روبان سیاه روی گرده پلنگ

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانااوزه، مرد محبوب فوتبال‌نویسان قدیمی ایرانی بوده است کسی که تصویرش در بازی‌های معجزه‌‌آسای پرتغال در جام جهانی 1966 بارها در هفته‌نامه کیهان‌ورزشی منتشر شده تا الگویی برای فوتبالیست‌های جوان ایرانی باشد. 
برای نویسندگان کیهان ورزشی اوزه بیو با لقب چسبان «پلنگ سیاه» قهرمان واقعی این جام بود. بیو اگرچه حدنصاب افسانه‌یی ژوست فوتن فرانسوی را که با سیزده گل آقای گل جام جهانی قبلی شده را تکرار نکرد، اما انگار نماینده ما جهان‌سومی‌ها و چپی‌های نصفه و نیمه در این رقابت بزرگ جهانی بود . 
اوزه بیو دراین تورنمنت چند نمایش خارق‌العاده داشت ؛ از جمله نمایش درخشانش در مقابل کره شمالی، رقابتی هیجان‌انگیز که با شد روع توفانی کره آغاز شد و با گلزنی اوزه بیو به پایان رسید. آنها با پنج گل کره را شکست دادند و به مرحله بعدی رسیدند. 
اگر جام جهانی 1966 را از کیهان ورزشی‌های نم‌گرفته دنبال کرده باشید می‌دانید که اودیسه پلنگ موزامبیکی با شکست دو – یک مقابل انگلیس در مرحله نیمه نهایی به پایان رسید. آن وقتها  انگار این شکست تلخی برای ایرانی‌ها بوده، ایرانی‌ها که احتمالا با چشمانی اشکبار مصدومیت پله محبوب‌ترین فوتبالیست آن روزهای جهان را در این جام جهانی نحس تحمل کرده و حذف برزیل را با کلی بغض قورت داده بودند. 
در آن زمانه خیلی غریب لابد قهرمانی پرتغال یک التیام واقعی برای پدران ما بود که با قهرمانی انگلیس در جام جهانی خوشحال نمی‌شدند. جالب اینکه آخرین امید آنها با آلمان و فرانتس بکن باوئر بود،‌ اما انگلیس اوج گرفته در فینال چهار – دو آلمان را برد و قهرمان شد. با این حال بیش از ستایش جفت هرست که سه گل در فینال جام جهانی زد ایرانی‌ها از آرژانتین، پرتغال، اروگوئه، برزیل و آلمان می‌خوانند و البته از بابی مور و رفتار جنتلمنانه‌اش که خب در بین انگلیسی‌ها یک آدم سوا و متفاوت بود.
اوزه بیو بعد از جام جهانی 1966 هم سال‌ها از چهره‌های جذاب دو مجله هفتگی ورزش ایران بود.بازیکنی که با بنفیکا به قهرمانی اروپا رسید تا همه ایرانی‌ها برایش لبخند بزنند و خوشحال شوند از کسب افتخار توسط یک ستاره سیاهپوست اهل مستعمره پرتغال،‌ موزامبیک.
 ما ایرانی هستیم ؛ علاقمند به کاراکترهایی که پیشینه‌یی غیراشرافی دارند. همان طور که پله، محمدعلی و یاشین محبوب‌ترین چهره‌های ورزش جهان در بین ورزشی نویس ها و البته ورزشی خوان ها  بودند. ورزشکاران سر آمدی که صدها مطلب درباره پابرهنگی‌شان در دوران کودکی نوشته شده بود.
امروز ، نسل جوانتر ، بیو و هم عصران او را نمی شناسد ؛ اما آنها بودند که با نبوغ شان فوتبال را تبدیل به مهم ترین ورزش دنیا کردند. نسلس که فوتبالشان  آمیزه ای از نبوغ و شرف و خون بود .
 یادشان به خیر. روحشان شاد.

انتهای خبر