فرصت سوزی های نابخشودنی در حق مردم بهمئی

 شبکه اطلاع رسانی راه دانا /مجید صائب فر:در بازار و خیابان هایت که قدم بر می دارم جدا از آن حس ناسیونالیستی که نسبت به تو دارم،معضلات اجتماعی تأسف برانگیزی مقابل چشمانم ظاهر می شود که گویی راه حلی برای ریشه کن کردن و یا به حداقل رساندن آن ها نیست و کاملا طبیعی به نظر می رسند.

صحنه هایی که مشاهده کردن آنها گاهی موی تن حقیر را سیخ می کند،اما برای عده ای عادی جلوه می نمایند.

بزرگان عزیز!

آیا اصلا به مصائب و گرفتاری های شهر خود فکر می کنید؟اصلا مفهوم گرفتاری یعنی چه؟منطقه ای که تازه سن آن دورقمی شده،شهرستانی که بافت سنتی حاکم ،آن را لب پرتگاهی برده که با یک باد شدید به عمر آن خاتمه می دهد.

خودکار آبی ام شاید برای متولیان امور سفید می نویسد، چرا که نمی بینندو نمی خواهند که ببینند .

مسائل و معضلات به وجود آمده در این شهر روز به روز بر سرعت خود می افزاید و جامعه را به بی بند و باری و سقوط به دهانه دره ای به ارتفاع کوه های ماغر،حاتم و قلعه نادر می برد .

کدام مسئول جوابگوست و چه وقت از خواب غفلت بیدار می شوند؟خدا می داند!

شاید قلم حقیر تاثیری نداشته باشد اما حداقل فریادهایم را می زنم تا شاید این جماعت بیدار شود و مردم را از سقوط به دره معضلات اجتماعی نجات دهند.

از غارت کردن معادن سنگ شیشه که در منطقه وجود دارد و معلوم نیست استخراج آن به کجا می رود و چه سودی برای ما دارد.

به شخصه معتقدم یکی از عواملی که بتواند باعث عمران،آبادی و توسعه این شهرستان شود همین معادنی هستند که عامه از آن بیگانه اند.معادنی که می توان با استفاده از احداث کارخانه و استخراج  قانونی از آنها ،روند روبه رشد توسعه و اشتغال را در این شهرستان سرعت بخشید.

از بیکاری و فقر جوانانی عرض کنم که با وجود شرایط سخت اقتصادی خانواده ها به تحصیل پرداختند و در حال حاضر چیزی جز طناب دار و مصرف داروهای اعتیاد آور نصیب آنها نشد.

از مسئولان و عزیزانی که فقط در شرایط حاد برای پست و مقامشان مردم را می شناسند و آنهایی که با هزار دروغ و کلک برای گرفتن رای به خانه های مردم می روند.

از بی آبی منطقه بگویم که با وجود شرایط و زمین مساعد برای کشت بعضی محصولات همچنان بی آب ماند.

از نهادی بگویم که جلوی کشاورز را میگیرد تا نتواند از دریاچه آب الوان استفاده کند .همچنین مانعی زدند تا نتوان از آب سیاه شیر استفاده شود و زمین های اطراف سیاه شیر،ممبی،کت،آب الوان،سرآسیاب که مطمئنا برای کشت محصولاتی چون برنج ،ذرت،انار،انگور ، پرتقال ، نارنجی ، گوجه ، بادمجان ، خارک ، پیاز ، لیمو ، خیاز سبز ، سبزی ، بادام و ... اما بی آب ماندند و ماندند.

از خودکشی جوانان و نوجوانانی و بالا رفتن سطح طلاق بگویم که خود باعث بالا رفتن انحرافات اجتماعی و ناهجاری در سطح جامعه می شود .

بدون شک از عجیب ترین شهر های ایران در این دو معضل هستیم و مسئولان عزیز به جای کشف راه حلی برای آن، مانعی برای دو گروه از جمله جامعه شناسان و روانشناسان به وجود آورده اند تا نتواند با تحقیقات و پژوهش های علمی خود راهی برای به حداقل رساندن این معضلات پیدا کنند.

از گرایش جوانان و نوجوانان به اعیتاد در سطح شهرستان بگویم که روند آن روبه افزایش است و نهادهای مربوطه دست روی دست گذاشته و منتظر کیستند؟خدا می داند.

از رفتگرانی بگویم که به جای تنظیف شهر و جداول، به دنبال جمع آوری قوطی های کهنه اند تا بتوانند با پول آنها شامپو و تاید بگیرند.

از بنرهای نصب شده در خیابان های شهر بگویم که هر روز مراسم و برنامه هایی برگزار می شود اما از بنری با موضوع اجلاس تخصصی بررسی معضلات اجتماعی خبری نیست که نیست.

بنده با تمام این وجود به شهرم افتخار می کنم اما برای فرصت هایی که برای ارتقای فرهنگ آن پیش آمده و عده ای از آن استفاده نمی کنند،غطبه می خوردم و میدانم که مردم بهمئی این فرصت سوزی ها را از هیچ مسئولی نمی پذیرند.

به قلم:مجید صائب فر- دانشجوی کارشناسی جامعه شناسی دانشگاه یاسوج

منبع:آوای ماغر

انتهای پیام/