به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از زنان خبر: انقلاب اسلامی و حضور قدرتمند زنان مسلمان در بزرگترین رویداد سیاسی اجتماعی قرن بیستم، توجه جهانیان را به ایران اسلامی و رویکرد تازه زنان جلب کرد و در پی آن تلاشهای زیرکانه ای برای تغییر چنین نگرشی صورت گرفت، پس از ورود جریانهای جدید به عرصه مباحث فرهنگی کشور، موضوع دفاع از حقوق زنان بویژه با ویژگیهای غربی آن مطرح و برجسته شد و جریان جدیدی به نام «فمینیسم» چهره نشان داد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, زنان خبر,بر اساس آموزه های فمینیسم، گروهی از زنان برای رسیدن به استقلال مطلق در برابر مردان و رسیدن به حقوقی مشابه و برابر با حقوق مردان، حرکت جدیدی را آغاز کردند و حتی در مواردی برای ایجاد سازگاری بین فرهنگ دینی و غربی، این جنبشهای وارداتی را، فمینیسم اسلامی! نام نهادند و تلاش برای توجیه مبانی و حقوق اسلامی بر پایه فرهنگ غربی را در دستور کار خود قرار دادند.
,در نهایت، حاصل این تلاشها موجب به وجود آمدن فاصله ای عمیق بین زنان و مردان، تضعیف نهاد خانواده، بالا رفتن معنادار آمار طلاق، افزایش خشونت خانگی و… گردیده است. چنین نگرشی در زمینه مشارکت اجتماعی، زن را از هسته اجتماعی به پوسته آورده و نقش کلیشه ای مردانه به وی داده است.
,اما فمینیسم اسلامی مفهوم و جریانی است که در سال های اخیر در کشورهای اسلامی رواج یافته و اغلب مدافعان حقوق زنان در این کشورها خود را فمینیست مسلمان معرفی می کنند و معتقدند ظلم و تبعیضی که در این جوامع علیه زنان روا می شود، ناشی از سنت های غلط از یک سو و برداشت های نادرست از اسلام، از سوی دیگر است.
,از آنجا که در نگاه اول، بخش مهمی از آموزه های فمینیستی در تعارض آشکار و ضمنی با آموزه ها و احکام اسلامی است، واکاوی این مفهوم و جریان اجتماعی منتسب به آن، ضروری به نظر می رسد. باید دید آیا فمینیسم مورد نظر این جریان با آموزه های اصلی فمینیسم جهانی فاصله گرفته یا اسلام مورد نظر ایشان به آموزه های فمینیستی نزدیک شده است؟
,در اسلام، زن و مرد از حقوق مساوی اما غیرمشابه و یکنواخت برخوردارند، نقش مادری و تربیت فرزند از ارزش والایی برخوردار است ولی در عین حال، حضور زنان در عرصه‌های مختلف اجتماعی، با رعایت موازین شرعی و اخلاقی و تناسب شغل مطلوب واجب بوده و فقها و حقوق‌دانان ما نیز باید با روشن بینی و در نظر گرفتن عنصر زمان و مکان البته با رعایت معیارها و اصول صحیح ضابطه‌مند استنباط، در فهم متون دینی با استمداد از حقایق و واقعیات روز تلاش بیشتری کرده و راهکارهای عملی‌تر و به روز ارائه کنند، در جهت جلوگیری از ستم بر زنان و بدرفتاری با آنها و نیز در تضمین حقوق مشروع اجتماعی و فردی آنها بکوشند.
,آرمان تمامی گرایش های فمینیستی از جمله فمینیست های مسلمان برابری یا تساوی زن و مرد است و دسترسی به منابع و امکانات از جمله منابع مالی و…،. برابری در مشارکت ها از جمله احراز مشاغل و میزان حضور در اجتماع، برابری در آگاهی و دسترسی برابر دختران و پسران به اطلاعات و مدارج تحصیلی و یکسان بودن نظام تحصیلی، برابری در کنترل و ایجاد توازن قدرت بین زنان و مردان. این همه مصادیق برابری در منظر فمینیسم است که هدف آن برابری زن و مرد در برخورداری از رفاه است. برای نیل به این آرمان، از یک سو برابری های حقوقی و بعضاً تبعیض مثبت مطرح شده و از سوی دیگر به عنوان مبنای برابری، تفاوت جنس و جنسیت از سوی فمینیست ها طرح گردیده است.
,فمینیسم اسلامی در بحث برابری و جنسیت در مقابل جنس، بر خلاف رویکردهای غالب فمینیستی قائل به تفاوت های طبیعی در زن و مرد است و نقش های مادری و همسری را نه برساخته فرهنگ و اجتماع که ناشی از طبیعت زنانه و مردانه می داند و آن را ارج می نهد، اما در عین حال معتقد به برابری حقوق و جایگاه برای زنان در خانواده و جامعه است.
,قدر مسلم، ترویج دیدگاه های فمنیستی با راه حلهای غربی آن در جامعه ایران که بستر و زمینه این جریان سازی را نیز برخی از قوانین نارسا هموار کرده اند و همچنین، نبود تعریف مشخصی از حضور زن در عرصه های سیاسی، اجتماعی، فکری و عدم سازماندهی نیروی عظیم زنان در جامعه اسلام، تنها زنهای جامعه را به سوی نوع دیگری از ستم و از دست دادن حقوق آنها سوق می دهد؛ زیرا غرب حتی نتوانسته به زنان جامعه خود امنیت و آرامش ببخشاید و به رغم شعارهای پرزرق و برق جهان غرب، امروزه وضعیت زنان مغرب زمین اسف بار گزارش می شود.
,با این همه، آنچه در زمینه مشکلات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی زنان به اجمال مورد توجه قرار گرفته در واقع ریشه در یک معضل فراگیر و جهانی به نام باورهای کلیشه ای درباره نقشهای سنتی زنان دارد که زاییده فرهنگ هر جامعه ای است.
,در ایران دیدگاه روشنگرانه حضرت امام و مقام معظم رهبری زمینه رشد شخصیت و مشارکت زنان را در حوزه های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی فراهم آورده است. هر چند انتظار می رود که نهادهای آموزشی، تبلیغی، فرهنگی و مذهبی به بررسی مشکلات فقهی و حقوقی زنان بپردازند و با بهره گیری از ویژگی پویای اجتهاد در فقه شیعی برای رفع و حل مشکلات تدابیری بیندیشند.
]
ارسال دیدگاه