به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا و به نقل از لرسو؛ یکی از نقاط ضعف این است که معمولاً، هم صاحبان مجالس یعنی مؤسسین- چه آنهایی که در مساجد تأسیس یک مجلس می‌کنند و چه آنهایی که در منازلشان مجلس برگزار می‌کنند، بالخصوص دسته‌ی دوم- و هم مستمعین (خواهان جمعیت زیادی هستند) و این در حدودی که من تجربه دارم استثنا ندارد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, لرسو,برای این امر استثنا ندیدم که هم مؤسسین و هم حتی مستمعین آن چیزی را که می‌خواهند ازدحام جمعیت است. اگر جمعیت ازدحام بکند راضی است، اگر جمعیت ازدحام نکند راضی نیست. این نقطه‌ی ضعف است. این جلسات که برای این نیست که جمعیت ازدحام بکند یا نه! مگر ما می‌خواهیم سان ببینیم؟ مگر ما می‌خواهیم رژه برویم؟ هدف چیز دیگری است. هدف آشنا شدن با حقایق و مبارزه کردن با تحریفات است. این می‌شود یک نقطه‌ی ضعف. گوینده در مقابل این نقطه‌ی ضعف قرار می‌گیرد، چه بکند؟ با این نقطه‌ی ضعف مبارزه کند یا مثل تاج نیشابوری از این نقطه‌ی ضعف استفاده کند؟
,اگر بخواهد با این نقطه‌ی ضعف مبارزه کند، حقایق را به مردم بگوید، با تحریفات مبارزه کند، با هدف صاحب مجلس و هدف مستمعین که از جمع شده دور یکدیگر و از شلوغ شدن و از اینکه خودشان را با هم زیاد ببینند خوششان می‌آید جور در نمی‌آید. و اما اگر بخواهد از این نقطه ضعف استفاده کند، فقط در این فکر است که ما چه کار بکنیم که جمعیت بیشتر بشود. اینجاست که یک عالم سر دوراهی قرار می‌گیرد: از این نقطه‌ی ضعف استفاده کنم، بهره‌برداری کنم؟ یا علی رغم این نقطه‌ی ضعف من با آن مبارزه کنم بروم دنبال حقیقت چه کار دارم به اینکه اجتماع می‌شود یا اجتماع نمی‌شود؟
,نقطه‌ی ضعف دوم در مجالس عزاداری که خوشبختانه باید بگویم کمتر شده است این مسئله شور و واویلا بپاشدن است. باید منبری حتما در آخر ذکر مصیبت کند و در این ذکر مصیبت هم نه تنها مردم اشک بریزند، اشک بریزند قبول نیست باید مجلس از جا کنده شود باید شور و واویلا بپا شود.
,من نمی‌گویم مجلس از جا کنده نشود ولی می‌گویم باید این هدف نباشد. من می‌گویم اگر کسی در آن مسیر صحیح با بیان حقایق و واقعیات بدون اینکه جعلی بکند، بدون اینکه تحریفی بکند، بدون اینکه برای امام حسین(ع) اصحابی بسازد که در تاریخ نبوده و خود امام حسین(ع) آنها را نمی‌شناسد چون وجود نداشته‌اند، بدون آنکه برای امام حسین(ع) فرزندانی ذکر کنند در حالی که چنین فرزندانی وجود نداشته‌اند بدون اینکه برای امام حسین(ع) دشمنانی در کربلا با نام و نشان بسازند مثل ازرق شامی و بچه‌های ازرق شامی که کاکلشان چگونه بود، که اصلاً چنین کسانی وجود نداشته‌اند، اگر اشکی از روی صداقت و حقیقت ریخت، شور و واویلا هم بپا شد، مجلس هم کربلا شد، بسیارخوب؛ ولی وقتی که نبود، آن وقت ما باید با امام حسین(ع) بجنگیم، دشمنی کنیم؟ دروغ ببندیم؟ دروغ بگوییم؟
,حال این نقطه ی ضعف مردم عوام است با این نقطه‌ی ضعف چه باید کرد؟...
,این است که پیغمبر اکرم(ص) می‌فرماید: "إذَا ظَهَرَتِ الْبِدَعُ فِی أُمَّتِی فَلْیُظْهِرِ الْعَالِمُ عِلْمَهُ فَمَنْ لَمْ یَفْعَلْ فَعَلَیْهِ لَعْنَةُ اللَّه" آنجا که بدعت‌ها و دروغ‌ها ظاهر می‌شود، آنجا که چیزهایی ظاهر می‌شود که در دین نیست، مسائلی پیدا می‌شود که من نگفته‌ام، بر عهده‌ی دانایان است که حقایق را بگویند ولو مردم خوششان نیاید.
,آن کسی که کتمان می‌کند، لعنت خدا بر او باد. بالاتر از این را خود قرآن کریم فرموده است: "إِنَّ الَّذِینَ یَکْتُمُونَ مَا أَنزَلْنَا مِنَ الْبَیِّنَاتِ وَالْهُدَى مِن بَعْدِ مَا بَیَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِی الْکِتَابِ أُولَـئِکَ یَلعَنُهُمُ اللّهُ وَیَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ"؛ آن دانایانی که حقایقی را ما گفته‌ایم و آنها را می‌دانند، ولی کتمان می‌کنند، می‌پوشانند اظهار نمی‌کنند، لعنت خدا بر آنها و لعنت هر لعنت کننده‌ای بر آنها باد.
,انتهای پیام/
,منبع: حماسه حسینی شهید مطهری (جلد اول)
]
ارسال دیدگاه