بی توجهی فوتبال به دروازه‌بان‌ها!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ شاید حقیقت این باشد که در تاریخ فوتبال هرگز نقشِ دروازه‌بان‌ها آنقدر که باید جدی گرفته نشده است. لو یاشین تنها دروازه‌بانی است که توپِ طلایِ اروپا را کسب کرده است. در انگلیس فقط پیتر شیلتون جایزه‌یِ بهترین بازیکنِ سالِ اف.ای را برده و خودِ او کنارِ برت تراوتمن، گوردون بنکس، پت جنینگز و نویل سوتال، تنها دروازه‌بانانی هستند که جایزه‌یِ بهترین بازیکن سال از سویِ مجمعِ نویسندگانِ فوتبالی را به نامِ خود کرده‌اند. واقعا عجیب است که یک جایزه‌یِ انفرادی برایِ ورزشی تیمی، اینقدر به انفرادی‌ترینِ پستِ آن بی توجه است.

گران‌ترین دروازه‌بانِ تاریخِ فوتبال جانلوئیجی بوفون است که سالِ 2001 با مبلغِ شگفت‌انگیزِ 32.6 میلیون پوند از پارما به یوونتوس پیوست. البته حالا که نگاه می‌کنیم می‌بینیم که این قرارداد واقعا برایِ یوونتوس عالی بود. در واقع بوفون تنها دروازه‌بانی است که بینِ 100 بازیکنِ گران‌قیمتِ تاریخ جا دارد. در دورانِ پسا-مانیبالیست‌ای که باشگاه‌ها سرِ پولِ کمتر دادن برایِ بازیکنانِ خوب باهم رقابت می‌کنند، پستِ دروازه‌بان همچنان به عنوانِ جایی برایِ خرج نکردن باقی مانده است.

پستِ دروازه‌بان همیشه موردِ بی‌توجهی قرار گرفته است. وقتی برایان کلاف سالِ 1977 برایِ آوردنِ پیتر شیلتون به ناتینگهام فورست 270 هزار پوند خرج کرد، هیات مدیره‌یِ باشگاه تصمیمِ او را زیرِ سوال بردند: اگر تیم خوب سازماندهی شده باشد، دروازه‌بان نباید خیلی اهمیت داشته باشد. اصلا چرا باید برایِ پستی که در 85 دقیقه از بازی هیچ نقشی ندارد این همه پول داد؟ اما کلاف جوابِ این سوال را داد: یک سیو ارزشِ یک گل را دارد. فورست آن فصل با جان میدلتون درونِ دروازه در 5 بازیِ اول 6 گل خورد. اما وقتی شیلتون آمد در 14 بازی 6 گل خورد. کلاف اعتقاد داشت حضورِ شیلتون بود که باعث شد فورست قهرمان انگلیس شود. او بعدها به دانکن همیلتون گفت: «وقتی شیلتون تویِ گل بود اعتماد به نفسِ کل تیم بالاتر می‌رفت... مدافعین احساسِ امنیتِ بیشتری می‌کردند و مهاجمین می‌دانستند اگر گل بزنند، امکانِ اینکه تیمِ مقابل شانسِ جبران را نداشته باشد خیلی بیشتر است.»

عاملِ روحی روانی تنها یکی از عواملِ موثرِ نادیده گرفته شده‌یِ دروازه‌بانان در تیم‌هایشان است. شیلتون آنقدر عالی خطِ دفاعی‌اش را رهبری می‌کرد و می‌چید که به قولِ خودش خیلی از بهترین بازی‌هایش، بازی‌هایی بود که اصلا توپ به دستش نمی‌خورد. در واقع او قبل از اینکه شوت زده شود، جلویش را می‌گرفت. این پارادوکسِ بزرگِ دروازه‌بانی است: فقط وقتی ارزشِ آنها مشخص می‌شود و به چشم می‌آیند که تیم مرتکبِ اشتباه بشود و برایِ همین افسانه‌ای که خیلی نباید بابتشان پول داد شکل گرفته است.

انتهای پیام/