رزمنده ای که نگذاشت جنازه همرزمش در سه راهی مرگ باقی بماند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از نیکنما، یکی از افتخارات بزرگ کشور ایران هشت سال دفاع مقدس است، که شهدا و جانبازان زیادی در راه حفظ مملکت و ثبات فرهنگ اسلامی جان فدایی کردند. شهدای هشت سال دفاع مقدس با رشادت ها و دلاوری های خود تمامی توطئه های دشمنان را نابود کردند و با از خود گذشتگی های زیاد دژی از امنیت و آسایش را برای ملت ایران در برابر هجوم هر توطئه ناجوان مردانه و تهاجم های فرهنگی ایجاد کردند.
بمناسبت هفته دفاع مقدس خبرنگار نیکنما با یکی از جانبازان هشت سال دفاع مقدس به گفت و گو می پردازد که در ادامه می خوانید.
علیرضا دلخوش جانباز شیمیایی، یکی از دلیر مردان هشت سال دفاع مقدس است که ۱۲ ماه از سالهای جوانی را در جبهه حق علیه باطل به دفاع ازمیهن خود پرداخته است.

مهم ترین دستاورد دفاع مقدس ایجاد آسایش و آرامش است
وی از جمله مهم ترین دستاورد های دفاع مقدس را کوتاه شدن دست افراد نابکار از نظام جمهوری اسلامی عنوان کرد و افزود: کنار هم بودن تمام قومیت های ایران ،احیاشدن مساجد و فراهم شدن آسایش و آرامش مردم از دیگر از دستاوردهای دفاع مقدس است.
دلخوش در ادامه گفت: فرارسیدن این هفته برای مردم یاد آور رشادت های مردان خدایی است که با در دست داشتن جان خود در مقابل دشمن مقاومت کردند و جانبازان وخانواده های شهدا نیز در این ایام خاطرات شیرین و تلخ خود را مرور میکنند.
 

خاطرات عملیات کربلای ۵
وی تصریح کرد: در سال ۶۵ گروهانی ۶۰ نفره در عملیات کربلای ۵ از شلمچه به سمت مرزهای عراق در حرکت بودن که باید از سه راهی به نام سه راه مرگ عبور میکردند تا به مقصد مد نظر برسند اما تنها ۲۰ نفر توانستند از این سه راهی عبور کنند و ۴۰ نفر از همراهان جام شهادت را سرکشیدند.
دلخوش ادامه داد: از جمله ۲۰ نفری بودم که ازسه راهی عبور کردند که در هنگام مبارزه با دشمن ترکش خمپاره به شانه راستم اصابت و بی هوش شدم و زمانیکه به هوش آمدم متوجه شدم روی زمین کشیده می شوم و به سختی چشمانم را گشوده و دیدم یکی از همراهان پای مرا در دست گرفته و به سمتی می کشد و با ناله ای پرسیدم مرا کجا می برید، که با بلند شدن صدایم از حرکت ایستاد و گفت فکر کردم شهید شده ای نخواستم جنازه ات به دست دشمنان بیفتد یا در خاک عراق باقی بماند.
 

ستون خانواده همسران جانبازان هستند
بانوی خانواده از درد های عصبی جانباز میگوید: در بدن همسرم ۴ ترکش باقی مانده و اکنون بودجه مالی برای درمانش در اختیار نداریم همچنین بارها به اداره بنیاد شهید مراجعه داشته ایم اما حمایتی در راستای بهبودی بهتر همسرم نبوده و وی روزانه فشارهای عصبی زیادی را متحمل می شود.
بزمانی ادامه داد: بچه‌ها به سن ادامه تحصیل و دانشگاه و ازدواج رسیده‌اند و نیاز به حمایت دارند، اما هیچ نوع امکاناتی از بنیاد دریافت نمی‌کنند.
وی افزود: فشار های عصبی پرخاش های غیر کنترل شده ای دررفتار همسرم ایجاد میکند که در این میان من تنها ستونی برای حمایت های عاطفی همسر جانباز و فرزندانم هستم که باید تمام اعضای خانواده را از اسیب های اجتماعی دور نگه دارم.
بزمانی خاطرنشان کرد: امیدوارم اقداماتی از سازمان های مربوطه در راستای بهبود وضعیت جانبازان و شرایط زندگی اعضای خانواده هایشان صورت گیرد.
انتهای پیام/گ