ماجرای صادرات دوغ ایرانی به امریکا

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از ندای اصفهان، همیشه با دیدن دوغ صنعتی که چند سالی است به جای دوغ سنتی و خانگی به سفره ایرانیان آمده است این سوال در ذهنم شکل می‌گرفت که آیا این نوع دوغ فقط در ایران تولید می‌شود و یا از کشورهای دیگر به ایران آمده و آیا ایران می‌تواند این نوشیدنی را در صورت نبود در بازار جهانی به نام خود در دنیا معرفی کند یا نه، چه آنکه یکی از معضلات همه سفره‌ها پس از غذا نوشیدنی‌های آن است. از نوشابه‌ها که عموما گاز دارند و برای سلامتی مضر گرفته تا نوشیدنی‌های شیرین که آنها هم مضرات خود را دارند. البته دوغ هم علیرغم خوبی‌هایش از جمله رفع تشنگی بدی‌هایی مثل خواب آلودگی را در بردارد تا جایی که برخی ها از دوغ به عنوان داروی خواب آور برای شب ها استفاده می‌کنند اما در جای خود یک نوشیدنی سالم و پر خواص است.

این سوال در ذهن من بود تا همین چند وقت قبل که «محمد عرب» (مهمان ویژه ماه عسل امسال)(+)، برای رونمایی از کتاب رمان «ادواردو» مهمان انجمن شهید ادواردو آنیلی شد. قبل از شروع این برنامه یاد این پرسش همیشگی افتادم و از وی که علاوه بر زندگی در امریکا به نقاط مختلف جهان سفر کرده در رابطه با حضور «دوغ ایرانی» در بازارهای جهانی پرسیدم. عرب در پاسخ نکات جالبی گفت که خواندنش خالی از لطف نیست.

او گفت در امریکا چند گروه وجود دارند؛ اول یهودی ها که ابدا از دوغ بعد از غذا استفاده نمی کنند چون بنابر آموزه‌های دینی خودشان استفاده از لبنیات با گوشت را ممنوع می دانند و دوغ نیز در همین دسته قرار می گیرد (هرچند در طب سنتی ما هم خوردن لبنیات با گوشت منع شده است). دوم مسیحیان و لائیک ها که آنها هم پس از مصرف غذا مشروب می‌خورند و دوغ با مشروب سازگار نیست به همین دلیل آنها هم از این نوشیدنی استقبال نمی‌کنند. اما مسلمانان به خصوص که به دنبال غذای حلال هستند از دوغ به عنوان نوشیدنی پس از غذا استقبال می‌کنند. اینجا بود که گفتم خوب آیا تا بحال از بازار مسلمانان حاضر در امریکا استفاده کرده‌ایم؟ عرب کمی تامل کرد و گفت یکی از دوستانم که در امریکا مقیم بود همین ایده را دنبال کرد و مقدار زیادی دوغ به امریکا برد ولی نتوانست آنها را بفروشد. با تعجب گفتم چرا؟ مگر مسلمان ها استقبال نکردند؟

گفت: ماجرا استقبال کردن یا استقبال نکردن مصرف کنندگان نبود در حقیقت ماجرا اصلا به آنجا کشیده نشد چراکه شرکت ایرانی دوغ هایی را به این دوست من داده بود که تاریخ انقضا آن تقریبا رسیده بود (نمی دانم چرا چنین قصور بزرگی را کردند تعمدی یا غیر عمدی) دوست من هم از همه‌جا بی خبر وقتی دوغ ها را برای توزیع به شرکت های توزیع کننده امریکایی داده بود آنها از قبول جنس خودداری کرده بودند! تازه آنجا بود که فهمیده بود علیرغم اینکه شرکت ایرانی می دانست قریب به یک ماه کارهای گمرکی و صادرات محصول طول می‌کشد دوغ‌ها را با تاریخ انقضای دو ماهه به وی دادند و به همین علت ضرر هنگفتی کرد و نتوانست ایده نوشیدنی سالم ایرانی را در امریکا اجرایی کند.

(نتیجه گیری نهایی از این مطلب بر عهده خواننده فهیم است).

جمال طاهری

انتهای پیام/