محرومیت لرستان فرصتی برای وعده دادن

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از خبرافلاک،یکی از مهم‌ترین رویدادهای سیاسی کشور در کمتر از 40 روز آینده در حالی رقم می‌خورد که از مدت‌ها پیش بسیاری از داوطلبان ورود به مجلس قانون‌گذاری برای سبقت گرفتن از رقبای خود دست به دامان روش‌های مختلفی شده‌اند.

اغلب کاندیدا درنشست های انتخاباتی وعده‌ووعیدهای غیرقابل اجرا سعی در جذب آرا مردم‌دارند، وعده‌های که فقط مختص ایام انتخابات است؛ برخی از کاندیداها با برگزاری جلسات خانگی، شرکت در مجالس فرهنگی و مذهبی، فعالیت در فضاهای مجازی اقدام به تبلیغات در سطح گسترده می‌کنند و با نطق‌های پرتب و تاب از برنامه‌های آینده کاری خود سخن می‌گویند.

برگزاری نشست‌های تبلیغاتی، جلسات سخنرانی شبانه‌روزی، استفاده ابزاری از مراسم شادی و عزای مردم، شام و ناهارهای انتخاباتی، عیادت از بیماران، حضور در مؤسسات خیریه، اعطای هدایای نقدی، تشکیل گروه و کانال‌های تبلیغاتی در فضای مجازی، انتشار یادداشت و مقاله در شبکه‌های اجتماعی این روزها بازار داغی دارد.

با یک حساب سرانگشتی از عملکرد نمایندگان در دوره گذشته متوجه می‌شویم که وضعیت الان استان ما نسبت به آن چه که باید باشد در جایگاه خوبی قرار ندارد در این سال‌هایی که انتخابات برگزارشده است به دلیل عدم انتخاب نمایندگان بر اساس شایسته‌سالاری استانمان نه‌تنها بهره‌ای از پیشرفت و آبادانی نبرده است بلکه در اثر همین انتخاب‌های نادرست از قطار توسعه‌یافتگی نیز جامانده است.

برای دیدن محرومیت نیاز نیست  فرسنگ‌ها راه برویم و با عبور از پیچ‌وخم‌های جاده‌های  کوهستانی، روستایی محروم و فاقد امکانات را ببینیم بلکه محرومیت در جلوی دیدگانمان است؛ محله‌هایی که در مرکز شهر است و شهر مرکز استان؛ که متأسفانه دیده نمی‌شود و یا نمی‌خواهند که ببینند.

این‌که در شهر باشی و اسم شهر را به یدک بکشی ولی در وسط شهر و جلوی دیدگان همگان، محله‌هایی باشد که فاقد کمترین امکانات  رفاهی و خدمات شهرنشینی  باشد شاید تعجب خیلی‌ها را برانگیزد.

 وقتی‌که در شهرها و استان‌های اطرافمان با بودجه‌های چند برابری دغدغه‌ای برای این‌گونه مسائل ندارند و شاید برای آنان خنده‌آور و غیرقابل‌باور باشد که محله‌هایی در شهرها وجود دارند که از کمترین خدمات شهری بی‌بهره‌اند و حتی فاقد امکانات آموزشی چون دبیرستان برای دانش آموزان است و این‌ها همه از ناشی عدم مسئولیت‌پذیری همان مسئولانی است که ما خود انتخاب کرده‌ایم.

انتخاب‌هایی که بیش‌تر بر مبنای طایفه گری و به وعده رسیدن به فلان پست و منصب صورت گرفته است و گاه شاید به این خاطر که فلان کاندیدا فامیل است به او رأی ندهیم به چه کسی رأی بدهیم و یا فلانی قول داده که اگر به او رأی بدهیم وام چندمیلیونی برایمان جور کند و از این حرف‌هایی که زیاد شنیده‌ایم.

یادمان باشد که همه ما در قبال رأیی که می‌دهیم مسئولیم چراکه می‌خواهیم نماینده‌ای را به مجلس بفرستیم که برای چهار سال آینده این کشور برنامه‌ریزی کند اگر امروز از وضعیت توسعه‌نیافتگی استانمان می‌نالیم بخش اعظمی از آن به انتخاب‌های خودمان مربوط است پس توپ را به زمین نمایندگان پرتاب نکنیم که چرا برای شهر و استانمان کاری انجام نمی‌دهند این نمایندگان همان‌هایی هستند که با رأی مستقیم امثال من و شما به مجلس راه پیداکرده‌اند پس عواقب ناشی از آن را باید بپذیریم.

تا کی باید حسرت کاردانی مسئولان دیگر استان‌ها را بخوریم درحالی‌که مسئولان ما میلیون‌ها بودجه را صرف کارهای بیهوده و غیرضروری می‌کنند ولی برای عمران، نوسازی و محرومیت‌زدایی اقدامی انجام نمی‌دهند و چه بسیار شنیده‌ایم که بودجه‌های استانی‌مان به دلیل عدم به‌کارگیری و استفاده، برگشت داده‌شده است و فقط افسوس آن را خورده‌ایم.

چیزی که بسیار آزاردهنده است  این است که همه می‌دانند محروم هستیم  و چه خوب از آن دم می‌زنند  و نطق می‌کنند که ما از امکانات بی‌بهره‌ایم؛ هنگام پست و مقام گرفتن چه خوب برای حل مشکلات و رفع محرومیت‌ها نسخه می پیچنند. اما پای عمل که می‌رسد لنگ می‌زنند؛ انگار با دیدن پست و مقام  از خود بی‌خود می‌شوند و سخنرانی‌هایشان یادشان می‌رود و انگار دیگر اصلاً  محرومیتی وجود ندارد که بخواهند آن را بزدایند.

نمایندگان محترم اگر قصد خدمت‌رسانی دارند بایستی رسیدگی به امور مردم را در اولویت کاری خود قرار دهند نه این‌که با بی‌توجهی  و مورد غفلت قرار دادن آن، از انجام وظایف خود در این زمینه شانه خالی کنند.

اگر مرد عمل هستند مردانه به میدان بیایند و دست از شعارهای تبلیغاتی خود بردارند که مردم خدمتگزار واقعی می‌خواهند که اگر خادم بی‌منت مردم باشند، مردم خود قدردان زحمات آنان هستند.

انتهای پیام/