رخت ماتم شمس الشموس بر تن زنان نوغان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از سایت مشهد پیام، روز شهادت امام مهربانی ها که می رسد شعله های عشق بر دل های عاشقان زبانه می کشد واشک ها مهمان چشم ها می شود.

از قهرمانان خراسان می گویم، نشانی شیرزنانی را می دهم که 1200 سال پیش در رثای امام رئوفشان رخت ماتم به تن کردند، کابین به شوهرانشان بخشیدند تا اولین کسانی باشند که در ماتم عزای امام زمانشان شرکت می کنند. اگر سراغ آن زیبا جوانان را می گیرید بیایید تا من برایتان بگویم آن ها چه کردند.

در حوالی حرم عشق، محله ای است که زنان آن اولین سوگواران علی بن موسی الرضا علیه السلام بودند. این شیرزنان اولین ها بودند که مویه کنان غم عزای شمس الشموس را به مادرش زهرا تسلیت گفتند.

آمدند تا تن غمبار و مطهر غریب توس را که با زهر مامون عباسی به آسمان پرواز کرده بود را با اجرای تشیع جنازه ای با شکوه به خاک بسپارند.

فدای غریبی ات آقا؛ گر چه خواهر نداشتی اما این زنان نگذاشتند که غریبانه تشییع شوی و با هم یکی شدند تا شما غریب نباشی.

رسم ویژه عزاداری زنان نوغان، رسم دلنشینی است که بر دلهای بی قرار آتش می زند و بی اختیار اشکها را جاری و قلوب محزون را مهیای مرثیه سرایی عارفانه می کند.

آیا می توان از خراسان ماتم زده گفت اما از نوغان نگفت؟ آیا می توان از مشهد گفت اما از حماسه سازی زنانش نگفت؟

کوچه های تنگ و باریک اطراف خیابان طبرسی را پشت سر می گذارم تا به محله نوغان می رسم، همان محله مشهور که شهرتش را از حماسه سازی زنانش دارد.زنانی که بعد از شهادت حضرت رضا علیه السلام نام فرزندانشان را به یاد امام غریبشان رضا و محمد رضا گذاشتند.

سراغ مسجدی را می گیرم که آن هم به نام رضاست.

مسجد الرضا مملو از زنانی است که ازساعات آغازین صبح در این مکان گرد هم آمده اند و منتظرند تا به یاد 1200 سال پیش در عزاداری امام مهربانی ها شرکت کنند.

می گویند هر جا دلت شکست آنجا بیا برویم.این جا دل ها همگی شکسته است که اینچنین می گریند.نمی دانم چگونه است که امروز کوچه های تنگ نوغان این همه جمعیت انبوه را در خود جای داده است و پذیرای این همه عزادار شده است. گویا نوغان به احترام عزاداران آغوش باز کرده است.

می گویند آمده اند تا رسم دیرینه زنان نوغانی را احیا کنند. آمده اند تا بگویند رضا جان اگر ما هم 1200سال پیش بودیم همان کار زنان نوغان را می کردیم و مهریه که هیچ؛ جانمان را فدایت می کردیم.

بغض هایشان آرام می ترکد و اشک ها مهمان چشم هایشان می شود.

فریاد وای رضا کشته شد از هر کوچه به گوش می رسد و صدای الله اکبر و لا اله الا الله زنان طنین انداز کوچه ها شده است. ودر حالی که گروه گروه راه حرم قدسی را در پیش می گیرند، شیون و زاری می کنند و بر سر و سینه می زنند.

اینجا شال عزای شمس الشموس بر گردن زنان نوغان است و لباس ماتم بر تنشان.

از میان انبوه جمعیت، دخترکی را می بینم که کنار خیابان کفش زنان عزادار را واکس می زند و تمیز می کند. چادرش را محکم گرفته و به عزاداران تسلیت می گوید.

تابوتی را می بینم که مزین به پارچه سبزوگلهای سرخ است . از میان جمعیت تابوت را عبور می دهند و مردم گلهای در دستشان را پر پر میکنند و بر روی تابوت می ریزند و آن را حمل می کنند.

امروز در و دیوار نوغان یکصدا رضا رضاست.

اینچنین است که تاریخ وامدار نوغان می شود و صفحات تاریخ را اگر رقم بزنیم نام این شیرزنان به عنوان حماسه سازان ایران زمین ثبت شده است.

بر ماست که نگذاریم نامشان در زیر غبار تاریخ مدفون بماند.

انتهای پیام/