رویکرد علمی راه حل مشکلات خوروبیابانک است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل ا سفیرخور در مصاحبه اختصاصی با سید علی موسوی دانشجوی دکترای رشته مهندسی منابع طبیعی، در مورد مشکلات شهرستان و راهکار های موثر برای حل آن ها سوالاتی مطرح کرده ایم که در ادامه نظر شما را به آن جلب می کنیم

سفیرخور: به نظر شما در شهرستان خور و بیابانک برای رفع مشکلات و معضلاتی که وجود دارد آیا راهکاری هم می توان مطرح کرد؟

موسوی: با توجه به کمبود هایی که داریم می توانیم با رویکرد های علمی به مسائل مطروحه، راه حل هایی موثر و کار ساز ارائه دهیم که هم در زمان و هم در هزینه ها صرفه جویی بسیاری صورت پذیرد.
مثلا در رویکرد علمی در زمینه آبخیزداری می توانیم سد های زیر زمینی با هسته رسی در قسمت های جنوبی هم شهرستان و هم شهر خور احداث کنیم که علاوه بر اینکه هزینه به نسبت بسیار کمتری دارد، می توان نزولات آسمانی را به سفره های آب زیرزمینی نفوذ بدهیم و چشمه ها، چاه ها و قنوات که آب شهرستان را تامین می کند، پرآب شود و دی آنها افزایش یابد.

سفیرخور: دانشجویان و نخبگان از چه راهی می توانند در حل مشکلات سهیم باشند؟

موسوی: هر ساله از طریق وزارتخانه ها و سازمان های مختلف طرح های پژوهشی زیادی مطرح و اعلام می شود و اساتید و دانشجویان تحصیلات تکمیلی از سراسر کشور بعنوان مجری، پروپوزال های خود را جهت تصویب و اجرا به این سازمان ها می فرستند و سازمان متبوعه، علمی ترین و کم هزینه ترین طرح را انتخاب و جهت اجرا به تصویب می رساند.

همچنین نیز دانشجویان می توانند موضوع پایان نامه های خود را با انتخاب این معضلات اجرا نمایند. به طور مثال مشکل همیشگی آب شهر خور می تواند یکی از این موضوعات باشد، که به طور قطع می توان گفت که اگر این کار به محققین سپرده بشود، این مشکل برای همیشه و بصورت علمی با هزینه بسیار کمتر از شرکت های پیمانکاری حل خواهد شد.

سفیرخور: به نظر شما آسیب هایی که عدم توجه به علم در پروژه های عمرانی می تواند داشته باشد چیست؟

موسوی: گاهی اوقات زمانی که کار علمی انجام نمی شود، طرح هایی با هزینه های بالا اجرا می شود که به سرانجام نمی رسد و دردی را دوا نمی کند.
به طور مثال در نقطه ای که آب آن نه کیفیت دارد و نه کمیت، چاه آب حفر می کنیم، آبی که از آن استحصال شود از لحاظ فیزیکوشیمیایی کیفیت ندارد و هم به لحاظ کمیت هم از حجم بالایی برخوردار نیست و هزینه ای که برای احداث این چاه شده است، نهایتا هدر رفته و چاه بدون استفاده می ماند.

سفیرخور: آیا خود کار علمی بار اضافی بر هزینه های طرح ندارد؟

موسوی: می توان بخشی از هزینه پروژه به طور مثال ۵ یا ۱۰ درصد آن را به امر پژوهش اختصاص دهیم، کارگروه زبده و نخبه از دانشگاه های مختلف کشور با پژوهش و شناسایی منطقه چه از لحاظ زمین شناسی، توپوگرافی، هیدرولوژی، فیزیوگرافی، خاک شناسی و… بهترین محل احداث چاه را شناسایی کنند، علاوه بر اینکه هزینه ای هدر نرفته مشکل آب شهرستان نیز حل خواهد شد.

سفیرخور: به نظر شما نقش مسئولان در علمی سازی پروژه های چیست؟

موسوی: باید رویکرد علمی در بین مسئولان اهمیت پیدا کند و به امر پژوهش اهتمام داشته باشند، مابقی مسائل موجود هم نیز به همین طریق حل خواهد شد.

سفیرخور: در بخش صنعت و معدن با توجه به وجود معادن بسیار زیاد سنگ در شهرستان پیشنها شما چیست؟

موسوی: در بخش صنعت و معدن با پدیده خام فروشی مواجه هستیم که علاوه بر این که نفعی برای شهرستان ندارد، بیابان زایی در حال شکل گیری است، در این زمینه هم می توان با تشکیل کارگاهها و کارخانه های فرآوری سنگ های تزیینی، با مشارکت هم مردم و هم دولت تولید ثروت زیاد در خود منطقه خور و بیابانک داشت.
با توجه به ظرفیت بسیار بالای علمی شهرستان و وجود دانشجویان در رشته های مختلف با سطوح علمی بالا می توان ایجاد گروه های تحقیقاتی با هزینه های اندک مشکلات شهرستان را به صورت علمی بر طرف کرد.
اگر این رویکرد پروژه محور و پژوهش محور در شهرستان شکل بگیرد می توانیم جهش بزرگی در امر توسعه و پیشرفت شهرستان داشته باشیم.

سفیرخور: از کجا باید شروع کرد؟

موسوی: ابتدا نیاز به یک چشم انداز برای رسیدن به هدف داریم تا بتوانیم از وضعیت موجود به یک وضعیت مطلوب برسیم.
اولین مرحله این است که وضعیت شهرستان را پایش کینم و بدانیم که چه چیز هایی نیاز داریم و چه شاخص هایی مورد نظر ماست.

باید برای شناسایی این شاخص ها کارگروه های علمی تشکیل شود و رویکرد پژوهش محوری لازمه ی آن است، اگر به این رویه عمل کنیم مشکلات حل خواهند شد و مردم نیز از عملکرد ما راضی خواهند بود و به قول رهبرمعظم انقلاب «بهترین راه مبارزه با استکبار، خدمت کردن به مردم است» و خدمت کردن به مردم جز با بالا بردن سطح رفاه اجتماعی و عمومی میسر نخواهد شد.
در پایان باید اضافه کنم بهتر است که مسئولان در سطح کلان و شهرستان بیشتر با دانشجویان و نخبگان علمی ارتباط برقرار کنند و کارگروه های علمی تشکیل شود و مسئول مریوطه، کاری را که می خواهد انجام دهد در اتاق فکر و کارگروه علمی مطرح و با پژوهش بهترین راه کار را انتخاب و اجرا کند.

انتهای پیام/