به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پایگاه خبری بوئین میاندشت، محمد جواد شریعت، استاد دانشگاه می گوید: در سال یک هزار و ۳۳۲ شمسی ، من و عده ای از دوستان تصمیم بر خواندن نماز به زبان فارسی گرفتیم که این فکر خانواده های ما را ناراحت کرده و به فکر چاره انداخت . آنها هم (پدر و مادر ها) پس از تبادل نظر با هم تصمیم گرفتند اول خودشان ما را نصیحت کنند ، چون پند دادن آنها تأثیری در ما نداشت ، ما را به نزد یکی از روحانیون بردند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, بوئین میاندشت، , بوئین میاندشت، ,آن روحانی وقتی از جریان اطلاع پیدا کرد ما را نجس و کافر دانست و با ما برخورد بسیار بدی کرد و این عمل او ، ما را در انجام این کار مصمم تر کرد.
,روزی والدین یکی از دوستان ، آیت الله حاج آقا رحیم ارباب را به ما معرفی کرد که این نظر، مورد تأیید همه قرار گرفت . در روز موعود من و دوستان به محضر حاج آقا رحیم رسیدیم ، در همان لحظات اول چهره ی نورانی ایشان ما را مجذوب خود کرد و پس از پذیرایی شروع به پرسیدن سوالاتی از ما کرد.
,ایشان به تناسب تحصیلات و رشته ی ما سوالاتی را پرسیدند که ما در جواب دادن به سوالات، مشکل داشتیم و این بزرگوار با این کار ما را خلع سلاح کرد و خواست به ما بفهماند که آن دروس جدیدی که شما می خوانید من بهترش را می دانم ولی به آن مغرور نشده ام.
,ایشان به سراغ موضوع اصلی رفتند و گفتند: من هم در جوانی به فکر خواندن نماز به زبان فارسی بودم ولی در ترجمه آن به مشکل بر خوردم.
,او از ما خواست تا یکی از دیگران که مسلط تر است به این سوال جواب دهد که : بسم الله الرحمن الرحیم را چگونه معنی کرده اید؟
,جوان گفت: به نام خداوند بخشنده ی مهربان
,حضرت ارباب فرمودند در مورد (بسم) ترجمه (به نام) مشکلی ندارد اما (الله) قابل ترجمه نیست زیرا اسم عَلَم (خاص) است برای خدا و اسم عَلَم را نمی توان ترجمه کرد و با ذکر مثال گفت : مثلا اگر اسم کسی (حسن) باشد ، نمی توان به او گفت زیبا چون اگر به حسن بگوییم زیبا حتما خوشش نمی آید.
,آیت الله از ترجمه ی (رحمن) و (رحیم) هم پرسید و ایرادات فراوانی به ما گرفت و در ادامه به ما گفت من هم در جوانی قصد داشتم نماز را فارسی بخوانم ولی با همین مشکلات مواجه و منصرف شدم.
,ایشان گفتند این تازه اولش بود و اگر به بقیه آیات بپردازیم موضوع خیلی پیچیده تر است.
,در این جا همه ما شرمنده شدیم و از حضرت ایشان عذر خواهی کردیم و پس از پذیرایی مجدد محضر این بزرگوار را ترک کردیم و با اعاده ی نماز هایمان دست از کار جاهلانه ی خود برداشتیم.
,انتهای پیام /
]
ارسال دیدگاه