به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از فرهنگ کده ؛به مناسبت گرامی داشت دو هزار و پانصدمین سال شاهنشاهی ایران و تخصیص بخشی از بودجه باقی مانده از بزرگترین و پر خرج ترین جشن تاریخ در تخت جمشید ،خانه هایی ویلایی کوچک بدون دیوار، با طرح ۲۵۰۰ واحد در غرب بندر ساخته شد که بعد به «دوهزار و پانصد دستگاه » معروف شد ، البته بعد با تخفیف گویش برای ایستاندن تاکسی به «دوهزار» معروف گردید.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, فرهنگ کده ,سری نخست این خانه ها در اوایل دهه پنجاه به جمعی از مردم عادی و بخشی از کارکنان نیروی انتظامی و کارکنان گمرک واگذار شد، هژمونی مردمی که این سری از خانه ها را گرفتند اغلب مردمی از اطراف فین و شمیل میناب بودند و یک جمع مذهبی سنتی از دل آن بیرون آمد که با ساخت مسجدی به نام صاحب الزمان به خواندن روضه در هر شب دوشنبه و جمعه پرداختند.
,گروه تعزیه ای سازمان یافته برای مراسم های مذهبی تشکل گرفت که هنوز به کار خود ادامه می دهد و بعد کلانتری شماره ی ۱۵ و مدرسه ( مدرسه شهید علی اکبر انتظاری فعلی ) در آنجا دایر گردید.
,در اوایل انقلاب داوطلبانه به آموزگاری نهضت سواد آموزی در آمد که بزرگترین جمعیت سواد آموز شهر در مدرسه انتطاری شکل گرفت.
,فاز بعدی خانه ها در حدود سال ۱۳۵۳ - ۵۴ حوالی باشگاه وشهرداری منطقه ۳ فعلی بیشتر نصیب مردمی از اهالی رودبار کهنوج گردید که تا کنون به محله ی رود باری ها معروف است و فاز بعدی در قسمت شمالی عده ای خوزستانی و از روستاهای تارم زمین حاجی آباد و کهنوج، قسمت غربی آن عمدتا" روستاهای سید جوذر ، گهکم و شهدادی از تارم زمین و دولت آباد بودند.
,این سری های اخیر، خانه ها بنا بود به کپر نشینان سمت پاشهر، فلکه قدس فعلی، کمربندی داده شود که به دلایلی نیامدند و عده ای غیر بومی که در کمربندی مردم محلی کپرهایشان را آتش زده بودند و به کوه ها و تپه های اطراف پناه برده بودند در فازدوم خانه ها ساکن شدند.
,فاز سوم با روشی نامنظم تر و زور آباد در سالهای نخست انقلاب روی داد و آن هم گرفتن زمین های اطراف تا کو ه و دره و ساخت و ساز از طرف همه نمونه گروه قومی انجام شد.
,حال تصورکنید تعدد قومیت هایی که بیشتر روستا زادگانی بودند که هر طایفه در زادگاه خود آرام زندگی می کردند با پدید آمدن بزرگترین محله شهر و بیشتر در این سری دوم و سوم با خورده فرهنگ های گوناگون به وجود آمد که زمینه ی نزاع و شرارت به دلایل زیر که در هیچ کجای شهر چنین ناهمگونی شاهد نیستیم بروز پیدا کرد.
,مواردی همچون قومیت های مختلف ، خورده هافرهنگ های مختلف، گویش های مختلف،بنیان ستیزه گری در گرفتن خانه های ارزان که هرکه زورش بیشتر مالکتیش بیشتر ؛ احساس برتری کردن هر طایفه؛ بنا نکردن مراکز فرهنگی ورزشی همگام با خانه سازی؛ تراکم جمعیت و جمعیت خانواری زیاد از همه جای نقطه شهر و خانه ها کوچکتر ، فقر فرهنگی و اقتصادی ؛ توجه نکردن روزآمد بیشتر به گسترش نهادهای؛فرهنگی ( بیشتر این مراکز ها در سمت نواحی گلشهر می باشد از محله ی دوهزار تا فلکه قدس و یادبود شما یک دکه ی روزنامه فروشی نمی بینید..با وجود اینکه اداره ارشاد اسلامی نزدیکتر به محله می باشد؛ این مواردی است کهموجب بروز ستیزه گری می گردد.
, خورده هافرهنگ های مختلف،,البته اکنون به یمن روشنایی بیشتر در محله و وجود ایستگاه نیروی انتظامی، در مرکز محله ( میدان آبنما) و چند مرکز فرهنگی و ورزشی و پایگاه بسیج می باشدو نیز قلع و قمع افرادی که با سوء استفاده از موقعیت محله نیتشان شرارت بوده ستیزه گری و درگیری در این محله کم تر شده است.
,علیرغم اینکه بعد از انقلاب با نام رسمی «کوی ملت» عنوان گردید، همچنان به دوهزار معروف است با اینکه با ساخت و سازهای غیر رسمی در حواشی آن تا کنون به بیش از سه و هزار و پانصد دستگاه هم رسیده است.
,در هزارتوی دوهزار کسانی هم از نظر فرهیختگی بر خاسته که مایه شگفتگی می باشد لذا باید با دید مثبت و عنوان : " همین دوهزار که اسمش در رفته " ، باشد که به این محله که واقعا شایسته کوی ملت نامیدن دارد رسیدگی بیشتر گردد.
,انتهای پیام/گ
]
ارسال دیدگاه