مسئولان به دست های پرتوان بها دهند+تصاویر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا   به نقل از خاورستان می خواهند به جای این که گردنت را کج کنی تا کسی به تو ماهی ببخشند ماهی گیری بیاموزی و چون تو را لایق بهترین ها می دانند به تو روش تور بافی را می آموزند تا از دست رنجت روزی خوری و سرت را با افتخار بالا بگیری.کم نیستند بزرگ مردان و زنانی که هدفشان عزت بخشیدن به هم نوع است حتی اگر یک فرد کم توان ذهنی باشد.

سرکار خانم راغبی و هیأت مدیره و امنای موسسه حضرت رسول(صلی الله علیه و آله) را می توان از بهترین افراد برشمرد؛زیرا آنها با ایجاد اشتغال برای زنان جویای کار مخصوصاً افراد کم توان ذهنی به همه ثابت کردند که بخشندگی زمانی ارزش دارد که دست افتاده ای را بگیری و به او راه رفتن بیاموزی.کاری که شروعش از دی ماه 85 بود.وقتی که مدرسه راهنمایی استثنایی تدبیر، هیات مدیره موسسه حضرت رسول(صلی الله علیه وآله) را برای دیدار از کارهای بچه های کم توان دعوت کرد و از آنها خواست معین مدرسه باشند.دستور داشتن معین مدرسه از طرف آموزش و پرورش استثنایی به تمام مدارس ابلاغ شده بود.

خانم راغبی برایمان از آن روز ها می گوید: وقتی به دیدار کارهای بچه های استثنایی رفتیم هنر آنها را در عین کوچکی بسیار زیبا دیدیم. در آن سال ها دبیرستانی برای ادامه تحصیلشان نبود و می دانستیم آن ها پس از فارغ التحصیلی گوشه نشین خانه ها خواهند شد. تصمیم گرفتیم با ایجاد کارگاه و در اختیار گذاشتن امکانات و فروش آن به نفع خود بچه ها از منزوی شدنشان جلو گیری کنیم و به آنها ثابت کنیم که جامعه به شما و هنر زیبایتان نیاز دارد.

وی در ادامه افزود: آقای مهندس احمدی و سایر هیات مدیره برای راه اندازی کارگاه از من زمان خواستند تا پس از آن به دست مسئول جدید سپرده شود و یک سال مهلت گرفتیم. به لطف خدا و زیر نام مبارک حضرت رسول(صلی الله علیه و آله) پس از 9 ماه نمایشگاه زدیم. آقای کریم پور و بقیه بزرگواران اصرار بر ابقای من داشتند تا خادم بچه ها باشم.

خانم راغبی که استاد دانشگاه دولتی بیرجند است و نوه مرحوم آقای راغبی _یکی از 5 نفر واقف آب شرب بیرجند_فضای نوع دوستی خانواده را بهترین آموزشگاه برای نیکوکار بودنش می داند و با افتخار از همکاری همسر و فرزندانش در این مسیر می گوید و از آن ها راضیست. برایمان جالب بود که او در عین حال که در کارگاه زحمت فراوان می کشد اما مزدی دریافت نمی کند. در حالی که با دست به خدا اشاره می کرد با زیبایی گفت : " بدون واسطه برای خدا کار می کنم و رئیسم خداست. می دانم که دانا بینا و شنواست.نمی توانم از زیر کار شانه خالی کنم چون می بیند و باید جواب سهل انگاریم را به خودش بدهم."

عجیب ترین سخنی که بیان شد این بود که از طرف کمیساریای سازمان ملل برای بازدید از کارگاه آمده بودند وخواهان برپایی همچنین کارگاهی برای زنان افاغنه بیرجند شدند اما طی این 8 سال در عین دعوت های فراوان از آموزش و پرورش استثنایی بیرجند برای بازدید از کارگاه تا کنون کسی نیامده(!!!) ومدیر کل بهزیستی هم پس از 4 سال که از افتتاح کارگاه می گذشت با سفارش یکی دیگر از میهمانان کارگاه(!) برای نظارت آمد.

در همان دیدار سال 89 ازآنها خواسته شد که تحت نظارت بهزیستی کارگاه اداره شود و بهزیستی برایشان نیرو بفرستد و وعده های مساعد دیگر که در حد قول سر زبانی باقی ماند.

خواستیم چگونگی دریافت لوح تقدیر را بدانیم در پاسخ شنیدیم: "همه ساله در تهران نمایشگاهی بر پا می شود که برترین های کارآفرینی هر استان در آن حضور دارند.خراسان جنوبی برای اولین بار ما را به پایتخت معرفی کرد و ما هم در حال کسب اولین تجربه شرکت در جمع برترین های کشوری بودیم. در بین 31 استان، کارآفرین نمونه کشوری شدیم. آنها کارآفرینی را با نام شخص می شناسند و تقدیرنامه به نام من نوشته شد. اما در حقیقت کارآفرین برتر موسسه خیریه است نه شخص اینجانب."در پایان خواست مسئولان به دستان پرتوان بیشتر بها دهند و خانواده ها اجازه دهند فرزندانشان با عزت نفس زندگی کنند و بدانند که جامعه به آنها نیاز دارد.