همه را راه نمی دهند؛ گفتاری از شیخ عبدالقائم شوشتری

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از صاحب نیوز، آیت الله عبدالقائم شوشتری در کتاب غم عشق (گام های نخستین سیر و سلوک) می فرمایند:

یکی از دوستان بنده که الآن به رحمت خدا واصل شده است، خیاطی اهل دل بود. بنده  و ایشان مدتی خدمت آیت الله شیخ ذبیح الله ذبیحی قوچانی می رفتیم. دوست ما می گفت: من ذکر یونسیه را یک سال ادامه دادم. ذکر یونسیه در سجده با اذن استاد صاحب نفس، بسیار سازنده است، بسیار کامل کننده است، ایشان اذن داشتند، ختم مشخص را یک سال تمام ادامه داده بود.
 

گفت: بعد از یک سال، شب آخر، چهارده معصوم را در خواب دیدم. در یک اتاق تشریف داشتند و من می خواستم بروم در آن اتاق، ولی راهم نمی دادند. دربانانی بودند که مرا راه نمی دادند. یک سال ذکر یونسیه گفتم، محصولش یک شب خواب شد. چهارده معصوم علیهم السلام را از بیرون اتاق زیارت کردم؛ دربان ها راه ندادند داخل اتاق شوم.

صبح آمدم حجره، خدمت آیت الله شیخ ذبیح الله. در زدم، فرمودند: بفرمایید! تا در را باز کردم، دیدم چشمانش اشک آلود است. معلوم بود که در حال مناجات بود. همین که وارد شدم سلام دادم. بعد از جواب سلام فرمودند: بله آقاجان! راه نمی دهند! بله آقاجان راه نمی دهند، به این آسانی راه نمی دهند.

من هر وقت یاد این جمله می افتم جگرم آتش می گیرد؛ چون می دانم خیلی سخت راه می دهند. وقتی سالک به سوی خدا حرکت می کند، اول با جمال حرکت می کند، با جاذبه های الهی حرکت می کند. چندین منزل که طی کرد، به مقامی می رسد که پرده های جلال آویخته است. عبور از پرده های جلال برای هر کس میسر نیست. پرده داران همان جا هستند، حاجبان خدا همان جا هستند و افراد قلیلی می توانند راه بیابند.

انسان وقتی راه می افتد اول چراغ های سبز روشن می شود. کسانی به سوی خدا راه می افتند که قبلۀ جانشان خدا باشد. همان طوری که بدن ما قبله ای به نام کعبه دارد، روح ما هم قبله ای به نام خود خدا دارد. قبلۀ بدن، کعبه است. اما قبلۀ جان، خود ذات الله جل جلاله است. از الله تعالی یک پله پایین بیایی، مظهر اتم خدا، امام عصر علیه السلام است.

کسانی که به سوی بهشت حرکت کرده اند رو به خدا نیستند. کسانی که برای ثواب عبادت می کنند رو به خدا نیستند. کسانی رو به خدا هستند و روح و جانشان رو به قبله است که عاشق خدا شده اند. این ها که رو به خدا راه می افتند؛ اول چراغ های سبز جمال جلوی رویشان روشن می شود. مرتب می گوید: بیا! بیا! بیا! دروازه ها قبل از رفتن باز می شود، ولی وقتی انسان یک مقدار جلوتر رفت و به پرده های جلال رسید کار بر  سالک سخت می شود.

این جاست که باید زرنگی کرد و بر کشتی امام حسین علیه السلام سوار شد. زیر چتر ائمه علیهم السلام حرکت کرد. اگر امام حسین علیه السلام راه نداد، زیر چتر امام رضا علیه السلام برود که امام رئوف است. اگر ایشان راه ندادند، زیر چتر حضرت علی علیه السلام حرکت کند که ایشان امام المتقین است. بالاخره یک بهانه ای پیدا کند. اگر چهارده معصوم راه ندادند، در کشتی کوچک حضرت علی اصغر علیه السلام شود؛

بالاخره « در دل دوست به هر حیله رهی باید کرد».