آیا مجلس ششمی دیگر شکل خواهد گرفت؟!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از زیتون؛ با نزدیک شدن به انتخابات مجلس دهم، اصلاحطلبان به دنبال جا اندختن «مجلس دهم مجلس ششمی دیگر» هستند. این عده تلاش می کنند با مصادره به نفع مذاکرات هسته ای بتوانند بمانند مجلس ششم، مجلسی با اکثریت اصلاحطلبان شکل بدهند.این گزاره را می توان در فعل و گفتار این طیف سیاسی یافت. برخی از رسانه های زنجیره ای نیز این خط را تعقیب می کنند. روزنامه قانون نوشته: «در این شرایط برخی معتقدند مجلس دهم نمونه ای از مجلس ششم خواهد بود که در اختیار اصلاح طلبان قرار خواهد گرفت.» برخی از رسانه های خارجی نیز در این مسیر به مدد اصلاحطلبان آمده اند. گاردین چاپ انگلیس ماه گذشته نوشت:«ممکن است نتایج این انتخابات[مجلس دهم] همانند نتایج انتخابات ترکیه به اکثریت اصولگرایان در 3 پارلمان گذشته در ایران خاتمه دهد.»

اما سئوال اساسی و حیاتی این است که آیا حامیان دولت و اصلاحطلبان به این آرزو خواهند رسید؟ 

برای رسیدن به پاسخ این سئوال کافی است شرایط هر دو دوره با هم مقایسه شود تا از رهگذر این مقایسه بتوان به جوابی شایسته رسید.

1- مجلس ششم در 7 خرداد 79 یعنی سه سال بعد از دوم خرداد 76 و روی کار آمدن محمد خاتمی تشکیل شد. موجی که از انتخاب محمد خاتمی در کشور براه افتاد مطلقاً قابل قیاس با انتخاب حسن روحانی نبوده و نیست. روحانی با یک رای حداقلی به ریاست جمهوری رسید در حالی که سید محمد خاتمی اکثریت آرای مردم در دوم خرداد 76 را بدست آورد. گذشته از این موضوع، همه ی تحلیلگران بر این امر اتفاق نظر دارند که رای خاتمی رایی گفتمانی بود. بر عکس آرای روحانی که صرفاً رای معیشتی است و لاغیر. اکبر اعلمی فعال سیاسی اصلاحطلب در این باره می گوید:«از نظر بنده جریان اعتدال معنی و مفهوم خاصی ندارد.»

اساساً در یک جمله می توان گفت که موقعیت روحانی و خاتمی متفاوت است. انتخاب خاتمی موجی براه انداخت که اصلاحطلبان با سواری گرفتن از آن اکثریت مجلس ششم را رقم زدند. روحانی و اصلاحطلبان خیلی امیدوار بودند که با توافق هسته ای این موج براه افتد، اما ابهامات توافق هسته ای مانعی بزرگ بر سر راه ایجاد کرد. 

2- موضوع دیگری که نباید مغفول بماند این است که اصلاحطلبان تا دوم خرداد 76 وجهه ای مقبول در ایران داشتند. یعنی به این معنا که چپ ها بعد از ارتحال امام (ره) علیرغم برخی زاویه ها با اصول انقلاب، همواره متانت سیاسی خود را حفظ کرده و آشکارا در مقابل مردم و نظام نایستاده بودند. لیکن فتنه 88 همه آبروی اصلاحطلبان را به ثمن بخس فروخت و امروز جایگاه اصلاحطلبان در چشم مردم ایران جایگاه بسیار نازلی است که عمده ترین دلیل آنرا باید در حوادث فتنه 88 و نقش اصلاحطلبان جستجو کرد. از همین روست که اصلاحطلبان به دنبال مهره های سفید برای کارزار انتخاباتی هستند.

3- در انتخابات مجلس ششم راست ها در شهرستان ها و مراکز استان ها چهره های نامی نداشتند. کافی است به انتخابات مجلس ششم در تبریز نگاهی بیندازیم. نامدارترین چهره ی راست ها در آن دوره محمد حسین فرهنگی و علیرضا نوین بودند که هر دو نفر برای اولین بار در عرصه کارزار انتخاباتی ورود کرده بودند اما برای انتخابات مجلس دهم، اصولگرایان به اندازه کافی از چهره های نامی بهره می برند که بسیاری از این افراد به لحاظ عملکرد خوب در وکالت مردم در مجلس و همچنین مدیریت قابل قبول در عرصه های مدیریتی مورد وثوق مردم هستند.

4- تا مجلس هفتم، اصلاحطلبان در شهرستان ها موفق بودند اما از مجلس هفتم به بعد این موضوع بر عکس شد و اصولگرایان به این باور رسیدند که می توانند در شهرستان ها نیز اعتماد مردم را بخود جلب کنند.

همه این شرایط دست به دست هم می دهد تا این نتیجه حاصل گردد که تکرار مجلس ششم برای اصلاحطلبان سرابی بیش نبوده و در خوشبینانه ترین حالت مجلسی شبیه مجلس پنجم شکل خواهد گرفت. طبیعتاً این موضوع یعنی شکل گرفتن مجلسی شبیه مجلس پنجم در مجلس دهم برای حامیان دولت تضمین شده نیست و اگر دولت نتواند بعد از دو سال وعده و وعید بسیار برای حل مشکلات اقتصادی از رهگذر توافق هسته ای، گشایشی در زندگی مردم حاصل کند نباید خیلی امیدوار به اعتماد مجدد مردم به جریان اعتدال این بار در قالب انتخابات مجلس باشد.

شواهد نشان می دهد که اصلاحطلبان هم امیدوار نیستند که دولت روحانی از پس مطالبات مردم بر بیاید. شاهد مثال این جمله ابراهیم اصغرزاده است که در گفتگویی ابتدای سالجاری گفته:« بهتر است اصلاح طلبان با تمرکز بر جامعه مدنی سرنوشت خود را به دولت روحانی گره نزنند بقای اصلاح طلبی بی تردید وابسته به ماندن در قدرت یا دولت نیست.» اصغرزاده دلیل عدم موفقیت دولت را هم اینگونه عنوان می کند:«گرفتاری دولت روحانی البته این است که نمی داند کدام طرف لحاف باید بخوابد. دقیقا نمیداند خواهان تغییر وضع موجود است یا بدنبال تثبیت و حفظ وضع موجود؟ جامعه گراست یا نئولیبرال؟ و اینکه با کدام استراتژی میخواهد به اهداف سیاسی، اقتصادی و فرهنگی خود برسد؟»