به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پارسیان خبر ، یکی از صیادان پارسیانی امروز در گفتگو با خبرنگار پارسیان خبر گفت: این گونه از ساردین‌ها در منطقه به «هشنه گنو» شهرت دارند و سال‌هاست که درمنطقه پارسیان مشاهده نشده و ساردین‌های رایج موجود در منطقه با گونه‌های تلف شده تفاوت دارد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, پارسیان خبر,,
وی اضافه کرد: تجربه چندین ساله صیادان در منطقه این موضوع را آشکار می‌کند که سالی یکبار «سهیل» به زمین می‌زند بعد از ۴۰ روز بالا می‌آید اما در این ۴۰ روز گرمای زمین در طول روز شدت می‌گیرد و شب‌ها خنک می‌شود و بعد از ۴۰ روز که بالا آمد آب خنک می‌شود لذا ما هنوز تا پایان سهیل ۸ روز دیگر فاصله داریم و احتمال مرگ ساردین‌های دیگر نیز بر اثر این تغییر جوی وجود دارد.
,,
این صیاد ادامه داد: نوعی از ساردین‌ها هستند که بدنشان در مقابل دمای گرما مقاومت دارد که معمولا ساردین‌های بومی منطقه چنین حالتی دارند اما ساردین دوم که به آن در اصطلاح بومی «هشنه گنو» می‌گوییم در مقابل گرما مقاوم نیست و در زمان قدیم از روغن آن برای روغن‌کاری لنج‌های صیادی استفاده می‌کردند.
,وی اظهار داشت: «هشنه گنو» مدتها است که در منطقه وجود ندارد و آخرین بار حدود ۱۵ سال مشاهده شده است.
,,
این صیاد در ادامه گفت: علت اینکه بعد از سال‌ها دوباره این‌گونه از ساردین در منطقه ما پیدا شده معلوم نیست و برای ما هم جای تعجب دارد لذا این گونه‌ها در مقابل گرما مقاومت ندارند و شاید هم برای خود کشی این مسیر حرکتی را در این فصل از سال انتخاب کرده باشند.
,,
وی در اظهار نظری قریب به واقعیت مشاهدان میدانی گفت: این گونه از ساردین‌ها پس از تلف شدن در دریا جز پوست و چربی چیز دیگری از خود باقی نمی‌گذارند و گوشت آنان در مدت زمان تا رسیدن به ساحل آب می‌شود و اگر شما دست به ساردین‌ها بزنید میبینید که بدنی کاملاً آبکی دارند که از خصوصیان هشنه گنو هست.
,,
این صیاد با تجربه پارسیانی در پایان گفت: حدود ۵ سال پیش واقعه کشند قرمز بسیاری از ماهی‌ها را از بین برد که ساردین‌ها را شامل نشد اما این اتلاف دسته جمعی آن هم از یک نمونه خاص ماهی جای سوال دارد و برای ما به عنوان صیاد فرضیه‌هایی است که با تجربه کسب کردیم و امیدواریم مسئولین مربوطه علت اصلی این اتفاق را بررسی و روشن کنند.
]
ارسال دیدگاه