از وعده پایان کپرنشینی تا تدوام محرومیت دربشاگرد/سهم کپرنشین با شهر نشینان از یارانه برابر است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از فرهنگ کده ؛ کپر سازه‌ای از چوب و برگ درختان نخل است که به دلیل محرومیت و فقر ناشی از سال‌ها عقب‌ماندگی و بی‌توجهی این روزها به خانه برخی از روستاییان شهرستان‌های شرقی استان هرمزگان تبدیل‌شده است.

کپرنشینان روستا های شهرستان محروم بشاگرد این مناطق خانه ای خود را بادستهای زحمت کش خود می سازندحتی بدون اینکه یک ریال پول خرج کنند در طول یک روز صاحب خانه می شوند ابزار ساخت این خانه کار دست خود انسان است.

کپر به‌عنوان یکی از نمادهای محرومیت و فقر در شهرستان بشاگرد یاد می‌شود و به آلونک‌ها و سایبان‌هایی گفته می‌شود که در استان هرمزگان با شاخه و برگ درخت نخل ساخته می‌شود و روی آن ‌را با حصیر می‌پوشانندکه حصیر رابا برگ درختان می بافند.

کپر نماد سنتی شهرستان بشاگرد است نه سمبل محرومیت کپر نماد سنت و تاریخ بشاگرد زمین است و با فرهنگ مردم عجین شده و امکان حذف آن از چرخه زندگی شاید ممکن نباشد.

کپر در لغت مردم بلوچ، خانه‌ای است از نی و بوریا و مانند آن، خانه‌هایی است که اسکلت آنها از چوب خرمادرست می شود و اطراف آنها با حصیر بسته می‌شود.

کپرنشینان این مناطق خانه ای خود را بادستهای زحمت کش خود می سازندحتی بدون اینکه یک ریال پول خرج کنند در طول یک روز صاحب خانه می شوند ابزار ساخت این خانه کار دست خود انسان است .

چیلوک یا چیلک همان طنابی است که با برگ درخت درست میشود واز آن برای به هم دوختن حصیر ها استفاده می کنند.

کپرنشینی، ناشی از شرایط خاص اقلیمی و آب‌وهوایی مناطقی از جنوب کشور است کپرها خنک‌تر از ساختمان‌ها و چادرها هستند و خانه‌های کپری تحمل گرمای شدید این مناطق را آسان‌تر می‌کنند.

شهرستان بشاگرد محروم ترین نقطه کشور است که هنوز 10 درصد خانه های مردم این شهرستان و روستاهای آن کپری است.

پراکندگی جمعیت در این شهرستان  خدمات رسانی را با مشکلاتی مواجه کرده است و این مسئله در شرق استان هرمزگان شهرستان بشاگرد نمود بسیار پر رنگ تری دارد.

کپرنشینان شهرستان بشاگرد یکی از محروم ترین مردمان کشور هستند این افراد اما سهمشان را از یارانه در حالی از مناطق مجلل نشین بسیار دیرتر دریافت کردند که بسیاری از آنها به دلیل فقر مالی حتی توان سفر برای دریافت  یارانه خود را هم ندارند.

هر چند که برخی از مسئولان می گوید که این نوع زندگی جزئی از سنت و شیوه زندگی مردمان بومی شرق استان هرمزگان است اما حقیقت این است که برخی از این مردم آنچنان فقیرند که گاهی تنها داشتن یک شناسنامه برای گرفتن یارانه آرزویشان است اما صبور بودن و نجیب بودنشان همیشه باعث شده کمتر دیده شوند.

شرقی ترین شهرستان هرمزگان شهرستان بشاگرد منطقه ای محروم و در عین حال دارای پتانسیلهای اقتصادی غنی و دست نخورده است و مردمی که سقف بالای سرشان از شاخه های درختان خرما است و فرش زیر پایشان هم حصیری از نیزارهای خشیده بر اثر خشکسالی است.

اینان مردمانی هستند که پس از خشکسالی و خشکیدن درختان و مزارعشان شاخه های درختان را سقفی کرده اند برای گذران زندگیشان و با فقر دست و پنجه نرم می کنند.

سایه عمیق فقر بر روستاهای کپر نشین شهرستان بشاگرد رخ می نمایدو در حالیکه سهم کپرنشین با میلیاردهای شهر نشین از یارانه یکی است.

هستند روستاهای متعددی که با دهها خانوار هنوز از آب بهداشتی محرومند، مدرسه ندارند و مردمانشان کارشان شبانی آن هم در خشکسالی سخت شرق هرمزگان است.

هر چند هم دولت قبل بسیاری  از دردهای و رنجهای این مردم صبور و محروم را از بین برده است اما هنوز هم کپر نشینانی وجود دارند و  مردمانی که تنها منبع درآمدشان یارانه دولت است و شغلی برای امرار معاش ندارند.

اینجا این سوال مطرح می شود که سهم این مردمان چرا باید از یارانه با فرد دیگری که در مناطق مجلل نشین شهرهای بزرگ کشور زندگی می کنند یکی باشد؟

انتهای پیام/