به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ندای اصفهان، صدای عروج ابرمردانی به گوش می رسد که بر تن خاکی زمین لباس آسمانی پوشاندند و چشمه چشمه خورشید شدند تا در افلاک شاهد خداوندی باشند که روزها و شب ها در عملیات های مختلف آنها را یاری می کرد.
۲۵ آبان ماه ۱۳۶۱، ۳۷۵ شهید در یک روز در اصفهان تشییع شدند. شهدایی که امامشان خمینی کبیر درباره آنها گفت: «در کدامین شهر کشور سراغ دارید که در یک روز ۳۷۵ شهید تشییع شود.»
۲۵ آبان ماه اصفهان در سال ۶۱ روز دیگری بود که میراث های ناملموس و جشنواه های دهان پرکن را به حلاجی کشاند. ۲۵ آبان ماه اصفهان در سال ۶۱ جشنواره گلواژه های ایثار و شهادت بود که جان بر کف عشق را در طبق اخلاص نهادند و آسمانی شدند و اینک اصفهان از یاد برده است که شیخ بهایی های سوم اردیبهشت ماه همان دلیرمردان سال ۶۱ بودند که اصفهان تشییع آنها را در یک روز به نظاره نشست.
,
,
,
,
کجا هستند تصاویر مردانی که بر تنه درخت های شهر یاد و نام آنها را زنده کنند. پروانه هایی که در جشنواره کودک بر تنه درخت ها از ورودی تا خروجی شهر کشیده شدند تا یادمان بیندازند اصفهان جشنواره کودک است در حالی که در سال ۶۱ اصفهان مردانی را از دست داد که تن تاریخ در نبودشان به لرزه درآمده است. آنهایی که در تقویم سرخ شهادت ماندگار شدند اما اصفهان از یاد برده است دلیری هایشان را که تا امروز هیچ تصویری از آنها در شهر دیده نمی شود.
چرا یادم رفته است همت ها و حمیت های شهدا را. یادمان رفته است که اصفهان اگر اصفهان شده است به پاس رشادت های دلیرمردانی است که سینه هاشان را آماج گلوله ها قرار دادند تا ما جشنواره ها و همایش ها و میراث های ملموس و غیر ملموس را به راحتی برگزار کنیم و حالا با همه بی انصافی هایمان دست از آنهایی بشوییم که در تلاطم جنگ و جهاد به خاطر ما مبارزه کردند.
آیا اصفهان اصفهان شد با جشنواره های کودکی که آبستن اسراف و ریا بود؟
آیا اصفهان اصفهان شد با همایش ها و سمینارهایی که تنها حرف بود و حرف بود و حرف؟
اما نه! اصفهان اصفهان شد با شهدایی که از جنوب تا شمال و از شرق تا غرب زندگی را بخشیدند به همه آنهایی که تب ریاست چشمانشان را کور کرده و یادشان رفته است شهیدان را.
اصفهان اصفهان شد با یادواره هایی که آه مادران شهید را به همراه داشت. مادرانی که حالا با خاطرات فرزندانشان زندگی می کنند و زینب وار بر تن شهر قدم می گذارند تا یادمان بدهند باید حرمت نگه داریم.
گویی یادمان رفته است سال های دفاع مقدس را که آژیر قرمز ما را به سنگرها می کشاند تا امروز سبز و خرم زندگی کنیم.
گویی یادمان رفته است که بر حریم سرخ شهادت به مولایمان حسین ابن علی اقتدا کنیم و آزاد و سربلند زندگی کنیم.
اما اما «یادمان باشد پیام آفتاب/ دست نا اهلان نیفتد انقلاب».
دیوارهای بلند فراموشی چه مستحکم اند آنجا که اگر جشنواره کودک بود یادمان بود که دبیرخانه ای تاسیس کنیم و از ماه ها قبل برنامه ریزی کنیم که چه بگوییم. در مقابلِ کدام مهمانِ خارجی چه برنامه ای اجرا کنیم و بسیاری از موضوعات دیگر. اما حالا فقط چند روز دیگر به سرخ ترین روز اصفهان بیشتر نمانده است و مسئولان در خواب خرگوشی فرو رفته اند و یادشان رفته است که باید ۳۷۵ ابرمرد تاریخ اصفهان را در شهر به تصویر بکشند.
یادشان رفته است که باید پروانه سرخ ترین روز اصفهان را بر دیوار شهر نصب کنند و به نام تک تک شهدای ۲۵ آبان ۶۱ مزین کنند.
شهدا متولی نمی خواهند اما چقدر بی حرمتی برای آنهایی که به گردن هر کدام از ما حق دارند و ای وای بر ما اگر در حق آنها کوتاهی کنیم که در روز قیامت باید پاسخگو باشیم.
نسل جوان امروزی در شهر تابلوهای تبلیغاتی می بیند که مدام و همیشگی است اما عکس و گوشه ای از زندگی شهدا را نمی بیند. نسل جوان چگونه می تواند با جانبازی های شهدا آشنا شوند در حالی که فقط برای یادواره ها تصویری از شهیدی بر چهارراهی نصب می شود و پس از چند روز دیگر نیست.
تصاویر شهدا به شهر آرامش می دهند بگذارید سایه آنها بر سر ما باشد.
«شهیدان زنده اند الله اکبر/ نگویید مرده اند الله اکبر/ هدف را رفته اند الله اکبر». این صدای فریاد مادرانی است که در روز تشییع ۳۷۵ شهید اصفهان را فریاد شدند.
شهدا ببخشید اگر در حقتان کوتاهی می کنند. برای ما دعا کنید.
«تشییع شدی به روی دست مردم/ فریاد شدی ز جرعه ایی در هر خم/
ای وای بر این شهر اگر مردم آن/ اعجاز دلیری تو را کردند گم
__________
زهره قندهاری
,
,
,
, آیا اصفهان اصفهان شد با جشنواره های کودکی که آبستن اسراف و ریا بود؟,
, آیا اصفهان اصفهان شد با همایش ها و سمینارهایی که تنها حرف بود و حرف بود و حرف؟,
, اما نه! اصفهان اصفهان شد با شهدایی که از جنوب تا شمال و از شرق تا غرب زندگی را بخشیدند به همه آنهایی که تب ریاست چشمانشان را کور کرده و یادشان رفته است شهیدان را.,
, اصفهان اصفهان شد با یادواره هایی که آه مادران شهید را به همراه داشت. مادرانی که حالا با خاطرات فرزندانشان زندگی می کنند و زینب وار بر تن شهر قدم می گذارند تا یادمان بدهند باید حرمت نگه داریم.,
,
,
,
,
,
,
,
, یادشان رفته است که,
,
,
,
, تصاویر شهدا به شهر آرامش می دهند بگذارید سایه آنها بر سر ما باشد.,
,
, «شهیدان زنده اند الله اکبر/ نگویید مرده اند الله اکبر/ هدف را رفته اند الله اکبر». این صدای فریاد مادرانی است که در روز تشییع ۳۷۵ شهید اصفهان را فریاد شدند.,
,
,
,
,
,
,
, زهره قندهاری,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه