عید قربان؛ تجلی ایثار و فداکاری / روزی که انسان در برابر معشوق، هیچ بودن همه چیز را می‌پذیرد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کُردتودی، عید قربان یکی از اعیاد مهم مسلمین است که برخلاف بسیاری از اعیاد، مورد اختلاف نیست؛ چرا که همه فِرَق مسلمین این روز را عید محسوب می کنند.

عید قربان فقط مخصوص مؤمنین نبوده، بلکه همه مسلمین در آن سهیم بوده و اعتقاد بر این است که این گردهمایی عظیم، رهیافتی برای رسیدن به اعتصام به حبل الله است که یکی از مهم ترین دستورات اجتماعی اسلام است.

مناسک حج که در اوج عظمت آن عید قربان قرار دارد، علاوه بر رسیدن به توحید عاملی است مؤثر برای نیل به انسجام و همبستگی هر چه بیشتر مسلمانان.

لذا بزرگان دینی ما به این مسأله بارها تأکید کرده اند که بهترین عمل در این روز برائت از مشرکین و شیاطین حقیقی عالم است و این مهم میسر نمی شود مگر با انسجام و همدلی تمامی مسلمین با هر فکر و عقیده و مسلکی که باشند.

حجاج در ادامه اعمال روز عید با کوله باری از عقیده و جهاد، رو به سنّت قربانی می آورند و آن را به پیشگاه پروردگار هدیه می کنند و به دستور الهی جامه عمل می پوشانند که فرمود: «فـَمَنْ تَمَتَّعَ بِالعُمْرة اِلَی الحَجِّ فـَمَا اسْتَیْسَرَ مِنَ الْهَدْیِ.»

برگزاری جشن عید سعید قربان در استان کردستان همواره با آیین ها و سنت های خاص و ویژه این منطقه همراه بوده ولی امروزه متاسفانه این سنت ها در میان مردم کم رنگ شده و دید و بازدیدهای مردم با همدیگر در این روز جای خود را به ارسال پیامک داده است.

در گذشته های نه چندان دور و با نزدیک شدن به روز عید سعید قربان خانواده های مختلف با آماده کردن حیوانی که قرار بود در آن روز قربانی شود، تمهیدات لازم را انجام می دادند و در کنار آن سایر خانواده های همسایه و فامیل نیز در این کار همکاری می کردند و شب قبل از عید، گوشت قربانی می شد و صبح قبل از اقامه نماز عید، گوشت های قربانی به صورت مساوی در بین تمام افراد همسایه به ویژه نیازمندان توزیع می شد.

یکی از آیین های خاص در استان کردستان که به اصطلاح محلی به آن "گردن آزادی" می گویند، در دو عید فطر و قربان بسیار مورد توجه بود که خوشبختانه همچنان این آیین در عصر حاضر نیز انجام می شود بعد از اقامه نماز عید سعید قربان در مساجد و تکایا، امام جماعت مسجد به همراه افراد حاضر در خانواده هایی که از عید گذشته تا این عید یکی از بستگان خود را از دست داده بودند حاضر شده و با قرائت فاتحه، از خانواده متوفی درخواست می کردند که آن ها نیز همچون دیگر مردم این عید را گرامی بدارند.

آن کسی که به قربانگاه می رود و گوسفندی را ذبح می کند، در حقیقت با حرکتی نمادین عزم از میان بردن هوس ها و وابستگی هایش را می کند و آماده ایثار و فداکاری می شود. این عمل را از آن جهت که عبادت و وسیله تقرّب به خداست، قربان گویند.

بخشش و قربانی و تقسیم آن در میان مردم بویژه تنگ دستان به معنای دستگیری و تعاون است. وقتی حاجی در روز عید به شکرانه انجام مناسک حج، موظف می شود تا حیوانی سالم و کامل را بکشد و گوشت آن را به نیازمندان بدهد، این عمل خود عامل نزدیک شدن به خدا می گردد و انسان را مشمول عنایت الهی می سازد و هم بر حسب مصرف، عامل ایجاد محبّت بین انسان و افراد جامعه می شود.

این گونه است که بین مسلمانان رابطه ای صمیمی به وجود می آید که خود یکی از عوامل و زمینه های انسجام است و بدین صورت تعاون و همبستگی اجتماعی در اعمال خیر و نیکوکاری در میان مردمان افزایش می یابد.

از طرف دیگر، اگر تقسیم قربانی صحیح انجام گیرد، میلیون ها گرسنه سیر می شوند و بدینوسیله بین غنی و فقیر، ارتباط برقرار می گردد که این همان انسجام و همدلی مورد توجه شارع است.

از دیگر نمادهای قربانی «مساوات» است؛ به طوری که تقسیم گوشت قربانی به سه قسمت و استفاده شخص حاجی از آن شاهد گویایی بر این مساوات است. و در این صورت یکی از مصادیق تفرقه از بین می رود و همه به این قول پیامبر اعظم (ص) که درخطبه حجةالوداع فرمود: «مردم؛ پروردگار همه شما یکی است و پدر همه شما یکی است؛ همه از آدم هستید و آدم از خاک است؛ عرب را بر عجم فضیلتی نیست، مگر به تقوا.» این عمل در حجّ، عدالت اجتماعی اسلام را منعکس می کند و خود عاملی است بر انسجام و اتحاد بین همه مسلمین جهان.

انتهای پیام/