به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از شمیم وحدت ابن تمیمه در کتاب منهاج السنه که ردی بر کتاب منهاج الکرامه علامه حلی است می نویسد: در اینکه خداوند در قیامت با چشم قابل رؤیت هست، گفتار سلف و پیشوایان امت اسلامی و جمهور مسلمانان از مذاهب چهارگانه می باشد و علمای حدیث، احادیث متواتر در این زمینه از پیامبر (ص) نقل کرده اند.
, شبکه اطلاع رسانی دانا, شمیم وحدت ,در پاسخ می توان گفت که معراج و معاد، جسمانی و روحانی است. در جریان معاد حتما حس ، چشم و گوش هست، ولی خدا جسم نیست که دیده شود. انسان با چشم خود ظاهر اشیاء مادی را می بیند ولی از دیدن باطن اشیاء مادی هم ناتوان است، چه رسد به دیدن موجودات غیر مادی.
,بنابراین درست است که معاد جسمانی است، اما انسان، خدا را با جان خود درک می کند، قرآن کریم در این خصوص فرموده: « لا تدرکه الابصار و هو یدرک الابصار و هو اللطیف الخبیر » (سوره انعام آیه ی ۱۰۳) چشم ها خدا را نمی بینند و خدا چشم ها را می بیند و او لطیف و خبیر است.
,این آیه چهار قسمت دارد :
,۱- چشم ها خدا را نمی بینند ، برای اینکه او یک موجود مجرد است ، ماده نیست ، در یک جهت معین نیست ، او خودش جهت آفرین است ، چشم آفرین است، لذا به چشم نخواهد آمد .
,۲- خدا چشم ها را ادراک می کند ، با دیدن چشم، امانت و خیانت چشم را هم درک می کند. او می داند که فلان انسان ، نگاهش همراه با مهربانی است یا با خشم و غضب ، به نامحرم نگاه می کند یا نه ، استراق بصر دارد و نامه ای را که نباید بخواند دید می زند . « یعلم خائنه الاعین و ما تخفی الصدور » ( سوره ی غافر آیه ۱۹) حتی آنچه را که درون دلها نهان است ، می بیند و می داند .
,۳- چون لطیف و مجرد است ، چشم او را نمی بیند .
,۴- چون خبیر است همه ی چشم ها را می بیند .
,در اینکه ذات اقدس الهی را در قیامت می بینیم ولی نه با چشم مادی حرفی نیست. همه ی ما خواب می بینیم و چیزهایی در خواب رؤیت می کنیم و می شنویم، اما این دیدن ها و شنیدن ها با چشم باطن و با جان صورت می گیرد. بعضی اشخاص چشم و گوش سالم دارند ولی قرآن می فرماید: اینها کر ، کور و گنگ هستند .« صم بکم عمی فهم لا یرجعون » ( سوره ی بقره آیه ۱۸)
,در واقع قرآن به آن چشم و گوش باطنی اشاره دارد- کسی که نشنود، حرف زدن هم یاد نمی گیرد، یعنی گنگ است – قرآن می فرماید بعضی به سخنان معلم الهی گوش ندادند و سخنان الهی را یاد نگرفتند، به این دلیل حرف زدن نمی دانند و گنگ هستند. به هر حال، انسان با چشم باطن خدا را در قیامت می بیند و اگر در دنیا کور باطن بود، در قیامت هم کور وارد محشر می شود.
,قرآن کریم درباره ی این گروه می فرماید : « ونحشره یوم القیامه الاعمی » ( سوره طه آیه ۱۲۴) روز قیامت آنها را کور وارد محشر می کنیم، آنوقت اعتراض می کنند که خدایا ! چرا ما را کور محشور نموده ای، در حالی که در دنیا بینا بودیم ، « رب لم حشرتنی اعمی و قد کنت بصیرا » ( سوره ی طه آیه ۱۲۵) .
,در جواب آنها خداوند می فرماید : « کذلک اتتک آیاتنا فنسیتها و کذلک الیوم تنسی» ( سوره ی طه آیه ۱۲۶)، تو در دنیا کور بودی ( کور باطنی) و آن معارف الهی و حقایق معنوی که باید می دیدی ، ندیدی . در دنیا حق و باطل بود، راه صحیح و اشتباه بود ، تو عمدا خود را به کوری زدی و فقط باطل را دیدی .
,قیامت فقط محل ظهور حقایق است و باطل در آن راه ندارد آن حقایقی که در آخرت هست در دنیا ندیدی در آخرت هم نمی توانی ببینی. لذا این شخص جهنم و شعله ی آن را به خوبی می بیند و هراسناک می شود، ولی انبیاء و اولیاء و بهشت را نمی تواند ببیند، کوری آخرت کوری فیزیکی نیست.
,مرحوم ابن بابویه از ابوبصیر ( ابو بصیر به اشخاص نابینا می گویند ) شاگرد امام صادق (علیه السلام) نقل می کند که او خدمت حضرت عرض کرد : آیا می توان خدا را در قیامت دید ؟ حضرت فرمود : « آری ، بلکه قبل از قیامت هم می توان دید، عرض کرد: چه موقع؟ حضرت فرمود روز « اخذ میثاق»، همان روزی که خداوند در مورد آن فرمود:« و اذ اخذ ربک من بنی آدم من ظهورهم و ذریتهم»(سوره ی اعراف ، آیه ۱۷۲)، در قیامت می توان خدا را دید ولی نه با چشم سر، بلکه با چشم جان.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه