به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پایگاه خبری «دانشجویان بیدار» خوابگاه های دانشجویی واژه ای است که در خراسان شمالی حرف های زیادی در دل خود دارد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, دانشجویان بیدار,در واقع در ابتدا آغاز به کار آموزش عالی استان معضل نبود خوابگاه نیز متولد شد و متأسفانه هم پای توسعه فیزیکی دانشگا‌ها زیرساخت خوابگاهی توسعه نیافت.
,شاید علت آن مسئله نبود دیدگاه بلند مدت و چند بعدی در توسعه ی آموزش عالی باشد نگاهی که توجه کافی به عرصه فرهنگی و اجتماعی، اخلاقی و روانی نداشته و حتی در مواردی تا حد حساب و کتاب های اقتصادی تنزل یافته است.
,امروز آمارها نشان می‌دهد تنها کمتر از 5 درصد دانشجویان دانشگاه‌های استان ازخوابگاه پردیس و استانداردهای تحت تملک دانشگاه بهره‌مند هستند و اگر خوابگاه‌های خودگردان را هم به آن اضافه کنیم باز هم به 10درصد نمی‌رسد .
,این یعنی 90 تا 95 درصد دانشجویان ما در حساس‌ترین و سرنوشت‌سازترین دوران زندگی خود از خدمات فرهنگی، روانی و رفاهی مناسبی برخوردار نیستند آن هم در فضایی که جنگ نرم دشمن بسیار جلوتر از اقدامات ما است.
,حال با این اوصاف تکلیف این چند ده هزار دانشجویی که گرفتار انواع آسیب‌ها از اعتیاد و افسردگی گرفته تا معضلاتی که قلم از بیان آنها شرمگین است از جمله پدیده شوم ازدواج سپید (بخوانید سیاه) چه می‌شود.
,آیا وقت آن نرسیده است که آقایان مسئول در نگاه فرهنگی خود تجدید نظر کنند و کمی بلندمدت‌تر و عمیق‌تر به مسئله افزایش خوابگاه‌های دانشجویی فکر کرده و برنامه‌ریزی و چاره‌اندیشی کنند در این نوشتار هیچ‌گونه قصد سیاه‌نمایی در کار نیست و تنها کافی است سری به خانه‌های دانشجویی که اولأ بیش از قیمت واقعی به دانشجویان اجاره داده می‌شود و ثانیأ آنقدر به لحاظ استانداردهای بهداشتی و ایمنی اوضاع نامساعد دارد که در بین استفاده کنندگان به دوران غارنشینی از آن تعبیر می‌شود بزنیم تا متوجه عمق فاجعه شویم.
,یا پای صحبت‌های دانشجویان زیادی که چشم وامید پدر مادرهای دل نگران بودند و در خانه‌های دانشجویی دچار آسیب‌های جبران‌ناپذیری شدند بنشینیم و با خانواده‌هایی که فرزندان خود را در عصر گاز گرفتگی در این خانه‌های غیراستاندارد از دست دادند و داغدار شدند بنشینیم.
,صحبت ما این نیست که همه‌ی این آسیب‌ها بطور کامل به خاطر نبود خوابگاه است، اما قطع به یقین مهم‌ترین عامل آن می‌تواند این موضوع باشد چرا که در این خانه‌ها هیچ نظارتی بر سیستم ایمنی، بهداشتی و رفاهی نمی‌شود.
,از سوی دیگر نبود نظارت کافی، آزادی های کاذب، رفت و آمد افراد ناباب، نبود برنامه‌های فرهنگی مذهبی و تفریحی شایسته و نبود خدمات مشاوره‌ای بستر مناسبی را برای رشد آسیب‌ها فراهم کرده است و این یک واقعیت تلخ است.
,اما امروز آنچه سوال برانگیز و تاسف‌آور است چند نکته زیر است اولأ نقطه مجهول حل این معادله همراه مشکل مالی بیان شده در حالی که موضوع به دیدگاه افراد برمی‌گردد واستدلال کمبود بودجه پاک کردن صورت مسئله است.
,تاسف‌بار است که این همه سرمایه‌های فکری و انسانی که در فضای خوابگاه‌های استاندارد قابل هدایت و برنامه‌ریزی و بهره‌وری است به خاطر سرمایه‌های مادی در حال از بین رفتن است.
,دوم اینکه در برنامه‌ریزی‌ها نوعی نگاه اداری و بیلان کاری حاکم است.
,چرا که بیش از آنکه تکمیل ظرفیت خوابگاهی جهت ساماندهی دانشجویان و حفظ آنان از آسیب‌های حاکم باشد توسعه ساختمان‌های ریاست‌های اداره فلان و حوزه فلان مدنظر است در حالی که اگر لازم باشد برای ساماندهی فرهنگی، رفاهی و روانی دانشجویان توسعه زیرساخت‌های آموزشی نیز باید در اولویت دوم قرار گیرد.
,چرا که اگر دانشجویی دچار انحرافات اخلاقی و فرهنگی شد نه تنها خود به خود از فضای علمی و تحصیلی عقب می‌ماند بلکه خروجی مطابق با رسالت دانشگاه که مبدا تحولات جامعه و کارخانه انسان‌سازی است را نخواهد داد.
,فردا دیر است همین امروز باید کاری کرد.
,انتهای پیام/رض
]
ارسال دیدگاه