نگاری، پوشیده هالۀِ عشق

آن یوسف دل آرا، بر کعبه تکیه سازد – یا اهلَ العالم اِنّی، مهدی ولی نوازد

آید ز کعبه بانگِ اِنّی اَنا وَلیکُم – اِنّی اَنابنُ حیدر، ماهِ غدیرِ در خُم

اِنّی اَنا ابنُ زهرا، بانوی خورده سیلی – آن پهلوی شکسته، آن روی گشته نیلی

اِنّی اَنابنُ مظلوم، اِنّی اَنا ابنُ کرار – اِنّی اَنَا ابنُ زهرا، تنها و بی‌کس و یار

هَل مِن مُعین ولی را، ای نامه‌ها نوشته – ای تُخمِ عشق حیدر، در خاک سینه کِشته

دردا رها کُنیمش در کربلایِ خونبار – دردا که او بماند، تنها و بی‌کس و یار

باید که عهد و پیمان، بستن به جان ولی را – باید ستاره گشتن، آن ماهِ منجلی را

باید گذشتن از جان، اندر ره ولایت – با او گذر نمودن از مرز بی‌نهایت

باید که نوش کردن، مِی از خم شهادت – باید که رفتن این رَه، مردانه با رشادت

باید زجان گذشتن، باید خطر نمودن   – باید که کربلا را ، درخون سفر نمودن

پهلو شکسته ماهی، خونین‌جگر نگاهی –خواهد کند که یوسف، وقت سپیده راهی

ای قوم شب نشسته، آری سحر قریب است – هستی همه دل‌آرا، سرمست بوی سیب است

بی‌طاقتان چو بلبل، لختی دگر تحمل – در باغ یاس، نرگس، وقت سحر دهد گل

بگذار تا سعودی لشکر کشد به شامات – بگذار آشکارا یک‌یک شود علامات

بگذار تا نشان‌ها گردد به‌حق هویدا – گم‌گشته یوسف ما، شاید شود که پیدا

به امید ظهور حضرت یار

 منصور نظری

پایان پیام/