دفاع مقدس نسخه ای برای روی پای خود ایستادن است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به گزارش سرویس یادداشت «لاهیجان»، محمد امیری میکال ضمن تبریک فرارسیدن آغازسال تحصیلی و بهار علم ودانش بر پویندگان علم ودانش و گرامیداشت هفته دفاع مقدس نوشت:

سال‏هاست که آسمان، کوچ غریبشان را بر شانه ‏هایمان، پرنده می‏تکاند و آفتاب، مسیر چشمان شان را با انگشت نشان می‏ دهد و می‏ گرید.

سال‏ هاست که رفته‏ اند و بادها، بوی پیراهن شان را بر خاکریزهای بسیار، مویه می‏ کنند. آنان انعکاس روشن خورشید در رودخانه‏ های سرخ حماسه‏ اند. دلشان، دریا می‏ نوشت و نگاه شان، توفان می‏ سرود. برخاستند؛ آن هنگام که نفس‏ های سرما، پنجره‏ ها را سیاه کرده بود و شهر، می‏ رفت که در اضطراب ثانیه‏ های تجاوز، کمر خم کند.

برخاستند و با قدم‏ های استوارشان در رگ های وطن، خون زندگی جاری شد. پلاک بر گردن و چفیه بر شانه، جاده‏ های صلابت را پشت سر گذاشتند و خاک را لبخند کاشتند. پا در رکاب ستاره و باران، آسمان عشق را تا دورترین‏ ها درنوردیدند و اینک، ما مانده‏ ایم و این خاک مردابی. ما مانده‏ ایم و تکثیر بی‏ وقفه ابرهای خاکستری.

رفته‏ اند و باران‏ ها را با خود برده‏ اند و فصل‏ هایمان، بی‏ جوانه و آفتاب مانده‏ اند. کوچه‏ های شهر را که ورق می‏زنم، نامشان را بر پیشانی افتخار این سرزمین، درخشان می‏ یابم، تقویم‏ ها جفا کرده‏ اند، اگر تنها به چند روز برای شهیدان بسنده کنند. قلم‏ های منظوم اگر کم بگذارند، در حق خون، کوتاهی کرده‏ اند.

پوتین‏ ها فقط اندکی از رشادت بچه‏ ها را پیش بردند. معبرها فقط مقداری باریک، برای شناخت آنان گام برداشتند.کوله‏ های همت آنان، واکنش سبزی بود در برابر خزان‏ زدگی و هجوم اتفاقِ پاییز.

آنجا که آنان رفته بودند، چشم‏های ما، حرفی برای گفتن نداشت. همه حرف‏ها را با لبخند و گریه‏ ها می‏زدند. خاکریزها، گواه خوبی هستند بر اشک‏ های چکیده از دعای کمیل‏ شان. شب‏های جمعه بعد از آنها، تاولی است بر گام‏ های نرفته ما. اُنس با واژه‏ های دنیایی، برای لب‏های ما ماند و شگفتا از آنان که در جبهه، با لحن‏ های متفاوت، استقامت را به شعر درآوردند!

آن‏گاه که مفاتیح یا اسلحه به دست می‏ گرفتند، غزل‏ هایی از ملکوت، در چهار گوشه سنگر گُل می‏کرد برادر! خواهر! ما بدهکاریم! ما به آن روزها و شب ها بدهکاریم. ما به آن مادر و پدرکه با اشک و گریه، فرزندشان را روانه جبهه کردند، بدهکاریم. به آن خانمی که بغضش را در گلو خفه کرد تا سد راه شوهرش نشود، به آن نوزاد سه ماهه که حسرت گفتن کلمه «بابا» را تا همیشه بر دل خواهد داشت، بدهکاریم.

به مظلومیت آن شهیدی که دلش برای تنها دخترش تنگ می‌شد، اما فرصت بازگشت به خانه را نداشت، بدهکاریم.

به بزرگی و غرور آن امیر ارتش که به او گفتند دخترت روی تخت بیمارستان منتظر دیدن توست، برگرد، اما او بخاطر صدها جوان هم سن و سال دخترش حاضر به ترک جبهه نشد و تنها زمانی به خانه برگشت، که جسد دخترش را دفن کرده بودند!… ما بدهکاریم.

ما به اندازه قطرات اشک مادران و همسران، به اندازه قطرات خون به ناحق ریخته، بدهکاریم.

به مظلومیت، معصومیت دختران و پسران بابا ندیده، به گریه‌های شبانگاه همسران شوهر از دست داده، بدهکاریم.

به بزرگی پیرمردی که کمرخم نکرد و برجنازه تنها فرزندش نماز خواند، بدهکاریم. ما به نام هزاران هزار شهید ، جانباز، اسیر، به هزاران هزار خانواده ، هزاران هزار پدر و مادر، هزاران هزار کوچه که نام شهید را بر آن گذاشته‌اند، بدهکاریم.

ما به امام (ره) … ما به ایران، به اسلام بدهکاریم…..

دفاع مقدس بهترین الگو و نسخه‌ای بی‌نظیر است که سال‌ها پس از دوران دفاع مقدس نیز می‌توانیم با استفاده از آن روی پای خودمان باشیم.

انتهای پیام/ج