بروجن شهر امنی برای نابینایان نیست/ آرزو می کنم در جامعه ای زندگی کنیم که ملاک زندگی در آن حس بینایی نباشد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ غلامرضا ملکوتی یکی از کمبینایان بروجنی در گفت‌وگو با خبرنگار کلار، اظهار داشت: برای حل مشکلات تردد نابینایان بارها به شهرداری بروجن مراجعه کردم ولی متاسفانه فقط در چند نقطه شهر از خطوط مخصوص برای تردد نابینایان استفاده شده است.

ملکوتی گفت: اطراف میدان معلم، خیابان نواب و اطراف شهرداری که از خطوط مخصوص استفاده شده متاسفانه مغازه داران بروجنی کالاهای خود را بر روی این خطوط قرار می دهند و در نقاط دیگر شهر مانند بلوار ملت هم بین خطوط گسست وجود دارد.

وی با اشاره به این که بروجن شهر امنی برای نابینایان نیست و موانع زیادی برای آنها در شهر وجود دارد، تصریح کرد: برای عمده نابینایان مشکل اصلی اشتغال است.

ملکوتی به مهمترین مشکلی که با آن روبروست اشاره کرد و گفت: با وجود این که دارای مدرک کارشناسی ارشد حقوق هستم ولی متاسفانه اجازه تدریس در دانشگاه را به من نمی دهند.

روشن دل بروجنی افزود: دانشگاهی که باید محیط آن فرهنگی باشد و افرادی را تربیت کند که به درد جامعه بخورند به این خود باوری نرسیده اند که از توانایی های نابینایان هم میتوان استفاده کرد.

ملکوتی گفت: نابینایانی که موفق به کسب مدرک دکترا از دانشگاه ها می شوند و توان آنان  هم ثابت شده است امید به کار در جامعه را ندارند.

روشن دل بروجنی با بیان این که قوانین جاری مملکت برای اشتغال نابینایان سهمیه خاصی را در نظر نگرفته اند، افزود: در کشورهایی مثل هند یک درصد سهمیه جداگانه برای نابینایان در نظر گرفته می شود و این در حالی است که در کشور ما سهمیه ای برای معلولان در نظر گرفته می شود که نابینایان بخشی از آن هستند.

وی با بیان این که اشتغال نابینایان دو جنبه دارد، گفت: دولت قوانین مدونی برای اشتغال نابینایان ندارد و بطور اختصاصی از نابینایان حمایت نکرده است؛ نابینایان در حیطه حمایت عمومی از معلولین قرار گرفته اند.

ملکوتی یک دیگر از مشکلات اشتغال نابینایان را ورود به رشته های دانشگاهی که کاربردی در بازار کار ندارند دانست و گفت: عدم گرایش به سمت رشته های فنی و کار آفرینی موجب می شود بر تعداد نابینایان بیکار افزوده شود.

وی گفت: انتظار می رود مسئولان همان امتیاز اندکی که برای اشتغال نابینایان در نظر گرفته شده را رعایت کنند و به توصیه های نابینایان در سطح شهر برای مناسب سازی توجه ویژه ای داشته باشند.

روشن دل بروجنی خواستار توجه شهرداری به نظرات نابینایان برای مناسب سازی در سطح شهر شد و افزود: برخی اوقات شهرداری برای مناسب سازی هزینه هایی انجام میدهد ولی کارگشا نیست.

وی، زمینه فرهنگ سازی از مسئولان دولتی را انتظار دیگر نابینایان عنوان کرد و گفت: آروز می کنم در جامعه ای زندگی کنیم که ملاک زندگی کردن در آن حس بینایی نباشد؛ جامعه ای باشد که شرایط مناسب تری برای زندگی کردن نابینایان باشد.

انتهای پیام/