امام حسین قطب نمای زندگی و بندگی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صاحب نیوز،تکرار کلمه حیات در کلمات امام حسین (ع) قابل توجه است. ایشان به مساله زندگی عنایت ویژه ای داشتند. اما یک ابهام کلیدی در در یادگیری الگوی سبک زندگی حسینی وجود دارد که امام حسین چه قدر به دنیا و زندگی در دنیا علاقه مند بودند؟

مساله از آنجا شروع می شود که اگر بگوییم امام حسین(ع) از زندگی دل کنده بودند و منتظر شهادت بودند کلامی به ظاهر صحیح در ذهن ما شکل می گیرد ولی در واقع وقتی این نگاه حضرت را در زندگی خود بررسی می کنیم، شاهد آن هستیم که با زندگی ایشان فاصله زیادی داریم.

به این معنا که ما زندگی را دوست داریم و هزاران علقه به این زندگی داریم. با این پیش فرض هیچ گاه سراغ الگویی چون حضرت نخواهیم رفت.چون در اصل مبدا با ایشان اختلاف جهت داریم. ما زندگی را دوست داریم و ایشان دوست نداشتند.

همه حرف در این ذهنیت غلط است. می خواهم بگویم امام عاشق زندگی بود. امام به زندگی دل بسته بود. شاهد سخنم محبت و علاقه شدید به فرزندان و خانواده است. شما کمی لحظات درام وداع پدر و علی اکبر جوان را در یاد بیاورید و همچنین لحظه ای که امام سر بر بالین علی اکبر گذاشته بودند و از بدن به خاک و خون افتاده علی جدا نمی شدند را بیاد آورید.

رای حسینی که می داند تا لحظات دیگری خودش هم شهید می شود همین چند دقیقه بدون فرزند بود زندگی اش را سخت میکند. تک تک روضه ها و ماجراهایی که در روضه ها شنیده ایم به ما می گوید حسین کسی بود که خانواده اش را دوست داشت. اصلا اگر دقت کنیم ما برای حسین و خانواده اش می گریم. یکبار برای غصه بی برادری اش.یک بار برای فرزندش یک بار برای خواهرش و همین طور ادامه می دهیم.

نکته دیگر آنکه امام معروف است باغ و زمین های زیادی داشتند. خب انسانی که دل از دنیا بریده این همه باغ و بستان به چه کارش می آید.
اگر حسین از دنیا دل بریده چرا یک شب مهلت خواست؟ بله برای عبادت با خدا مهلت خواست ولی یک شب در دنیا بود.
در واقع همه هنر حسین علیه السلام آن بود که از دنیایی که دوستش داشت دل کند.
دل کندن از چیزی که از آن بیزاری هنر نیست دل کندن از دنیایی که در آن هستی هنر است.

اگر بخواهیم مثالی ملموس در زمانه ی خودمان را بررسی کنیم مثل آن جوانی که عذب است و به دفاع مقدس رفته و آن جوانی که تازه داماد هست. جبهه رفتن کدامشان با ارزش تر است؟ هر چند نمی توان اینگونه ارزش گذاری کرد،ولی در حالت مساوی آن جوان تازه داماد هنرش بیشتر است. آن جوان عذب شاید از زندگی دل بریده،  ولی آن جوان تازه داماد محبت جدیدی در دلش روییده و علقه ای جدید. و همین طور مقایسه کسی که تازه داماد هست و کسی که نوزادی در راه دارد.

امام حسین(ع) هزاران علقه برای ماندن داشت، برای زندگی ولی مسیرش را کج کرد. این مساله نه تنها در زندگی و حتی در بندگی هم که بخشی از زندگی است چنین است. حسین(ع) به ما فهماند اگر در اوج عبادتی هستی،حتی اگر آن عبادت حج باشد ولی وظیفه ای دیگر داشته باشی باید حجت را تمام کنی. اگر در حال نمازی باید نمازت را تمام کنی و هزاران اگرهای دیگر.

امام حسین الگوی زندگی و بندگی اسیر نمی شود نه اسیر عبادت نه خوشی های زندگی. چرا که اگر هر دو را در جای خودش دوست داشته باشی هنر است. هر دو می تواند رهزن باشد. عابدی که وطنش در حال جنگ است وظیفه اش دعا نیست، جهاد است.

امام حسین(ع) به ما موضوعی عمیق را فهماند و آن فهم دقیق از مسائل دینی و اجتماعی است. نمی توان زندگی امام حسین(ع) را تحریف کرد. هر چند که عده ای بخواهند از جنگ و جهاد حضرت معنای گفتگو بفهمند. امام حسین مسیری روشن را انتخاب کرد و آن جهاد بود جهادی که به این سادگی قابلیت تحریف را نخواهد داشت. و هرکس نمی تواند به مردم معنای دیگری را بفهماند. که این است رمز بقای جهاد حسین. شاید کلید فهم سبک زندگی حسین(ع) این بود که امام زندگی را جهاد معنا می کردند. همان طور که شاعر گفته است ان الحیاه عقیده و جهاد…

____________

سید محمد حسین اخوان 

انتهای پیام/