به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از حیا، این روزها فاجعه‌ی جانگداز منا همزمان شده است با پیروزی رزمندگان اسلام در دوران دفاع مقدس؛ این فاجعه اسف بار یادآور مناسبتی دیگر نیز می باشد و آن جمعه خونین سال ۶۶ و کشتار حجاج ایرانی شرکت کننده در راهپیمایی برائت از مشرکین و همین تقارن باعث شد به سراغ بانویی برویم که نشانی از هر دو واقعه در سینه دارد؛ هم جمعه خونین سال ۶۶ و هم دفاع مقدس. او به روایتی مادر شهید است و به روایت دیگر فرزند شهید. فرزندش در سال ۶۱ در حماسه فتح خرمشهر در سرزمین مقدس شلمچه آسمانی شد و مادرش در جمعه خونین سال ۶۶ در مراسم برائت از مشرکین پر کشید و رفت.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, حیا,خبرنگار پایگاه تحلیلی خبری حیا؛ گپ و گفتی با این مادر بزرگوار میهن صورت داده که خواندن آن می تواند جذاب باشد و درسی باشد برای سایرین:
,
حیا؛ لطفا کمی در مورد اخلاقیات پسرتان عبدالرسول سنایی بگویید؟
از کودکی نسبت به سایر برادرانش بچه آرام تری بود. سرش به کار خودش بود؛ ۱۶ ساله که شد ۵ بار تصادف کرده بود، یکبار هم از کوه پرت شده بود و پایین سر و صورتش به شدت زخمی بود.
,
حیا؛ برایمان بفرمایید چه چیز باعث شد که عبدالرسول راهی جبهه شود؟
عبدالرسول مغازه در و پنجره سازی داشت، برای یک سروان ارتشی در و پنجره های خانه اش را ساخت و همین باعث شد که با او ارتباط برقرار کند و با جنگ آشنا شود؛ بعد از مدتی هم یک کانتینر برای جبهه ساخت و این هم واسطه آشنایی بیشترش با جبهه شد. بعد هم آمد و گفت که قصد رفتن دارد…
,
حیا؛ قبل از اینکه به جبهه برود تغییر یا تحولی در رفتارش مشاهده نمی کردید؟
خبر مفقود شدن یکی از دوستانش توی محل پیچیده بود، مادر آن دوستش آمد و از رسول سراغ پسرش را گرفت اما رسول هم خبری نداشت؛ فردای آن روز خبر پیدا شدن جنازه دوستش آمد؛ وقتی به او گفتم جواب داد خوب به سلامتی. ولی امکان هم داشت که پیدا نشود! یکی اسیر می شود، یکی جنازه اش توی آب می افتد … آن یکی میسوزد و… ولی شما باید خودتان را آماده هر اتفاقی بکنید…
با همین حرفها به دلم افتاد که دیگر نمی بینمش. قبل از رفتن عمه اش گفت انشاء الله برگردی تا برایت خواستگاری برویم. فقط نگاه کرد و چیزی نگفت. خداحافظی کرد و رفت؛ اما دوباره برگشت؛ پرسیدم چیزی جا گذاشتی؟ گفت نه، فقط آمدم قشنگ ببینمتان. این بار رفت پنج دقیقه بعد برگشت. گفتم رسول چرا اینقدر میروی و بر می گردی؟ کمی آجیل از عید باقی مانده بود گذاشتم گوشه کیفش؛ گریه ام گرفته بود، گفتم برو خدا به همراهت… رفت و دیگر برنگشت.
جنازه اش برنگشت تا ۹ سال بعد. دوستانش می گفتند تیر خورده توی قلبش اما وقتی برگشت جای تیر روی تمام مدارکی که همراه داشت بود حتی روی پلاکش.
,
,
,
حیا؛ شما فرزند شهید هم هستید؛ اگر امکان دارد کمی هم از مادر شهیدتان بگویید؟
مادرم شهیده معصومه سنایی؛ زنی خیرخواه بود و همیشه دستش به کار خیر می رفت، جهیزیه دختران را جور می کرد؛ برای غصه های همه دل می سوزاند و از هیچ کاری دریغ نمی کرد، جوان بود که شوهرش را از دست داد و دو تا بچه کوچک را با خیاطی و کار کردن سر زمین های مردم بزرگ کرد.
بزرکترین آرزوی مادرم دیدن خانه خدا بود؛ واجب الحج نبود اما با کار و زحمت خرج سفر مکه اش را جور کرد تا اینکه بالاخره در سال ۶۶ عازم حج شد؛ در سال ۶۶ دولت سعودی با گلوله، گازهای خفه کننده و سطل های شن و آجر که از بالای ساختمان ها پرتاب می کرد از حجاج استقبال کرد و آن ها را کشت.
مادرم بر اثر استنشاق گازهای خفه کننده و ضربه‌ای که به سرش خورده بود به شهادت رسید اما جنازه اش با سه ماه تاخیر به ایران بازگشت.
,
,
,
یادشان گرامی و راهشان پر رهرو باد…
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه