اجرای سناریوی مظلوم نمایی برای پاریس/ آیا یازده سپتامبر دیگری در راه است؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از عصرهامون، ماجرا از این قرار بود که نوچه های دست پرورده فرانسه و همپیمانانش در کمتر از 40 دقیقه‌ و طی 7 حمله تروریستی، حدود 160 پاریسی را به خاک و خون کشتند و حدود 200 تن دیگر را زخمی کردند که براساس گزارش ها حال 50 تن آنها وخیم گزارش شده است.
رسانه ها مدعی شدند این خونین‌ترین حادثه تروریستی اروپا پس از قتل بیش از 191 نفر در بمب‌گذاری متروی مادرید در سال 2004 بود و در عین حال دومین حمله مرگبار به پایتخت فرانسه ظرف سال 2015 که باز هم توسط داعش صورت گرفت.
الیزه نشین ها که چوب حمایت از تروریست ها را خوردند تلاش بسیار کرده‌اند تا این حمله تروریستی را به اتباع سایر کشورها به ویژه گروه‌های تروریستی حاضر در سوریه نسبت دهند. هر چند این ادعا قابل بررسی است اما یک نکته مهم وجود دارد و آن اینکه اولاند این روزها تبدیل به منفورترین رئیس‌جمهور فرانسه شده است  و هر روز علیه وی تظاهرات صورت می‌گیرد.

کارشناسان معتقدند رویکرد اقدام مسلحانه در صورت به نتیجه نرسیدن اعتراض‌های مدنی امری طبیعی می‌نماید لذا این سناریو مطرح است که این حملات تروریستی برگرفته از اعتراض‌های درونی به سیاست‌های دولت باشد در حالی که محافل رسانه‌ای و سیاسی غرب اصلا به آن اشاره‌ای ندارند که جای تامل دارد.

این امر زمانی بیشتر نمود می‌یابد که سران فرانسه بر لغو تمام تظاهرات‌های ضد دولتی در هفته‌های آتی تاکید کرده‌اند که سناریوی داخلی بود این حمله تروریستی را در ذهن تداعی می‌کند.
لازم به ذکر است فرانسه در دهه ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ شاهد چنین ملی‌گرایی‌های مسلحانه‌ای بوده که علیه نظام پادشاهی و سلطه نظام سرمایه‌داری صورت گرفت که در آن زمان نیز دولتمردان فرانسه، به بهانه‌های امنیتی به سرکوب این اعتراض‌ها پرداختند.

حجم توجه به حوادث پاریس نیز در نوع خود جالب است، همه رسانه های غربی در یک صف و با آب و تاب فراوان حوادث پاریس را در خروجی خود منتشر کردند، این رفتار رسانه‌ای در حالی صورت گرفت که دو نکته بسیار مهم در قبال آن مطرح است اولا این که برجسته‌سازی به ویژه با آن بیانیه ابهام‌ برانگیز منتسب به داعش که ادعا کرده حادثه تروریستی پاریس پاسخ به حملات فرانسه به گروه‌های داعش و شبه‌نظامی در سوریه بوده نوعی دروغ و فریب رسانه‌ای را ایجاد کرد. در کنار سناریوی مظلوم نمایی برای فرانسه، قطعه های پازل به گونه ای کنار هم قرار گرفته که به جهانیان القا کند پاریس در خط مقدم مبارزه با تروریست ها قرار دارد و برای همین نیز هدف داعش قرار گرفته است. این ادعا که هدف آن اهمیت‌زدایی از مبارزه گسترده و دستاوردهای جبهه مقاومت و روسیه در مبارزه با تروریسم و نیز برجسته‌سازی نام فرانسه در عرصه مقابله با تروریسم بوده که اسناد و مدارک نشان می‌دهد که فرانسه هرگز مبارزه‌ای با تروریسم نداشته و حتی حامی آن بوده است.

بمباران زیرساخت‌ها، ارتش ومردم سوریه در حملات هوایی فرانسه به سوریه و نیز اصرارهای این کشور بر سرنگونی نظام سوریه در حالی که محور مبارزه با تروریسم است، سندی بر ماهیت تروریستی سران فرانسه می‌باشد.
ناقض رفتاری و سیاسی‌کاری غرب در قبال حوادث تروریستی را به خوبی در تحولات اخیر منطقه می‌توان مشاهده کرد. پنج‌شنبه در حملات تروریستی به ضاحیه لبنان که داعش مسئولیت آن را پذیرفت ۵۰ نفر شهید و ۲۵۰ نفر زخمی شدند، در یمن، عربستان همچنان به کشتار مردم بی‌دفاع می‌پردازد و رژیم صهیونیستی در تروریسم دولتی صدها فلسطینی را به خاک و خون کشیده است و در عراق و سوریه نیز تروریستها جنایات گسترده‌ای صورت داده‌اند. نکته مهم آن است که این جنایات مورد پردازش محافل رسانه‌ای و سیاسی غرب قرار نگرفته است و ساده از کنار آن گذشته‌اند چنانکه گویی خون مردم اروپا از خون سایر ملت‌ها رنگین‌تر است!

اما در این میان شاهد وجود یک خط خبری مشترک با نام 11 سپتامبر فرانسوی هستیم که با توجه به ادعای این رسانه ها این کلید واژه برای بیان عمق فاجعه و نوعی شبیه‌سازی ظاهری است، اما بررسی ابعاد ۱۱ سپتامبر بیانگر اقدامی کاملا حساب شده می‌باشد.

مرور حادثه ۱۱ سپتامبر دو محور اساسی دارد اولا متهم‌سازی جهان اسلام به عنوان عامل بحران‌های جهانی ثانیا لشگر‌کشی غرب به افغانستان به بهانه انتقام‌گیری حادثه ۱۱ سپتامبر.
واژه ۱۱ سپتامبر فرانسوی از یک سو تکرار سیاست‌های ضداسلامی غرب و نوعی اسلام‌هراسی پنهان است که نتیجه آن نیز حملات صورت گرفته به پناه‌جویان در فرانسه و سایر کشورهای اروپایی و تشدید تدابیر امنیتی در کشورهای اروپایی است که محور آن را مقابله با مسلمانان تشکیل می‌دهد.

از سوی دیگر توجیهی برای انتقام‌گیری فرانسه از عاملان حادثه پاریس در خارج از مرزهایش یعنی در غرب آسیا با محوریت سوریه است.
حال که به اصطلاح چاقوی دسته خود را بریده، وقت آن نیست تا دولتمردان غربی بپذیرند که امنیت پایدار مستلزم وجود همزمان صلح و آرامش در همه نقاط جهان است.

انتهای پیام/گ