هیولاهای نفتی، مهمانانی ناخوانده که خواب را از چشم کردستانی ها ربودند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کُردتودی، حضور ناخوانده هیولاهای نفت کش و ترانزیت های بی خیر و برکت که سالیان دراز است خواب را از چشم کردستانی ها ربوده است، همواره دغدغه اصلی سفر در جاده های کردستان بوده است.

کمتر ماهی در کردستان را خواهی گذراند که خبر دلخراش تصادف در جاده سنندج-مریوان، جاده هزار پیچ و دالان مرگ را نشوی، و در کمتر حادثه ای ردپای هیولای آهنین به نام تانکرهای عراقی وجود نداشته باشد.

به راستی که گناه این جانباختگان بخت برگشته و خانوادهای مظلوم آنها تنها زندگی و تردد در جاده های مرگ کردستان است.

این تانکرها که در حقیقت جیب سرمایه داران دوبی نشین را پر می کند در مقابل، با جان جوانان ما بازی می کند.

بدون هیچ خیر و برکتی برای استان کردستان و مردم این استان و حتی یک ریال درآمدزایی برای خود استان، سالهاست که از مردمان این سرزمین سلب آرامش کردند.

تردد این هیولاهای نفتکش و ترانزیتی، جاده های نامناسب ما را بیشتر از بین می برند و عمر آن را کم می کند و بدتر اینکه علاوه بر این همراه همیشگی سفرهای ما ترس و دلهره در سفرهای جاده ای است.

سود تردد این غولهای بی رحم را مایه داران کاخ نشین به جیب میزنند و استهلاک آن که عبارتست از تخریب پیرامون ما و گرفتن جان صدها نفر، از متن زندگی و دیالوگ عمر این مردم بی نوا پرداخت می شود، و مصداق واقعی سود آن در جیب عده ای خاص و دود آن به چشم مردم بی نوای کردستان می رود.

چگونه است که درصد ناچیز از این سودهای میلیاردی صرف جادهای مرگ در مسیر مریوان سنندج نمیگردد؟ گفتن این مطالب به قول معروف آب در هاون کوبیدن است و تسلی خاطر بازماندگان و بازگشت کشته شدگان نخواهد شد و تاثیری در آینده این مسیر نخواهد گذاشت، مسیری که علاوه بر خونی که با آتش می ریزد، با ورود مایع نفتی به زمین های این استان و ورود آن به محیط زیست خسارت های به مراتب بیشتری هم به محیط زیست و پیرامون ما وارد می کند.

راه سنندج-مریوان در استان کردستان یکی از پرترددترین مسیرهای ترانزیتی کشور است که سالیان دراز است تبدیل به اصلی ترین مسیر ترانزیتی به کشور عراق شده است.

مسیری که علارغم پرصدا بودن ناقوس مرگش، اما همچنان در سایه سکوت مدیران و مسئولان به سر می برد، امری که امروزه عادی شده است و هیچ اقدامی نه برای تعریض این جاده و نه برای ایمن سازی مسیر و یا حتی جداسازی آن انجام نشده است.

با وجود تمام درآمدزایی و جهش اقتصادی که مرزهای کردستان و جاده های ترانزیتی آن برای کشور داشته اما هیچ وقت حتی یک ریال از درآمد این جاده به نفع سهام داران واقعی و وام داران این جاده ها که عزیزانشان را از دست داده بودند خرج نشد.

این درحالی است که روز به روز بر تردد کامیون های سنگین و تانکر های حامل مواد سوخت در این جاده افزوده می شود، حاصل اقدامات مسئولان از سال 72 تا کنون بر روی این جاده تنها شامل تعریض یک طرفه کردن گردنه «تی‌تور» و احداث مسیر جدید از تودار تا پایین شویشه است و بقیه جاده که دو سوم مسیر را شامل می شود همچنان غیر استاندارد با پیچ های خطرناک و متعدد است.

اما درد تمام داغداران این جاده آنجا آتش می گیرد که هر بار و با وقوع هر تصادف در این جاده کارشناسان، خطایی انسانی را عامل اصلی تصادف ذکر می کنند.

در مسیر 130 کیلومتری جاده مریوان به سنندج 888 پیچ خطرناک و کشنده در دامنه کوه و مشرف به دره های سنگلاخی وجود دارد، جاده ای که در زمان پهلویی مسیر خاکی و شوسه آن طراحی شد که بعدها همان مسیر گاری رو تبدیل به مسیر ترانزیتی بزرگ کشوری در استان کردستان شد.

جای بسی تعمق و تعقل در جاده های مرگ کردستان وجود دارد که لازم است مسئولان در این امر کمی دقت کنند و در علل مرگ های که نتیجه این جاده های نامناسب است ریز شوند، اگر به بدن های نیم سوخته انسان های که از دل آهن پاره ها بیرون کشیده می شوند در این جاده ها کمی با دید همنوعی نگاه کرد شاید دل مسئولی به درد بیاید و کاری انجام بدهد.

ای که دستت می‌رسد کاری بکن. پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار

یادداشت: پریسا جعفری

انتهای پیام/