آغاز مبارزات مردم لنگه علیه حکومت پهلوی با ۵۰ نفر / بندرلنگه میزبان تبعیدی های انقلابی بود

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  مـــرواریــــد نــــیـــوز ؛ آیت الله سید محمد جواد رکنی حسینی، امام جمعه شهرستان بندرلنگه و روحانی مبارز و فعال تاریخ انقلاب اینگونه روایت می کند: اوایل سال ۵۶ به مناسبت عید غدیر خم به بندرلنگه آمدم آن موقع نمی دانستم که بندرلنگه کجاست. در گزارشی که به مراجع قم داده شده بود ، آیت الله گلپایگانی و فاضل لنکرانی تصمیم گرفتند که بنده به طور موقت در ماههای رجب، شعبان و رمضان به مدت سه ماه در آن هوای گرم به بندرلنگه بروم.

وقتی وارد بندرلنگه شدم چیزی به عنوان راهپیمایی و تظاهرات آغاز نشده بود. برای شروع کار باید اعتمادسازی می کردم بعد اقدامات بعدی را انجام می دادم. مدتی از حضور من در آنجا نگذشته بود که آیت الله یزدی به لنگه تبعید شد. من در نجف درس خوانده بودم و ایشان را از نزدیک می شناختم.

وی افزود: روزی نشسته بودم که ماشین جیب ژاندارمری آمد، دیدم که آیت الله یزدی را پیاده کردند به من معرفی کردند و گفتند: یکی از افراد انقلابی و از یاران می باشند در اوایل ورودشان به لنگه به دلیل اینکه مکانی برای اقامت وی در نظر گرفته نشده بود. برای اقامت به منزل ما آمدند.

حضور ایشان باعث پیشرفت دو چندان در کارها شد. ایشان ممنوع المنبر بود ولی مطالبی را که می خواست بیان کند به بنده می گفت و من از طریق تریبون عمومی پخش می کردم.

ایشان خودش هم در جلسات شرکت می کرد، در آن زمان که من ۲۷ سالم بود، ایشان از فضلای قم بود، بنده با ایشان آشنایی نداشتم چون از طلبه های نجف بودم. ایشان پیشنهاد کردند که شب ها یک درس تفسیر بگویم و خودشان برای تشویق بنده در درس تفسیر شرکت می کردند و تا آخر هم می نشستند، بعد از جلسه، نواقص بحث را در منزل برای بنده توضیح می دادند و واقعا بسیار جالب بود.

حضور ایشان در آن جا مایه روشنگری بود و در واقع یکی از اشتباهات طاغوت تبعید آقایان بود.

تظاهرات در بندرلنگه با سایر شهرهای دیگر همراه شد. هسته اولیه انقلاب در بندرلنگه در سال ۵۶ با ۵۰ نفر شکل گرفت و فعالیتهایمان را با ترس و لرز انجام می دادیم.در آن زمان فردی بود به نام دوست محمد که نابینا بود، عصایش را به زمین می زند.

حاج حسین ترابی که در آن زمان رئیس فرهنگ و هنر بندرلنگه بود، بازوی خوبی در قبل از انقلاب محسوب می شد. راهپیمایی آنروز با ترس و لرز همراه بود ولی موجی که ایجاد شد، لحظه به لحظه به جمعیت راهپیمایی افزوده می گردید.
روز عید قربان هنگام برپایی نماز عید قربان مستحب بود، مردم با پای پیاده به سمت مصلا بروند و این فرصتی برای سردادن شعارهای انقلابی به وجود آورد.

در برگشت از مصلی راهپیمایی همچنان ادامه داشت. دیگر ترس مردم ریخته شده و ابهت ساواک و شهربانی از بین رفته بود. شعارهایی مثل “درود بر امام، ما سرباز توییم خمینی، مرگ بر شاه”، نوجوان ها نیز شعارهایی را که در تهران و قم رواج داشت سر می دادند: ” زیر بار ستم نمی کنیم زندگی، جان فدا می کنیم در ره آزادگی، زیر و زبر می کنیم سلطنت پهلوی”

بعد از چند مدتی« آیت الله یزدی به اسلام آباد غرب تبعید شدند، بعد از تبعید ایشان بندرلنگه با ورود تبعیدی هایی چون حاج عباس گل محمدی از رفسنجان، آیت الله خلخالی، آقای عمادی از گنبد، آقای معصومی از علی آباد کتول مازندران، آقای دستغیب از شیراز شور و حال دیگری به خود گرفت. و در ماه رمضان همان سال ۱۲ نفر به بندرلنگه تبعید شدند که دو نفر از اهالی کرمان و بقیه از علما و بزرگان مناطق دیگر بودند.
لازم به ذکر است اقامت اجباری این افراد در بندرلنگه موجب سرعت بخشی در انتقال سخنرانی ها و اعلامیه های امام راحل و شکل گیری حرکت های انقلابی مردم این منطقه شد.

انتهای پیام/