توافق هسته‌ای و تبعات آن بر کشور

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا، به نقل از صبح توس، پس از آنکه حدود دو سال دولت اعتدال با ۱+۵ مذاکره کرد؛ موافقت‌نامه اقدام مشترک میان ایران و گروه ۱+۵ (برجام)منعقد شد، انعقاد این موافقت‌نامه با واکنش‌های متفاوتی روبه‌رو گردید؛ در این میان اظهار نظر برخی گروه‌ها و افراد سیاسی در نوع خود جالب است. به نظر می‌رسد برخی دگر اندیشان غرب‌گرا بیشتر از آن که به دنبال حفظ منافع ملی و دستاوردهای هسته ای کشور باشند به دنبال ایجاد یک پل ارتباطی بین ایران و آمریکا بودند. این را می‌شد به راحتی از واکنش ها و اظهارات آنها در طول مذاکرات هسته‌ای فهمید. به عنوان مثال زیباکلام در اظهار نظری در همان زمان گفته بود «خوب یا بد بودن و چگونگی توافق چندان مهم نیست؛ آنچه مهم است، شکستن دیوار غرب‌ستیزی در ایران است.»

صرف نظر از نقد بر این دست از ادعاها، پرداختن به این بحث در سطحی کلان، با توجه به این که مخرج مشترک افرادی از این گروه که صرفاً به دنبال شکستن تابوی آمریکا ستیزی می باشند ضرورت دارد. در واقع، فرض اساسی نگارنده این است که انعقاد نهایی توافق هسته‌ای بین ایران و گروه ۱+۵، در کنگره آمریکا و شورای عالی امنیت ملی و مجلس شورای اسلامی به تأیید رسیده است؛ چه تبعاتی از قبل این توافق بر کشور مترتب است؛
۱- تلاش لیبرال‌ها برای نفی استکبار ستیزی
از مدتها قبل برخی از گروه‌های اصلاح‌طلب غربگرا، برای توافق هسته‌ای و تأیید برجام حساب ویژه‌ای باز کرده‌اند. این را بسهولت می‌توان از اظهارات آنها در رسانه‌های این طیف متوجه شد. موضوعی که امواج و تلاطم‌های فراوانی در این گروه سیاسی ایجاد نموده است. در واقع جریان اصلاحات به دنبال آن است تا گفتمان استکبار ستیزی را از کشور بزداید؛ لذا برای ترویج گفتمان تساهل و مدرا و تبلیغ غرب گرایی با ابزار رسانه درصدد عادی سازی در بین افکار عمومی است. جریان  غربگرا تبیین این پارادایم را به صورت گفتمانی در کشور دنبال می‌نماید. بر همین اساس، از مباحث نظریه گفتمان (discourse theory) و دسترسی به حاکمیت، در ذیل دولت را در این راستا متحد نموده است. به عبارتی، این طیف با گفتمان برجسته‌سازی غیر، به دنبال هویت‌بخشی و عادی سازی آن در فضای جامعه می‌باشد.
۲-  تغییر در گفتمان انقلابی و ارزشها
مطابق با نظریه گفتمان، گفتمان‌ها خصلت آنتاگونیسمی(antagonism) دارند، یعنی گفتمان‌ها تنها در ارتباط با غیر(دگر) است که به اتقان درونی و انسجام می‌رسند و در این صورت است که گفتمان‌ها می‌توانند شکل‌های مسلط معنا و رفتار را تعیین کنند؛ در واقع، طی گذشت سه دهه از پیروزی انقلاب اسلامی، گفتمان‌ ارزشی- انقلابی جمهوری‌ اسلامی پویایی خود را حفظ نموده و پیوسته خود را بازتولید نموده است. در طول این سال‌ها ، مجموعه غرب و در رأس آن، آمریکا به‌عنوان یک گفتمان و دال‌هایی که حول آن مفصل‌بندی شده‌اند مانند استعمارگری، زورگویی، تجاوز، ستم و… همواره به‌عنوان دگر و غیر گفتمان انقلاب اسلامی برجسته شده‌اند و بخش مهمی از پیشبرد امر سیاسی در جمهوری اسلامی ایران در همین ارتباط معنا یافته است. با این حال، برخی به دنبال این موضوع هستند که با دستیابی ایران و کشورهای ۱+۵ به توافق هسته‌ای، ممکن است این‌گونه تلقی شود که جمهوری اسلامی در قبال غرب تغییر رفتار داده و تغییر در گفتمان انقلابی و ارزشها صورت گرفته است؛ که طبیعتاً تأثیرات نامطلوبی بر نیروهای وفادار به انقلاب یا به تعبیر مقام معظم رهبری، آن جریان مؤمنی که در وضعیت سخت حاضر به هزینه برای انقلاب و نظام است، خواهد داشت.
در این باره نیز باید گفت همان‌گونه که مقام معظم رهبری نیز به‌دقت بیان کردند، مذاکره با آمریکا و دستیابی به توافق، از شدت دشمنی آمریکا با نظام اسلامی نمی‌کاهد؛ زیرا تضادها و خصومت‌های موجود بین دو طرف بسیار فراتر از آن است که صرفاً با یک توافق، تمام آن‌ها حل‌شده فرض شوند. همان‌گونه که هم‌اکنون دیده می‌شود که با وجود توافق هسته‌ای و ارائه برجام و حتی دستیابی به توافق نهایی، آن‌ها نه‌تنها هیچگونه تغییر رفتاری در قبال ایران از خود نشان نداده‌اند؛ بلکه حتی گهگاه بر حجم گستاخی‌های آن‌ها نیز افزوده می‌شود. پس چه توافق جامع صورت بگیرد و چه صورت نگیرد، آمریکا هنوز دشمن درجه اول انقلاب و نظام اسلامی است و اگر در اوضاع کنونی، جمهوری اسلامی به مذاکره روی آورده است، این به معنای فراموشی دشمنی‌ها و خباثت‌های طرف مقابل نمی‌باشد.
انتهای پیام/