به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از یادداشت نارخبر، با انتشار آمار بالای میزان تایید صلاحیت های هیئت اجرایی گمانه زنی ها درباره علت تایید صلاحیت بعضی افراد با سابقه کیفری بالا گرفت که لازم است در سیر تاریخی روند انتخابات بررسی شود تا بتوان آسیب شناسی کرده و از همین حالا برای مشکلات احتمالی راه حلی یافت.
سابقه انتخابات در ایران به زمان مشروطه و تشکیل مجلس شورای ملی باز می گردد انتخاباتی که بیشتر عرصه رقابت اربابان و خان ها بود تا محل انتخاب مردم و مجلس متشکل از ملاکین بود زیرا ملاک بودن از شروط نامزدی انتخابات بود و حتی همین مجلس فرمایشی نیز در امور از تسلط سلطنت مستقل نبود البته در سال ۱۲۸۵ مجلس سنا نیز بعنوان مکمل مجلس شورای ملی تشکیل شد.
پس از آغاز سلطنت رژیم پهلوی، تجربیات گذشته مردم از نمایندگی اربابان موجب شد تا امثال شهید آیت الله مدرس به مجلس راه یابند ولی باز این رضا شاه بود که از ابزار مختلف برای فشار به نمایندگان مجلس استفاده می کرد تا آنجا که این فشارها به شهادت آیت الله مدرس انجامید.
همین منوال در زمان محمدرضا شاه نیز ادامه یافت و تشکیل حزب ملی رستاخیز برای تسلط کامل شاه بر امور مجلس نمونه ای از تلاش شاه برای کنترل مجلس بود.
اما پس از پیروزی انقلاب اسلامی برای اولین بارجمهوری اسلامی با مشارکت ۹۸ درصدی مردم رای آری را کسب کرد و برای اینکه به قانون اساسی و اسلامیت جمهوری خدشه ای وارد نشود شورای نگهبان با وظیفه نظارت بر قوانین مصوب شده مجلس و همچنین تایید صلاحیت داوطلبین انتخابات تشکیل شد.
روند تایید صلاحیت ها برعهده هیئت اجرایی شهرستان، هیئت نظارت استان و شورای نگهبان است ولی میزان تایید صلاحیت ها در این دوره تعجب کارشناسان را برانگیخت بطوریکه نزدیک به ۱۰۰ درصد ثبت نامی ها تایید صلاحیت شدند و این درحالی است که افراردی با سابقه کیفری و ردصلاحیت در دوره های قبل نیز تایید شدند البته احتمالا توسط شورای نگهبان رد صلاحیت می شوند.
اگر قرار است اکثر افراد فاقد صلاحیت توسط شورای نگهبان رد صلاحیت شوند این سوال به ذهن می رسد چرا باید هیئت اجرایی گزارش های محرمانه ۴ ارگان استعلام کننده را بررسی کنند ولی هزینه ردصلاحیت بر دوش شورای نگهبان باشد.
تایید بیش از ۹۵درصدی داوطلبین از چند جنبه قابل توجه است:
۱- آیا همه تایید صلاحیت شدگان، شرایط لازم را برای نمایندگی مردم به عنوان امین و موکل مردم دارا هستند؟
۲- در صورت ردصلاحیت تعدادی از داوطلبین با توجه به مستندات و سابقه موجود، آیا این سهل انگاری در هیئت های اجرایی محسوب نمی شود؟
۳- آیا ردصلاحیت در بعضی نقاط کشور با توجه به انتظار بیشتری که طرفداران داوطلبین برای کسب نتیجه بررسی صلاحیت ها صرف کردند موجب تنش و افزایش نارضایتی نمی شود؟
۴- در صورت بروز تنش به خاطر ردصلاحیت بعضی داوطلبین با سابقه، آیا وزارت کشور تدبیری اندیشیده است؟
این تعداد کمی از سوالات مربوط به ابعاد مختلف حجم بالای تایید صلاحیت ها است و به نظر نباید هزینه رد صلاحیت افراد فاقد شرایط بر دوش یک سازمان قرار بگیرد.
انتهای پیام/ش
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه