به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پیشمرگ روح الله، شهید علاءالدین نصرصادقی در آخرین روزهای پایانی فصل زمستان سال 1345 در شهر سنندج متولد شد. پدرش نصرالله و مادرش حمیرا نام داشت. کودکی بیش نبود که از نعمت پدر محروم شد و طعم تلخ یتیمی را با تمام وجود احساس کرد، اگرچه مادر دلسوز و فداکارش همواره می کوشید تا جای خالی پدر را برای او پر کند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, پیشمرگ روح الله,,
مادر علاءالدین شب و روز به کار قالیبافی مشغول بود تا فرزندانش در زندگی با مشکلی مواجه نشوند و کمبودی احساس نکنند.
,,
مادر علاءالدین علی رغم تمام مشکلات در پاییز سال 1352 دست فرزندش را گرفت و او را در دبستان عرفان، نزدیکترین دبستان به محل زندگیشان ثبت نام کرد و علاءالدین وارد مهد علم و دانش شد.
,,
چون تنها فرزند ذکور خانواده بود و از طرف دیگر نیز پدرش را در کودکی از دست داده بود، بسیار مورد محبت اطافیان قرار می گرفت و همه دوستش داشتند. علی رغم تمام این محبت ها، علاءالدین مردانه تربیت شده بود و در برابر سختی های زندگی کمر خم نمی کرد.
,,
پنج سال دوره ابتدایی علاءالدین رو به پایان بود که روزهای قیام مردمی بر علیه رژیم ستم شاهی به اوج خود رسید و علاءالدین در یکی از این تظاهرات ها مظلومانه بر اثر اصابت گلوله مزدوران ستم شاهی در خون خود غلطید و در روز نهم آبان ماه سال 1357 روح بلندش به آسمان ها پر کشید و در حالیکه هنوز به سن دوازده سالگی نرسیده بود پیکر پاکش در قبرستان تپه شیخ سلام سنندج در دل خاک مأوا گرفت و جاودانه شد.
,,
خانم سهیلا نصر صادقی، خواهر شهید شب قبل از شهادت برادرش را اینگونه بازگو می کند:
,,
برادرم شب قبل از شهادتش در حالیکه دستان مادرم را می بوسید، خطاب به مادرم گفت: «مادر! شما باید مواظب خودتان باشید، شما پشتوانه ما هستید و حضورتان در خانه به ما دلگرمی می دهد».
,,
برادرم همین طور که دست های مادرم را می بوسید گفت: اگر من شهید شدم دوست دارم مرا کنار قبر پدرم دفن کنید. از حرف های او ناراحت شدیم، ولی بی تفاوت از کنار حرف هایش رد شدیم. ولی انگار به برادرم الهام شده بود که فردا شهید می شود. برادرم صبح همان شب بر اثر اصابت گلوله عمال رژیم پهلوی به شهادت رسید.
,]
ارسال دیدگاه