فریاد ناکوکِ تو هارمونی اعتراض را برهم زد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا ، امیر مهدوی در  آناج نوشت:

 در یادداشت قبلی خود نوشتم این جماعت به کسی سواری نمی دهد چنین هم شد پس چه باک از آن که تیغ تند این نوشته را علاوه بر آنکه روی آن تجمع کننده های دیروزی بکشم بچرخانم به سمت مسئولینی که فارغ از مسئولیتشان و رسالتشان تنها دغدغه شان آرام کردن فضا بود و هیچ نمی اندیشیدند که این ماجرا جز آرام کردن فضای متشنج جامعه ابعاد دیگری نیز می تواند داشته باشد. همه این مقدمه را عرض کردم تا مطلب را تا به آخر بخوانید و خیال نکنید برای آرام شدن التهابات قلم به دست گرفته ام و اصلا مگر فضا چندان هم ملتهب است که بخواهم برایش زمان بگذارم و چندان ترفند به کار ببندم تا عده ای را قانع کنم که شهر را بر هم نزنند؟! کافی است آنها که دیروز در خیابان بودند به مشاهدات خود رجوع کنند و آنها که نبودند فیلم و تصویر ماجرا را ببینند و خود قضاوت کنند.

ابتدا چند سوال: آنها که آمده بودند چگونه به خط شده بودند؟ آیا از خود پرسیده اند تفاوت اعتراض مدنی با آشوب کور در چیست؟ آیا به این نکته فکر کرده اند چگونه می توان با زیر سوال بردن یک قانون، مطالبه ای قانونی انجام داد؟ 

جالب آنکه فرمانداری اعلام می کند هیچ درخواست تجمع و راهپیمایی دریافت نکرده است! آیا واقعا کسی از آن جمع نمی خواهد به این مسئله بیاندیشد که یک فریاد نا کوک هارمونی را برهم می زند؟ هارمونی اعتراض مردمی آذربایجان، همان مردم کوچه و بازار، همان کارمند اداره ای، همان راننده تاکسی و همان مادر خانه دار که عمیقا متاثر شده اند و حق دارند اعتراض کنند. نطفه این اعتراضات با ضربه ناجوانمردانه این جمع در دم سقط شد. این شاید بزرگترین دست آورد کسانی بود که دیروز مدعی زبان و فرهنگ در کف خیابان شدند.

چه کسی می خواهد پاسخ دهد که نسبت این جماعت عصبانی و یقه چاک کرده با فرهنگ و ادب آذربایجان چیست؟ یا بهتر بپرسم نسبت این حضرات با مردم آذربایجان چیست که به خود حق می دهند به نام این مردم بدون آن که قانون و امنیت جامعه را بپذیرند و بدان احترام بگذارند باری به هر جهت صدا صاف می کنند و فریاد می زنند که فلان کس و بهمان نفر باید چنین و چنان شود؟ 

البته تمام این سوالات با یک نگاه خوش بینانه پرسیده شده است، اما نمی خواهم خود را به نفهمی بزنم و چون کبک سر زیر برف فرو کنم و نبینم آنچه در عرصه می گذرد. آنجا که در خط مقدم تحریک کننده های این ماجرا کتک خورده های دیروز این نظام قرار دارند و هرچه در آستین دارند از فن آوری ها - تلگرام و فیس بوک و ...- گرفته تا شخصیت های زندانی داخلی و خارجی ردیف کرده اند تا برخی را به زور هم که شده به خیابان بکشانند و ژست فرهنگ و ادب بگیرند.

ختم کلام این که در این ازدحام نابجای خودی و غیر خودی دیگر جای آن نبود کسی بدین مفاهیم بیاندیشد. آنها که حقوق اساسی مردم، آزادی های عمومی و خصوصی شهروندان و حق آزادی بیان را انحصاری و اختصاصی خود کرده اند تمام مغزها و اندیشه ها را قفل کرده اند. 

آن سوی ماجرا مردمی است که حق اعتراض هم دارند، اما داد و فریاد اقلیت مسئولین را غافل از این اکثریت خواهد کرد و این مردم نجیب مهملی نمیابند که اعتراض قانونی خود را نشان دهند و از ترس آن که در پاذل بدخواهان قرار نگیرند دم نمی زنند. نباید از ظرفیت این اکثریت نجیب غافل شد، آنها که اگر پا به رکاب شوند و زمینه اعلام وجود و ابراز نظرشان فراهم شود دیگر آن همه بی مهاباگری و سطحی نگری ها موج نخواهد گرفت.

انتهای پیام/پ