به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل ازآذرنگاه، در این برهه زمانی لازم دانستم مقاله ای از مشکلات شهرستان خوی را به تصویر قلم بکشم و به اطلاع همشهریانم برسانم و قبل از همه بایستی از رسانه های این شهرستان تقدیر و تشکر ویژه ای داشته باشم که فریاد ملت را گوش داده و به سندیت تبدیل می کنند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آذرنگاه,و اما درد و دلی با شهرستان خوی
,شهرستان خوی شهری است که بزرگان علمی از جمله آیت الله العظمی سیدابوالقاسم خویی ها، دکتر زریاب خویی ها، محمد امین ریاحی ها، حاج قلیزاده ها در آن چشم به جهان گشوده و باعث تحولاتی عظیم در کشور و منطقه شده اند.
,همان شهری که پوریای ولی ها، شمس تبریزی ها، شیخ نوایی ها، سید بهلول ها و... در آن آرام گرفته و سر به بالین ابدی گذاشته اند.
,آری اینجا خوی است، شهر آفتابگردان ها، شهر مرجعیت و عشق و عرفان، شهر پوریای جاودان، یادگار هفت رنگ آفرینش، شهری که تاریخ آن سرشار از بزرگمردی هاست. آری خوی همان شهری است که در مسیر جاده ابریشم قرار گرفته و دروازه اروپا نامیده شده است. پس به جرأت میتوان گفت: خوی یکی از کهن ترین مراکز تمدن در شمال غرب ایران و کانون بسیاری از حوادث تاریخی بوده است.
,در اینجا رشته کوههای سر به فلک کشیده اورین و چله خانه خودنمایی می کنند، آبشار بدلان با اشک های زلال خود طبیعت این سرزمین را آبیاری می کند و جهنم دره و پل هوایی اقتدار و استقامت شهر را به رخ همگان کشیده است. طبیعت سرسبز، لاله های سرخ، گلهای زرد رنگ آفتابگردان، عطر گل های محمدی، توت سفید، عسل شیرین و دیگر جاذبه های طبیعی پای توریست را به این شهر کشیده و از جلوه نمایی طبیعت، دل همگان را مجذوب خود نموده است.
,خوی شهری که بیشترین مساحت جغرافیایی در استان را داشته و دومین شهر بزرگ آذربایجان غربی نامیده شده است. شهری که با توجه به ظرفیت های بالقوه در شمال کشور جزء سه شهر برتر ایران به حساب می آمد و اوضاع طوری بود که در شمال ایران مردم اکثرا سه شهر تبریز، ارومیه و خوی را می شناختند و حتی مردم این شهر با توجه به ظرفیت های موجود اعم از کشاورزی، معادن و هم مرزی با اروپا و داشتن جاده ابریشم، تنها مسیر ریلی ایران اروپا، شهرستان خوی را برتر از رقبای یاد شده می دانستند و هر جا سخن از آذربایجان بود حتما نام شهرستان خوی بر سر زبان ها جاری میشد و من و همه هموطنانم نیز به این داشته ها و به خویی بودن خود افتخار می کردیم و خوشحال بودیم از این که در چنین شهری زندگی میکنیم.
,اما ماهها و سالها گذشت، گویا مسئولین این شهرستان دست روی دست گذاشته و بر خواب زمستانی فرو رفته اند و دیگران داشته هایش را یکی پس از دیگری از این شهر خارج و به تاراج می برند، اگر کمی تامل نموده و عمیق تر به تحولات شهرستان خوی بنگریم متوجه خواهیم شد که مسئولین شهرستانی، استانی و حتی فراتر از استان نیز به این شهر کم لطف بوده و از داشته هایمان به خوبی محافظت ننموده اند و حتی نتوانسته اند از آنها به درستی استفاده کنند.
,اینک صفحه به گونه ای دیگر رقم خورده و اوضاع به حدی تغییر یافته که امروزه شهر دارالمومنین جای خود را به شهر دارالصفا داده، بازار فرش آن به تبریز کوچ کرده و پیشرفت مرزی و منطقه آزاد از خوی به ماکو انتقال یافته، مسیر جاده ای ترکیه - آذربایجان به ماکو و جلفا منتقل شده، دانشگاه سراسری همچنان راکد مانده، کارخانه های تولیدی اکثراً تعطیل و بیمارستان خیریه آن همچنان در سوت و کور و ناتمام مانده است.
,سنگ معادن خوی در اصفهان به بهره برداری رسیده و به گرانترین سنگ های زینتی کشور تبدیل می شود، محصولات کشاورزی این شهرستان در تهران تغییر رنگ داده و با نام دیگر به مردم عرضه می شود، بازار روز تخمه آفتابگردان خوی که شهرت فرامنطقه ای به خود گرفه امروزه همسایگانی در صدد هستند آن را نیز از این شهر خارج نمایند و از همه مهم تر جاده هایمان هنوز تعریض نشده و همان جاده های قدیمی است و متأسفانه بیشترین آمار مرگ و میر و تصادفات کشور در جاده های شهرستان خوی اتفاق می افتد، گویا جاده های شهر من به یک قتلگاه تبدیل شده است.
,راستی چرا چنین شده است؟
,چرا ما هنوز نتوانسته ایم صنعت بزرگی را به شهرستان خوی وارد کنیم؟
,چرا ما باید همیشه در حسرت پیشرفت و توسعه باشیم؟
,تا کی ما نظاره گر پیشرفت دیگران خواهیم بود؟
,تا چه زمانی ما در حسرت منطقه آزاد شدن خوی خواهیم ماند؟
,چرا؟ چرا؟ و چراهای دیگری که همیشه در یافتن پاسخ آنها ناتوان مانده ایم و خون دلها خورده ایم...
,اکبر طاهر
,,
انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه