سید الشهداء در کلام منتقم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛  هادیان البرز نوشت: سعد بن عبدالله قمى مى‏ گوید: پس از آن که در مناظره با بعضى از ناصبى‏ها دچار مشکل شدم، حدود چهل پرسش را نوشتم و رفتم که از عالم شهر، احمد بن اسحاق بپرسم. گفتند که او به سفر براى ملاقات با امام عسکرى‏ علیه السلام رفته است.

من هم به دنبالش رفتم و در راه به او رسیدم. با هم به محضر امام حسن عسکرى ‏علیه السلام مشرف شدیم. احمد بن اسحق کیسه ‏اى از وجوهات آورده بود که تقدیم کند.
امام عسکرى ‏علیه السلام فرمود: تحویل پسرم مهدى بده.
امام زمان - عجل الله تعالى فرجه الشریف - که کودکى روى زانوى پدر بود، یک به یک اسامى را گفت و حرام‏ها و حلال‏ها را جدا کرد. اما احمد بن اسحاق حو آله مختصر یک پیرزن را در محل اقامت جا گذاشته و فراموش کرده بود که بیاورد و حضرت مهدى - عجل الله تعالى فرجه الشریف - به یادش آورد.
احمد بن اسحاق رفت تا آن بسته را بیاورد. در این فاصله امام حسن عسکرى ‏علیه السلام فرمود: اى سعد! چه شد که به حضور ما آمدى؟ گفتم: احمد بن اسحاق تشویقم کرد که مى‏توانم به زیارت شما بیایم.
آن حضرت فرمود: پس آن مسایل را که مى‏ خواستى بپرسى چه شد؟ عرض کردم: آرى! هنوز هم مى‏خواهم بپرسم.
حضرت فرمود: از پسرم بپرس. و اشاره کرد به حضرت مهدى - عجل الله تعالى فرجه الشریف -.
حضرت مهدى - عجل الله تعالى فرجه الشریف - فرمود:
سلْ عما بدا لک منها؛ هر چه در ذهن دارى بپرس.
سعد بن عبدالله قمى مى ‏گوید: سوالات زیادى پرسیدم. یکى از آنها این بود که عرض کردم: یا بن رسول الله! از تفسیر کلمه «کهیعص» برایم بگو!
حضرت مهدى - عجل الله تعالى فرجه الشریف - فرمود: این حروف از خبرهاى غیبى هستند که خداوند آن‏ها را به اطلاع بنده‏اش، حضرت زکریاعلیه السلام رساند و سپس داستان آن را براى حضرت محمدصلى الله علیه و آله نقل کرد. جریانش این گونه بوده است که حضرت زکریا از خداوند خواست، اسم‏هاى پنج تن را به او بیاموزد. جبرییل نازل شد و اسم‏هاى پنج تن را برایش آورد و گفت آنان عبارتند از حضرت محمدصلى الله علیه و آله حضرت على، حضرت فاطمه، امام حسن و امام حسین‏ علیهم السلام و با این نام‏ها، غم و غصه‏اش از بین مى‏رفت و اندوهش به خوشى تبدیل مى‏گشت. اما وقتى به نام مبارک امام حسین‏ علیه السلام مى ‏رسید، اشک در چشمانش حلقه مى ‏زد و نفس‏هایش به شماره مى ‏افتاد.
روزى عرض کرد: پروردگارا! مرا چه مى‏شود که وقتى نام چهار نفر اول از پنج تن را مى‏برم، با نام آن‏ها آرامش خاطر پیدا مى‏کنم و اندوهم برطرف مى‏گردد، اما وقتى نام امام حسین‏ علیه السلام را بر زبان جارى مى‏کنم، اشکم جارى مى‏شود و آه از جگرم بلند مى‏شود؟
خداوند داستان امام حسین‏ علیه السلام را براى زکریا نقل کرد و فرمود: «کهیعص»: پس «کاف» علامت اختصارى نام کربلا است و «هاء» علامت شهادت خاندان امام حسین‏ علیه السلام است و «یاء» علامت نام یزید است، همان کسى که این ستم را بر امام حسین‏ علیه السلام روا داشت؛ و «عین» علامت عطش و تشنگى امام حسین‏ علیه السلام در روز عاشورا است و «صاد» علامت صبر و بردبارى امام حسین‏ علیه السلام است.
اسحاق بن یعقوب گوید: از محمد بن عثمان عمرى درخواست کردم نامه‏اى را که مشتمل بر مسایل دشوارم بود. به عرض امام برساند.
بعد توقیعى به خط مولاى ما صاحب الزمان‏علیه السلام چنین صادر شد:
.... و اما اعتقاد کسى که مى‏گوید حسین‏ علیه السلام کشته نشده است، آن کفر و تکذیب و گمراهى است.
روی لنا عن الصادق‏علیه السلام انه کتب على ازار اسْماعیل ابْنه اسْماعیل یشْهد انْ لا اله الا الله فهلْ یجوز لنا انْ نکْتب مثْل ذلک بطین الْقبْر امْ غیْره فاجاب‏علیه السلام یجوز ذلک و سال هلْ یجوز انْ یسبح الرجل بطین الْقبْر و هلْ فیه فضْل فاجاب‏علیه السلام یسبح به فما منْ شیْ‏ء من التسْبیح افْضل منْه و منْ فضْله ان الرجل ینْسى التسْبیح و یدیر السبْحه فیکْتب له التسْبیح؛
محمد بن عبدالله حمیرى طى نامه‏اى از حضرت صاحب الزمان - عجل الله تعالى فرجه الشریف - پرسید: آیا انسان مى‏تواند از خاک قبر «تربت امام حسین‏ علیه السلام» تسبیح تهیه کند و آیا این کار فضیلتى دارد؟
حضرت در جواب فرمودند: کسى که از تربت امام حسین‏ علیه السلام دانه‏هاى تسبیح تهیه کرده است، مى‏تواند به وسیله آن تسبیح خداوند بگوید و هیچ چیزى براى تسبیح گفتن، بافضیلت‏ تر از آن نیست و براى نمونه، یکى از فضیلت‏هاى آن این است که، انسان با تسبیح تهیه شده از تربت که ذکر مى‏گوید ممکن است گاهى گفتن ذکر را فراموش کند، اما همین که دانه‏ها را در دست دارد و مى‏گرداند، خداوند ثواب گفتن ذکر را به او عنایت مى‏کند.
... و سال عن السجْده على لوْح منْ طین الْقبْر و هلْ فیه فضْل فاجاب‏علیه السلام یجوز ذلک و فیه الْفضْل ... ؛
از حضرت صاحب الزمان - عجل الله تعالى فرجه الشریف - پرسیدند: آیا سجده کردن بر یک قطعه از تربت قبر امام حسین‏ علیه السلام صحیح است؟ و آیا این کار فضیلت و ثوابى هم دارد؟

امام زمان - عجل الله تعالى فرجه الشریف - در جواب نوشتند:
این کار جایز است و فضیلت هم دارد.
امام زمان ‏علیه السلام فرمودند:
هر کس این دعا را روى یک ظرف مصرف نشده، با تربت امام حسین‏ علیه السلام بنویسد و بعد آن را با کمى آب بشوید و آن آب را بنوشد، از بیمارى شفا پیدا مى‏کند.
و آن دعا این است: «بسْم الله الرحْمن الرحیم بسْم الله دواء والْحمْد لله‏ شفاء و لا اله الا الله کفاء هو الشافی شفاء وهو الْکافی کفاء اذْهب الْباْس برب‏ الناس شفاء لا یغادره سقْم وصلى الله على محمد و آله النجباء؛(55)
به نام خداوند بخشنده مهربان، به نام خداوندى که دواى درد است، و حمد و ستایش مخصوص خدایى است که شفاى بیمارى‏ها است و خدایى جز خداى یکتا نیست که نگه دارنده از هر مشکلى است.
شفا دهنده اصلى خداست و نگه دارنده اصلى خداست. با قدرت پروردگار بیمارى را ببر و شفا را بیاور. آن چنان شفایى که هیچ گونه درد و مرضى یاراى مقاومت در برابر آن را نداشته باشد و بر محمد و خاندان نجیب او درود فرست.»
از حضرت مهدى - عجل الله تعالى فرجه الشریف - نقل شده است که فرمود: حضرت یحیاى پیامبرعلیه السلام به همان گونه‏اى سر بریده شد، که سر مبارک امام حسین‏ علیه السلام بریده شد و سر هر دو بزرگوار را از پشت گردن بریدند و زمین و آسمان گریان نشدند مگر براى آن دو نفر و هرگز آثار شهادت آن دو به تاخیر نیفتاد.
امام زمان‏علیه السلام در مورد زیارت امام حسین‏ علیه السلام دستور زیر را ایراد فرمودند که وقتى اراده زیارت امام حسین‏ علیه السلام را نمودید، این‏طور بگویید: «پروردگارا! به حق محمد، خاتم پیامبران، فرستاده تو براى هدایت همه هستى و به حق برادر و پسرعمویش، همان دانشمند والا مرتبه، یعنى حضرت على‏ علیه السلام و به حق فاطمه، بزرگ زنان جهان و به حق امام حسن، طیب و طاهر و پارسا و نگهبان پرهیزکاران و به حق امام حسین، کریم‏ترین فرد از شهیدان و به حق فرزندان شهید امام حسین و به حق اهل بیت مظلوم امام حسین، و به حق امام على بن الحسین، زین العابدین و به حق امام باقر پیش‏قراول و پیش‏آهنگ بازگشت کنندگان و به حق امام ششم، راستگوترین راستگویان، و به حق امام موسى بن جعفر، جلوه گاه دلایل و براهین و به حق امام هشتم، على بن موسى، یاور دین و به حق امام نهم، محمد بن على، نمونه راه یافتگان و به حق امام دهم، على بن محمد، پارساترین پارسایان و به حق امام یازدهم حسن بن على، وارث بازماندگان و به حق امام دوازدهم، حجت و گواه بر همه مخلوقات، تو را قسم مى‏دهم که بر محمد و خاندان پاک و راست کردارش، همان آل طاها و یاسین درود فرستى و در قیامت مرا از ایمن‏هاى مطمین نجات یافته، و خوشحال بشارت دیده، قرار دهى.
پروردگارا! نام مرا در لیست مسلمانان بنویس و مرا به نیکوکاران ملحق ساز، و به من نسبت به دیگران، زبان راستگو عنایت کن و مرا بر سرکشان پیروزى عنایت فرما و از حیله حسودان حفظ کن و حیله همه حیله گران را از من دور بدار.
دست سلطه ستمگران را از سر من کوتاه بگردان و به رحمت خودت اى رحم کننده‏تر از همه رحم کنندگان، مرا با بزرگان خجسته و با برکت، به همراه همان پیامبرانى که مشمول نعمت خود قرار دادى و نیز شهیدان و نیکوگفتاران نیکومنش، همنشین قرار ده.
پروردگارا! تو را به پیامبر معصومت و به حکم ثابت و استوارت و نهى پنهانت و به حق این قبرى که ارادتمندان براى زیارتش مى‏آیند، که در درون آن، امام معصوم، همان کشته مظلوم جاى گرفته است، قسمت مى‏دهم که همه اندوه هایم را برطرف کنى و شر قضا و قدر پنهان را از من دور بدارى و از شر آتش زهرآگین و خفقان آور پناهم دهى.
پروردگارا! با ارزانى داشتن نعمت خود بر من، مرا در خور ستایش خود قرار ده و نسبت به آن اندازه از روزى که به من دادى، مرا راضى ساز و مرا تحت پوشش جود و کرم خویش قرار ده و مرا از غضب خویش و نقشه هایى که علیه دشمنانت مى‏کشى، دور بدار.
پروردگارا! مرا از لغزش نگه دار و در گفتار و کردار به من استوارى عنایت کن و فراخى و فزونى در مدت اجل من ایجاد کن و مرا از تحمیل سختى گرسنگى و مریضى دور نگه دار و به حق رهبران دینى‏ام، امامان معصوم‏ علیهم السلام و به فضل و کرمت، بهترین آرزوها را نصیب من بفرما.

پی نوشت ها:
کمال الدین : 461.
کمال الدین 2 : 239 - 240.
وسایل الشیعه 6 : 457؛ الاحتجاج 2 : 583.
الاحتجاج 2 : 583؛ وسایل الشیعه 5 : 366؛ بحارالانوار 53 : 165.

انتهای پیام/