به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از هرمز ، در روزگاری که همه رسم‌ها و یادهای سنتی و ماندگار ایران در حال تحول جدی است اما بندرعباس با اینکه دستخوش تحولات عظیمی در مقوله ساختمان‌سازی و مجتمع‌های تجاری شده است و دیگر شباهتی با روزگاران گذشته خود ندارد اما هنوز هم ردپای تاریخ مردمان جنوب به خوبی مشخص است .
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, هرمز ,برقع یا روبنده در زبان فارسی به پارچه‌ای گفته می‌شود که زنان صورت خود را در آن می‌پوشاندند که در بعضی کشورها مثل افغانستان و پاکستان تمامی صورت پوشید است ولی در نقاط دیگر سوراخی در مقابل چشم ایجاد کرده‌اند.
,اما برقع یا به گویش محلی بندری‌ها برکه، که در استان هرمزگان و کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس استفاده می‌شود متفاوت با برقعی است که در کتاب‌های تاریخی از ان نام برده اند و در بعضی کشورهای اسلامی هم اکنون رایج است.
,برقع در مناطق جنوبی ایران و خلیج فارس با توجه به اب و هوای منطقه و فعالیت زنان کم کم تغیر شکل داده و به صورت برقع‌های کوچک در آمده که امروزه بیشتر در جوامع روستایی هرمزگان و جزایر خلیج فارس استفاده می‌شود.
,بُرقَع یا برقه پوششی است که برخی زنان مسلمان از آن استفاده می‌کنند. این پوشش بیشتر در افغانستان و پاکستان و منطقه هرمزگان ایران رایج است و نوع رایج آن مخصوصا افغانستان و پاکستان تمام بدن زن، از جمله چهرهٔ او را میپوشاند.
,معمولاً در برقع، چشم‌ها پشت یک پرده یا صفحهٔ مشبّک قرار می‌گیرد و در هرمزگان به پوشش نقاب مانند که تزیینات رنگی دارد نیز اطلاق می‌شود.
,نقاب مخصوص زنان سواحل خلیج فارس که آن را به عربی بُرقع(Borqe) به گویش محلی مناطق هرمزگان بُرکه (Borke)، در مناطقی از بندر لنگه بَتوُله (Batoole) و میان مردمان مناطق شمال بندرلنگه و جنوب استان فارس لارستان (تَبیله(Tabile) می‌نامند.
,برقع عربی شده کلمه فارسی پرده است، پرده در فارسی به معنی حجاب، پوشش ، پنهان کردن، سراپرده و پرده اتاق است.
,برقع در ایران تا دوره قاجار استفاده می‌شد و بعد از این دوره به علت سیاست کشف حجاب رضاشاه دیگر از برقع استفاده نشد و بعد از خلع رضاشاه فقط مردم استان هرمزگان از برقع استفاده کردند.
,برای ساختن برقع از پارچه آهار داری بنام شیله ( شیله برکه ) استفاده می‌کنند که آغشته به نیل یا مواد رنگی دیگر می‌باشد ولی در ساختن برقع‌های سرخ که در شرق هرمزگان مرسوم است از پارچه کتانی و سوزن دوزی استفاده می‌شود.
,جنس برقع پارچه ای کتانی است و در قسمت روی بینی زیر پارچه برای ایستادن روی بینی مقوا یا چوب باریکی می گذارند تا برقع روی صورت خوب بایستد و دو قطعه چوب هم به دو طرف برقع وصل می‌کنند که این چوب‌ها در محل اتصال بند برقع در سه قسمت اصلی برقع قرار می‌گیرد که طول آن از یک چوب کبریت بیشتر است، شیله‌هایی که از آن برقع می دوزند عبارتند از: شیله چلوار سیاه، شیله صیقلی (صقله ای)، شیله برف و شیله ی طلایی.
,برقع در جنوب به عنوان حجاب استفاده می‌شده و در گذشته حتی در جوامع شهری وقتی دختری به سن ۱۲ یا ۱۴ سالگی می‌رسید برکه می‌بست زیرا معتقد بودند که دختر به سن بلوغ پا نهاده ( زن شده ) و باید صورت خود را از مردان غریبه بپوشاند.
,در قدیم زنان هرمزگان وقتی صدای زنگ در خانه را می‌شنیدن اولین کاری که می‌کردند دنبال برقع خود می‌گشتند تا بصورت خود ببندد و مرد غریبه صورت آنان را نبیند.
,در استان هرمزگان برای شناخت و تشخیص شرایط زنان هر رنگ برقع برای قشر خاصی از زنان استفاده می‌شد، به عنوان مثال برقع زرشکی مخصوص دختران مجرد یا عقد کرده است و غالبا ساده و بدون تزئین و در بعضی مناطق هرمزگان دختران تا قبل از ازدواج برای پوشش کامل از دید نامحرم این برقع را به صورت می‌زنند.
,برقع قرمز که شکل آن مستطیل کامل است و در نمونه‌هایی از تزئینات پولک، نوار خوس و گلابتون در کنار سوزن دوزی که غالب سطح برقع را میپوشاند استفاده می‌شود و این رنگ برقع مخصوص زنان متاهل است که هم در خانه و هم در بیرون از آن استفاده می‌کنند.
,انتهای پیام/ پ
]
ارسال دیدگاه