"دختر" پر از مستقیم‌گویی!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پایگاه خبری تحلیلی طنین یاس، آقای عزیزی که سرپرست بخش تعمیرات و نگهداری پالایشگاه آبادان است برای مراسم خواستگاری دخترش آماده می‌شود و ستاره دختر دیگرش در همان روز قصد سفر به تهران برای شرکت در جشن خداحافظی یکی از دوستان هم‌دانشگاهی‌اش را دارد. پدرش به دلایلی به این سفر مشکوک است و این آغاز ماجراست...

بازیگران: فرهاد اصلانی، مریلا زارعی، ماهور الوند و مسعود سخایی

نقد محتوایی فیلم سینمایی دختر ساخته سید رضا میر کریمی:

دختر نام هشتمین فیلم بلند سینمایی سید رضا میرکریمی پس از فیلم هایی چون امروز، یه حبه قند، به همین سادکی، خیلی دورخیلی نزدیک و... در مقام کارگردان است که در بخش سودای سیمرغ سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر حضورداشت. وجود نکات جذابی در فیلم نظیر همبازی شدن مریلا زارعی و فرهاد اصلانی، انتظار برای تماشای بازی ماهور الوند (دختر سیروس الوند) و شاید اینبار قصه ای نه چندان آرام از میرکریمی تماشاگران زیادی را در روز اکران به سالن سینمایی کاخ جشنواره کشانده بود.

فیلم با شخصیت های محدودی به پیش می رود و مثل سایر کارهای میر کریمی "دختر" هم کم شخصیت است و ریتم خوبی دارد. یکی از بزرگترین نقایص کار، سکانس پایانی فیلم است که گویی یک کنفرانس مطبوعاتی چند نفره با حضور دختران ترتیب داده شده و به بدنه اصلی فیلم سنجاق کرده اند. البته یک سر این نشست هم در ابتدای فیلم به تصویر کشیده شده است. این سکانسِ گفت و گوی چند نفره، درابتدا و پایان نه تنها فاجعه ای محسوب می شود، بلکه همه خوبی های سایر سکانس ها از قبیل سکانس گفت گوی مریلا زارعی و فرهاد اصلانی در آشپزخانه را به طرفه العینی محو و نابود می سازد. اگر فیلم از این گفت و گو های مستقیم و به شدت شعاری فاصله می گرفت به گونه ای که از نقطه دیگر آغاز و در سکانسی که قهرمان فیلم (ستاره) و عمه اش روی لبه تخت در اتاق نشسته و گفت و گو می کردند، تمام می شد؛ الان در صف فیلم های ماندگار سی وچهارمین جشنواره فیلم فجرخوش می درخشید. میرکریمی با انتخاب چنین پایانی فیلمش را محکوم به فرمراموشی کرد.

سکانس صحبت های خواهر و برادری که پس از چندین سال همدیگر را دیده اند، با بازی مریلا زارعی و فرهاد اصلانی در آشپزخانه، یکی از سکانس های تاثیر گذار و به شدت باور پذیر فیلم دختر است. دقایقی نفس در سینه مخاطب حبس و بغضی در گلو فرو داده می شود. این سکانس به مراتب از سکانسی که خواهر و بردار در کنار چراغ خوابی متعلق به خاطره پدرشان، گذشته ها را مرور می کنند، زیبا تر وتاثیر گذارتر از کار در آمده است.

لهجه های جنوبی بازیگران بسیار صحیح از کار در آمده و صدای زیر و بغض آلود ستاره به عنوان دختری که حق انتخاب چندانی در زندگی اش ندارد و ترس با او قدم می زند،بسیار زیبا و به جا انتخاب شده است.  

"دختر" یک فیلم پر لوکیشن است. فیلم برداری لانگ شات و از بالا که رد قطار اهواز- تهران را می گیرد و از پل اهواز با وقار وآرامش تصاویری به نمایش درمی آید که نهایتا به نمای قاب گرفته شده از ماشین پدر ستاره ختم می شود،خیلی زیباست. در یک لحظه ما را به یاد صحنه های بکر و به یاد ماندی فیلم خیلی دور و خیلی نزدیک می اندازد. با این حال این سوال در ذهن ایجاد می شود که براستی اینگونه هنر نمایی در خدمت پیشبرد هر چه بهتر داستان بوده یا ده دقیقه ای سرگرم تماشای تصاویر زیبایی بوده ایم که هیچ ربط و بسطی با بدنه اصلی داستان فیلم نداشته اند؟!

میرکریمی اگر از آن شعار زدگی ها و این تصاویر -هر چند زیبا و به یادماندی از طبیعت- صرف نظر می کرد، مطمئنا به نتیجه بهتری در نگاه مخاطب دست می یافت.کارگردان فیلم سینمایی دختر در یک مصاحبه مطبوعاتی می گوید:« جامعه ما دیگر حوصله تنش و حاشیه ندارد. مردم نیاز به آرامش دارند. حرف فیلم این است که حرف‌های همدیگر را بشنویم و چون تم چنین است، نمی‌توان برخلافش عمل کرد، یعنی ساختار روایی‌اش را طوری بنا کرد که آدم‌ها پرخاش کنند.»

البته که می توان یک فیلم آرامش بخش را به انسان پر تنش امروزی تقدیم کرد،اما در صورتی که این آرامشبخشی لابه لای تار و پود داستان و دیالوگ های فیلم تنیده شده باشد،وگرنه صرفا با نشان دادن لانگ شات های زیبا نمی توان انتظار این انتقال آرامش را داشت.به هر جهت برای میر کریمی و دختران جامعه اش آرزوی توفیقات روز افزون بر مدار گفت گوهای آرامشبخش و ثمر بخش بین نسل ها داریم.

گزارش از گالیا توانگر

انتهای پیام/