دستگیری توسط ساواک بعد از نُه سال خدمت صادقانه در محروم ترین روستاهای کردستان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پیشمرگ روح الله، شهید محمد جعفر کریمی در اول مهر ماه سال 1320 در یکی از روستای دزآور از توابع شهرستان یعنی پاوه فعلی و بخش مرزی نوسود در خانواده ای فقیر دیده به جهان گشود. پدرش محمدرشید به شغل باغداری مشغول بود و مادرش عایشه همچون سایر زنان روستایی به کار خانه داری می پرداخت.

شهید کریمی با سپری کردن ایام کودکی در فضای پاک روستا راهی مدرسه شد. سال 1336 دانش آموز دبستان الفت نودشه بود که با شرکت در امتحانات نهایی در خرداد ماه سال 1337 موفق به اخذ گواهی نامه پایان تحصیلات ابتدایی شد و در آبان ماه همان سال شغل معلمی را انتخاب کرد و در دانش سرای عشایری اسلام آباد غرب پذیرفته شد و متعهد گردید بعد از فراغت از تحصیل پنج سال در مناطق روستایی تدریس کند.

در آبان ماه سال 1338 پس از گذراندن دوره دانش سرا به استخدام اداره آموزش و پرورش در آمد و به عنوان کمک آموزگار پایه یک در زادگاهش روستای دزآور فعالیت خود را آغاز نمود. فرزند ارشد خانواده بود و به همین دلیل پدر و مادرش نیز تحت تکلف او بودند. چون با فقر و تنگدستی بزرگ شده بود و درد فقر را چشیده بود، با تمام وجود و در کمال دلسوزی تلاش می کرد گرهی از مشکلات مردم را بگشاید.

شهید کریمی با مدیران آموزش و پرورش مدام در مکاتبه بود و مشکلات مردم روستا را منعکس می کرد و از آنان درخواست کمک و حل مشکل مردم را می نمود و گاهی در کمال شجاعت عملکرد مسئولین وقت را نقد می کرد. در سال 1342 در روستای کمینه تدریس می کرد و برای راه اندازی کلاس بزرگسالان که آن زمان اکابر نام داشت، بسیار تلاش نمود و گاهی از حقوق ناچیزی که از آموزش و پرورش دریافت می کرد، برای مردم هزینه می کرد تا حداقل خواندن و نوشتن را بیاموزند.

شهید کریمی شجاع و نترس بود و از بیان حقیقت واهمه ای نداشت. در مقابل ظلم و ستم می ایستاد و چون تسلیم زورگویان و مأموران رژیم ستم شاهی نمی شد، او را مورد اذیت و آزار قرار می دادند.

پاسگاه دزآور یک بار ایشان را احضار نمود و در کمال بی شرمی شهید کریمی را مورد شکنجه قرار داد، ولی ایشان تسلیم پاسگاه نشد و با دفاع از حق خود، مسئولان مافوق ژاندارمری را تحت فشار قرار داد تا به ناچار رئیس پاسگاه را جابجا نمودند.

شهید کریمی در کنار تدریس در روستا و خدمت به مردم به عنوان مدیر مدرسه و آموزگار در روستاهای منطقه اورامات از جمله کمینه ،هانی گرمله، نوریاب و دزآور، از ادامه تحصیل نیز غافل نبود و در سال 1345 با معدل مناسب با شرکت در امتحانات شهریور ماه در حوزه امتحانی شهرستان پاوه، سال سوم متوسطه را پشت سر نهاد ـ که در آن سالها مدرک تحصیلی بالایی بود ـ .

این معلم آزاده، برای نیل به اهداف والایی که داشت، نه سال از عمر معلمی خود را در محروم ترین روستاهای پاوه و اورامانات سپری کرد و با خدمتی صادقانه، فرزندان آن سامان را، با نور دانش و معرفت و مسئولیت های اجتماعی آشنا ساخت.

محمدجعفر در انجام رسالت خود، تنها به مبارزه فرهنگی و افشای چهره واقعی حاکمان نامشروع رژیم پهلوی اکتفا نکرد، بلکه با کمک همفکرانش، مبارزه مسلحانه ای را به صورت سری، علیه حکومت وقت آغاز نمود.

این مجاهدت ها از سال 1340 تا سال 1347 به صورت مستمر ادامه داشت و در آبان ماه سال 47 در حالیکه شهید محمدجعفر کریمی، در روستای «نوریاب» ـ روستای در حومه پاوه ـ مشغول تدریس بود، توسط عوامل ساواک دستگیر شد. ابتدا او را به زندان کرمانشاه بردند و پس از آن به زندان تهران منتقل کردند.

شهید کریمی بعد از تحمل شکنجه و حبس در تهران، به زندان جلدیان ارومیه منتقل شد. وی در زندان شکنجه های زیادی را متحمل شد ولی هیچ گاه از عقیده و آرمانش برنگشت و صادقانه بر سر پیمانی که بسته بود ایستاد. در زندان جلدیان به او پیشنهاد کردند که اگر ندامت نامه بنویسد، از اعدامش منصرف خواهند شد. لیکن شهید کریمی زیر بار نرفت و روز شانزدهم اردیبهشت ماه سال 1348 در بی دادگاه نظامی رژیم پهلوی، که برای رسیدگی به پرونده او فاقد صلاحیت بود، به اتفاق دو تن از همرزمانش محاکمه و اتهام اقدام علیه امنیت ملی، به اعدام محکوم شد.

سرانجام شهید کریمی را در روز بیست و هفتم اردیبهشت ماه سال 1348 تیرباران کردند و خون پاکش بر خاک گلگون وطن ریخته شد.

انتهای پیام/م