انقلاب با روح و جان ما آمیخته است/ از توزیع شب نامه و اعلامیه تا حضور در راهپیمایی و تبلیغات دینی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از صبریه، بیان خاطرات زنان مبارز انقلابی در زمان ظلم ستم شاهی و فشارهای ساواک بازهم زنان کرمانشاهی همپا و در کنار همسر ،برادرو پدرانشان رشادت ها به خرج داده اند و با اطاعت از سخنان رهبر کبیر انقلاب جان و مال خود را فدا نموده اند.

زنانی که خود الگویی ناب برای زنان و دختران نسل جدید بوده و خواهند بود،حفظ حرمت ها و تشخیص حدود ارزشی زنان و تلاش برای ترقی نه بی بهایی زنان در سراسر زندگی زنان مبارز انقلابی بله چشم می خورد.

*راهپیمایی یا توزیع شب نامه و اعلامیه محدود کار زنان مبارز انقلاب بود

بتول افسری مادر شهید ابوالحسن یاری یکی از مبارین انقلاب و دفاع مقدس در گفتگو با خبرنگار صبریه اظهار داشت: قبل از انقلاب به هیچ وجه اجازه تبلیغات دینی وجود نداشت و بر محدودیت مراسمات مذهبی تنها در مساجد تاکید می شد.

وی ادامه داد: فرزندم در آن سالها گاه برای تهیه اجناس به تهران می رفت و از این رو از حوادث و اقدامات انقلابی در تهران از نزدیک آگاه می شد و رساله امام خمینی(ره) و نوار های سخنرانی و اعلامیه های ایشان را به صورت مخفی به کرمانشاه می آورد.

افسری افزود: در ایام منتهی به پیروزی انقلاب اسلامی با شهیدان سید محمد سعید جعفری و جاندار زرافشانی نیز که از افراد انقلابی بودند آشنا شد. از آن زمان فعالیت های انقلابی اش را افزایش داد و من را نیز در جریان فعالیت های خود قرار داد. بعد از آن زمان نیز من به فعالیت های انقلابی فرزندم پیوستم به طوری که در توزیع اعلامیه ها، کتاب ها و نوارهای امام خمینی(ره)  در سراسر شهر فعال بودم.

این مبارز بیان داشت: به تدریج حضور زنان در فعالیت های انقلابی پر رنگ تر شد و بانوان نیز در راهپیمایی ها به صورت علنی شرکت می کردند.

افسری خاطر نشان کرد: من نیز در جمع کردن زنان و دختران متمایل به انقلاب برای حضور در راهپیمایی ها فعال بودم و علاوه بر دختر خودم دختران همسایه ها، اقوام نزدیک، دوستان و آشنایان نیز به همراه من در تظاهرات شرکت می کردند.

وی گفت: به خاطر دارم در یکی از روزها که برای تظاهرات به میدان شهرداری سابق رفته بودیم، پس از اینکه ماموران ساواک ما را دنبال کردند، به آرایشگاهی در آن حوالی پناه بردیم و صاحب مغازه نیز اتاق صندوق خانه را در اختیار ما قرار داد و پس از آرام شدن اوضاع از آن محل خارج شدیم.

این زن مبارزه خاطر نشان کرد: با وجود اینکه والدین و خانواده همسرم نگران فعالیت های انقلابی من و خطر دستگیری توسط ساواک بودند اما هرگز مانعی برای حضور من در تظاهرات ایجاد نمی کردند،بعد از اینکه مساجد تحت نظر ساواک قرار گرفت، منازل افراد انقلابی پایگاه مردم برای سخنرانی و روشنگری انقلابی تبدیل شده بود.

افسری بیان داشت: در آن روزها در اواخر روز و هنگام غروب زنان و مردان به دو دسته تقسیم می شدند و بعد از شعار دادن مردان ، ما زنان نیز شعار آنها را جواب می دادیم و یکی از خانواده های مذهبی که در کوچه امیر محترم سکونت داشتند، اگر راهپیمایی به آشوب و تیراندازی کشیده می شد درب منزل خود رابرای مردم انقلابی می گشودند.

وی در پایان گفت: در آن روز که امام(ره) به ایران تشریف آوردند فرزندم مقدار زیادی شکلات و شیرینی خریداری کرد و گوسفندی را قربانی کرده و در میان فقرای شهر تقسیم کرد.این کارها آن روزها زیاد بود و بیان شادی بیش از حد مردم بود.

*خاطرات انقلاب همیشه زنده است

زهره قمری بانوی فعال انقلابی در گفتگو با خبرنگار صبریه، از خاطرات انقلابی خود چنین بیان داشت: من به دلیل داشتن فرزند کوچک قادر به شرکت در تظاهرات ها نبودم اما در منزل اعلامیه های امام(ره) را به همراه فرزندم دست نویس می کردیم و دستگاه های کپی جوهری تکثیر می کردیم و شبانه توزیع می کردیم.

وی ادامه داد: گاه به همراه بعضی از خواهران انقلابی نوار سخنرانی های امام را گوش می دادیم و آن را مکتوب می کردیم و بعد توزیع می کردیم ،این نوارها و اعلامیه ها معمولا از طریق سایر همکاران و برادر همسرم به دست ما می رسید.

قمری گفت: به یاد دارم در قبل از انقلاب عکس امام خمینی(ره) را به دیوار نصب کرده بودیم و در یکی از روزها فرد دوره گردی که در واقع مخبر بود، برای خرید نان خشک به درب منزل ما آمد و درمورد آن عکس از من سوال کرد. من نیز با شور از اهداف امام(ره) برای او صحبت کردم و غافل از همه جا به او گفتم که اگر خواهان اعلامیه امام خمینی(ره) هستید در اختیار شما قرار خواهم داد.

وی افزود: بعد از چند روز به منزل یکی از دوستان رفتم و بعد از بازگشت متوجه شدم لای در باز است و پاکتی حاوی نامه تهدیدآمیز در منزل ما افتاده است با این مضمون که منزل را تخلیه کنید و از ادامه فعالیت های خود دست بردارید در غیر این صورت منزل شما به آتش کشیده خواهد شد.

قمری خاطر نشان کرد: ما نیز مجبور شدیم تمام کتاب ها را به صورت مخفیانه و از روی بام انتقال داده و منزل را ترک کردیم. روز بعد هنگام بازگشت متوجه شدیم که تمام منزل زیر و رو شده و آشفته شده بود و خوشبختانه مدرکی به دست نیاوردند.

این بانوی مبارز بیان داشت: همسرم به صورت مرتب در راهپیمایی ها شرکت کرده بود و گاه آنقدر مجروح جابه جا کرده بود که لباس های او خون آلود بود ،در آن زمان منزل ما در آبادانی مسکن واقع بود که هنوز به شهر کاملا متصل نبود و برای مراسم مذهبی به مساجد المهدی، حاج شهباز خان و جامع می رفتم.

قمری در پایان خاطر نشان کرد: خانواده ما به مذهب علاقمند بود وروزی که امام خمینی(ره) به ایران آمدند و انقلاب به پیروزی شد مردم راهپیمایی کردند و تا صبح در خیابان بودند و با بوق زدن ابراز شادی می کردند.

انتهای پیام/م