مثنوی اشک و آتش

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا، و به نقل از خبرنگار پیک هشترود، به مناسبت شهادت جان‌سوز«ریهام دوابشه» مادر نوزاد فلسطینی که توسط صهیونیست‌ها زنده سوزانده شد،مثنوی اشک و آتش به این شهیدۀِ مظلوم و نوزاد شهیدش علی دوابشه تقدیم می‌گردد .

کربلا برپا دوباره از تو عشق  – اشک و آتش، قصۀِ سوگ است و عشق

سینه‌ها می‌سوزد از داغی گِران – بسته بارِغم به محمل ساربان

آتش اندر خِرمنِ دل پُر شَرَر  – می‌چکد از دیده‌ها خونِ جگر

زآتش دل می‌نویسم آه را – درد و رنج و ماتمِ جانکاه را

بُرده آنچه از دلم آرام را – در میان شعله‌ها «رِیهام» را

می‌نویسم غِصۀ آلام را  – ظلم و جورِ قومِ خون آشام را

بُغضِ آتش در گلوی آه را    – غرقه شبنم دیدۀِ الله را

می‌کشم در چشم باران اشک را – زخم شانه، ظلم و جور مشک را

اشکِ آتش می‌چکد بر دامنم  –   کوچه‌ها را عطر باران می‌زنم

می‌سُرایم ژاله را بر چشمِ اَبر   – بی‌قراری‌های قلبِ تنگِ صبر

بی‌قرار رنجِ آتش فام را   – می‌نویسم قِصۀ «رِیهام» را

از زبانش می‌سُرایم درد را   – آنچه با او ظلم آتش کرد را

شعله شعله می‌زند سر از دلم – گشته خاکستر تمام حاصِلم

همچو قُقنوسم میان شعله‌ها    – چون شَرَر در خلسۀِ آتش رها

گشته‌ام خاکستر از بیدادِ نار- شام ظلمت کِشته هستم را به دار

رنج و ماتم بر دلِ تنگم حریص – اشکِ آتش گونه‌ام را کرده خیس

گِرد شمع بی‌کسی پروانه‌ام   – می‌زند سر آتش از کاشانه‌ام

می‌زنم در دود و آتش، بال و پر   – می‌کشم فریادِ خونین از جگر

کین منم خنیاگر آوای عشق     –     در میان شعله‌ها بر پای عشق

می‌چکد خون از لب تفتیده‌ام   – می‌زند سر شعله‌ها از دیده‌ام

رقص آتش می‌کنم در بزمِ سوز – نقش باران می‌کِشَم بر چشم روز

بسته تاول دل مرا از سوزِ درد   – ز آنچه آتش با پَرِ پروانه کرد

آشیانم را شرر افروختند  – کودکم را پیش چشمم سوختند

بغضِ سردم بسته گریه راه را   –   می‌زنم آتش به سینه آه را

لشکر شب بر وجودم تاخته –   خان و مانم را شرر افراخته

اندر آتش کودکم را سوخته     – کرده غارت هرچه ام اندوخته

چون شقایق سینه‌ام پُر داغ عشق     – مادرم من، باغبانِ باغِ عشق

باغبانِ غنچه‌هایِ نازِ یاس –   غرقِ عشقی آسمانی، بی‌قیاس

در میان آشیانِ کوچکم  – دل خوشِ با خنده‌هایِ کودکم

شبنمِ چشمانِ خیسِ یاس‌ها –   مادرم من، مَأمَنِ احساس‌ها

کُلبه ای بودم میانِ دَشت عشق    – کودکانم را در او گُلگَشتِ عشق

سینه مالامال مهر و عشق و شور — زیرِ بارِ کوهِ غم، سنگِ صبور

ماه تابانِ شبستانِ خیال   –     چون شراب چَشمۀِ کوثر زُلال

دل‌خوشِ لبخندِ طفلِ نازِ خویش – خود یگانه محرم با راز خویش

در میان سیلِ درد و رنج و غم   –   بیرق سبز محبت را علم

همچو لیلا، عاشقی پابَستِ عشق  – دل مرا با لاله‌ها پیوسته عشق

در کنار کودکانم مست عشق   – می‌کشیدم مویشان را دست عشق

تا که شد طی روزگار نابِ عشق  – کشته شد از ظلم شب، مهتاب عشق

چیره شد ما را یهودا زاده‌ای – تیغ کین بر حلق حق بنهاده‌ای

دور ما را روزگار خوش گذشت – روزگار عاشقی وارونه گشت

بر شقایق‌ها دَدانی کینه توز  –   زادۀِ شب چیره شد بر خِیل روز

اهرمن را زاده‌ای چون گرگ هار -آن هیولای رها و بی‌مهار

عاشقان را کرده در زندان و بند  – آتش اندر خان و مان حق فکند

آتش کینِ یهودا زاده‌ها    –   کرده برپا ظلمتی بی‌انتها

در میان آه و اشک و ناله‌ها – شعله‌ور کاشانۀِ آلاله‌ها

در میان شعلۀِ جان سوزِ نار  – می‌زنم پر واله وش ،پروانه‌وار

غرقه درد و محنتی بی‌انتها   –   می‌زنم پر در میان شعله‌ها

در میان شعله طفلم بی‌قرار    – می‌شود آرامِ در آغوشِ نار

عاشقی را تا شود او خون بها   –   کودکم می‌سوزد اندر شعله‌ها

ظلم و بیداد خزانی سردِ سرد – باغ سبز لاله‌ام پژمرده کرد

سنگِ ظلم و جورِ قومی دون و پست  – شیشۀِ عمر و وجودم را شکست

شعله زد اهریمنی بر کویِ عشق –   تا شکافد میخ در، پهلویِ عشق

در میان شعله‌ها و واهمه   – یادم آمد ناگهان از فاطمه

یادم آمد کوچه و دلواپسی   – غربتِ زهرا به شهر بی‌کسی

دست و بازو بسته دیدم عشق را  –   از نگاه او شنیدم عشق را

ضجه می‌زد بی‌صدا چشم علی    – عرش حق لرزان از خشم علی

خون دل دیدم به چشمِ ماهِ عشق   – ضجه می‌زد بی‌صدا اللهِ عشق

پیش چشم او بیامد خاتمه   –   روزگار عاشقی با فاطمه

کوچه بود و آتش و غوغا و دود   – روی زهرا گشته از سیلی کبود

بی محمد آن غریبِ هر دیار –   ضجه می‌زد فاطمه در پیش یار

بین دیوار و دری جا مانده عشق – در میان کوچه تنها مانده عشق

ابتدای کربلا را ماجرا   – دیدم آن محشر به پا در کوچه را

با غم زهرا شدم خوش درد را    –   آنچه آتش با وجودم کرد را

همچو زینب نعره آوردم بلند –   که‌ای کشیده قوم عاشق را به بند

وی دریده بچه آهوهای من    –   کرده آواره تبارم از وطن

ای یهودا زادۀِ بد اهرمن    –   کرده پرپر لاله‌ها را در چمن

زاتش کین گرچه طفلم سوختی   – آتش اندر خانه‌ام افروختی

بشنو اما این حقیقت را که او   –   آنکه دارد شیعه وصلش آرزو

اندک‌اندک می‌رسد از راه نور – آن یگانه ساقیِ بزم ظهور

وز خم زهرا شرابی صافِ صاف   – آفتابِ نابِ ظلمِ شب شکاف

کوچه‌ها را خسته از دلواپسی     –   لاله‌ها را غم نگار اطلسی

می‌رسد گم گشتۀ کنعان عشق –   تا شود روشن از او چشمان عشق

تا بگیرد انتقام خون یاس –   می‌رسد آن با محمد هم جناس

اندک‌اندک می‌رسد هنگام وصل     –   نوشِ باده از خُمِ معنای اصل

یوسف گم گشته در آفاق عشق – آن نهاده سینه‌ها را داغ عشق

می‌رسد دل‌دل سواری چون علی   – نور زهرایی ز روی او جلی

تا کند زیر و زبر کاخ ستم      –   بیرق سرخ حسینی را علم

آید از ره آن غزل پرداز عشق  – تا بگوید عاشقان را راز عشق

تا بگیرد از یهودا تخت و تاج    – درد و رنج شیعه را سازد علاج

بر شب ظلمت سحرگاه آورد  – ذکر اکبر نام الله آورد

وقت آن شد کز لب نقاش عشق   – سر خود را او نماید فاش عشق

این سخن بی پرده می‌گویم به هوش — از یمن بانگ ظهور آید به گوش

غُلغُلی اندر جهان افکنده عشق – آفتابی می‌رسد، تابنده عشق

چون حُبابی بر لب دریای آب – خانۀِ ظلمت نمایاند خراب

خرمن صهیون به آتش دَر کِشد – نعرۀِ انی اَنَا الحیدر کِشد

از میان بیرون کشد تیغ دودَم   – بوم صهیون را کشد نقش عَدَم

انتقام زادۀِ مریم کند     –   قامت قوم یهودا خم کند

ای شفیعِ ظلم اسکندر شده – هم سیاق اشعری ابتر شده

آنکه می‌نوشد زلعلش آفتاب   –   خانۀِ ظلم تو را سازد خراب

ای شفیعِ ظلم اسکندر به گوش – بشنوی تا قوم حیدر را خروش

ذوالفقار حیدری بگرفته کف –   لشکر عُشاق زهرا بسته صف

مست ذکر یا علی، یا فاطمه –   ظلم و جورت را دَهیمش خاتمه

کاخ ظلمت را به آتش در کشیم – انتقام ظلم بر حیدر کشیم

بر ولایت کی دریغ از جان کنیم   – کاخ بیداد و ستم ویران کنیم

صد سکندر گو میان باشد چه باک – عاشق زهرا نترسد از هلاک

شیعه‌ایم و همچو حیدر شب شکار – یوسف گم گشته را چشم انتظار

تا بیاید آن مه ده چهار عشق – سینۀ او مخزن الاسرار عشق

کربلا را آن علم بردار عشق  – یوسف گُم گشتۀ دَربار عشق

دم به دم نو می‌شود این داغ عشق   –   می‌رسد بوی ظهور از باغ عشق

چشم زهرا روشن از او می‌رسد   –     حیدری آن بسته گیسو می‌رسد

بوی مهدی می‌رسد از طَرفِ عشق –   اندک‌اندک می‌شود پُر ظَرفِ عشق

به امید ظهور یار ….

۱۶ شهریورماه – ۱۳۹۴-منصور نظری

پایان پیام/